ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
4
บุญคุณต้องทดแทน
หลังจากให้คุณหมอตรวจเช็กร่างกายและรับยาไปรับประทานที่บ้าน ธนภูมิก็ไปหาพี่สาวที่ห้องพักฟื้นของรามิล และในระหว่างที่เขาเดินออกจากลิฟต์ ลิฟต์อีกตัวที่อยู่ด้านข้างก็เปิดออกให้คนอาศัยลงด้านล่าง หนึ่งในนั้นมีผู้หญิงที่ธนภูมิเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรมองแค่หางตาก็รู้ว่าเป็เธอคนนั้น และไวเท่าความคิดก่อนที่ประตูสีเงินจะถูกปิด ธนภูมิที่เพิ่งขึ้นมาก็รีบหมุนตัวเดินเข้าไปในลิฟต์อีกตัวเป็คนสุดท้าย อีกทั้งยังจงใจเข้าไปยืนเบียดธิษณามดีที่หลบไปยืนตรงมุมหลังสุด จนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
“มาได้ยังไงเนี่ย” ธิษณามดีบ่นพลางขยับหนี ถลึงตามองผู้ชายตัวโตที่จงใจขยับมาเบียดเสียดเธอทั้งที่ภายในลิฟต์ไม่ได้มีคนเยอะแยะ
“เดินมา” ธนภูมิลอยหน้าลอยตาตอบอย่างยียวน “ไง ไปเยี่ยมหรือไปทำอะไรกันแน่” ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพร้อมกับคำนวณเวลาที่หญิงสาวใช้มันในการเยี่ยมรามิล “นานเชียว”
ธิษณามดีปรายตามองชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ ที่คอยมาจับผิดทั้งที่ไม่ใช่เื่ เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เอามาพูดแขวะ การไปเยี่ยมคนป่วยมีที่ไหนไปถึงแล้วกลับเลย หาเื่ชัด ๆ เธอคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ เพราะไม่อยากเสียเวลา เมื่อถึงชั้นล่างสุดประตูลิฟต์เปิดเธอรีบเดินออกไปที่ลานจอดรถ โดยไม่คิดจะสนใจหรอกว่าใครจะเดินตามมา
“ถามทำไมไม่ตอบ” แต่ดูเหมือนธนภูมิจะไม่ยอมปล่อย ชายหนุ่มยังคงเดินตามหญิงสาวต้อย ๆ
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยและไม่อยากจะคุยกับคุณด้วย” หญิงสาวบอกก่อนจะล้วงเอากุญแจมากดปลดล็อกรถ และคิดว่าถ้าขึ้นรถแล้วคนที่ตามตอแยหาเื่เธอทุกครั้งที่เจอหน้าคงจะเลิกรา แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิดถนัด เมื่อเปิดประตูขึ้นมานั่ง ประตูอีกฝั่งก็ถูกเปิดและร่างสูงของธนภูมิก็มานั่งหัวโด่อยู่ที่เบาะข้าง ๆ คนขับพร้อมกับเสียงบ่น
“รถเล็กไปนะคุณ”
“เล็กก็ช่างรถฉัน แล้วคุณขึ้นมาทำไมไม่ทราบลงไปเลย” ไล่พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างดันร่างสูงใหญ่ ซึ่งพอขึ้นมาในนี้แล้ว รถเธอมันก็ดูเล็กไปจริง ๆ สำหรับเขา แต่เื่อะไรจะสนเพราะมันเป็รถของเธอ
“ไม่ !” ธนภูมิปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วนั่งกอดอกนิ่งไม่ขยับเขยื้อนแม้จะโดนเ้าของรถทั้งผลักทั้งดัน “ผมจะไปกับคุณ”
“ไม่ !” ธิษณามดีะโใส่หน้า เื่อะไรจะให้คนที่ไม่ชอบขี้หน้ามานั่งรถและรวมเดินทางไปด้วย ทั้งที่ไม่ใช่เื่และไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ
“ช่วยไม่ได้ เพราะผมจะไป” ธนภูมิบอกพลางยกไหล่ ไม่อินังขังขอบว่าจะโดนไล่ เขาจะไปใครก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
“อยากจะไปก็ไปรถตัวเองสิ”
“ก็ผมอยากไปกับคุณ อีกอย่างวันนี้มากับพี่”
“คุณก็โทรบอกพี่คุณไปส่งสิ” ธิษณามดีแนะนำเสียงลอดไรฟัน
“ไม่ดีกว่า ผมอยากไปกับคุณ ไปสิ ครับออกรถเลย” ธนภูมิพยักหน้าผายมือให้หญิงสาวเคลื่อนรถออกเสียที เธอไปไหนเขาก็จะไปด้วย ไหน ๆ วันนี้ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
“นี่คุณอย่ากวนประสาทได้ปะ ฉันจะรีบไปทำธุระ” ธิษณามดีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูอย่างรู้สึกว่าตัวเองเสียเวลากับเื่ไม่เป็เื่มากเกินไปแล้ว
1K
