ตำนานผู้วิเศษ

"แล้วเจ้ายังรู้อะไรอีกไหมเคอซวน คิกคิกคิก" เสียงของต้าเจิงหัวเราะคล้ายคนบ้า

ราวกับว่านี่คือความสุขอันยิ่งใหญ่ที่เขาอยากเห็นและพบเจอมานานแล้ว สายตาของเข้าจิกมองเคอซวนอย่างไม่วางตา แต่ในลักษณะที่ดูบ้า ต้าเจิงกลับเต็มไปด้วยสติและความใส่ใจในรายละเอียดของเคอซวน

เขามองดวงตาสีหน้าและการแสดงออกทางอารมณ์ของเคอซวน โดยไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย เพื่อที่เขาจะวิเคราะห์ว่าเคอซวนอยู่ในอารมณ์ใด  สับสน หรือจิตใจถูกกลืนกินจากความจริงอันโหดร้ายที่เขาเปิดเผยหรือไม่

"เคอซวนเจ้าคงรู้ว่าข้าไม่ได้หลอกเจ้า 'การเล่นแสง' เจ้ารู้จักมันดีใช่หรือไม่ นั่นเพราะท่านโอลีเวียนางเป็นผู้สอนทักษะนี้แก่เจ้าด้วยตัวนางเอง นางกลืนหัวใจและดวงวิญญาณของลูกน้อยทั้งสองคนของตัวเอง แต่นางฉายภาพว่าตัวนางคือข้า ส่วนข้าในตอนนั้นคือผู้ไปเปิดประตูแห่งปีศาจ ตอนนั้นเจ้าน่าจะรู้ ตัวข้ามันจะไปทำอะไรได้ ข้ามันก็แค่ผู้ที่ได้รู้ความจริงอันยิ่งใหญ่ที่ต่ำต้อยและจำต้องแบกรับบาปทั้งหมดแทนนาง ก็แค่นั้น หึหึ"

"เคอซวนเจ้าคงอยากรู้สินะ ทำไมนางผู้เป็นที่รักของเจ้าถึงต้องกลืนกินลูกของตัวเอง ข้าไม่จำเป็นต้องรอให้เจ้าถามหรอกจริงไหม แค่ข้าเห็นสายตาของเจ้าข้าก็รู้ว่าเจ้าคิดอะไร คิกคิก เรื่องนี้เมื่อข้าได้เข้าไปเป็นนักบุญใน 'วิหารแห่งความบริสุทธิ์' ภายหลังจากข้าเป็นอมนุษย์ผู้ไม่ตาย ข้าก็ได้รู้คำตอบ และมันก็เฉลยคำตอบทั้งหมดที่ข้าสงสัยมานานว่า ทำไมท่านโอลีเวียผู้งดงามและสูงส่ง ที่ถือกำเนิดจากตระกูลอันยิ่งใหญ่และทรงเกียรติจึงเลือกเจ้า"

ดวงตาและสีหน้าของต้าเจิงแฝงความยียวนและเย้ยหยันต่อเคอซวน

"นั่นเพราะนางต้องการมั่นใจว่าร่างวิญญาณบรรพกาลที่นางปรารถนาจะเข้ากับนางได้อย่างถึงที่สุด นางไม่เลือกจะแย่งชิงมันจากเจ้า เพราะมีโอกาสในความไม่เข้ากัน นางจึงทำสิ่งที่ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์จะทำได้"

"นางให้กำเนิดลูกของนางกับเจ้า เพื่อที่ลูกที่สืบสายเลือดและมรดกทางวิญญาณของเจ้า จะได้รับถ่ายทอดดวงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่มาด้วย ว่ากันว่าดวงวิญญาณบรรพกาลอันยิ่งใหญ่นั้นมี 13 รูปแบบ แค่ครอบครองเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง เส้นทางแห่งปราชญ์ก็ง่ายดาย หรือแม้แต่จะสูงส่งยิ่งกว่านั้น ร่างวิญญาณบรรพกาลที่เจ้าสืบทอดมาคือ 'ร่างวิญญาณบรรพกาลแห่งปัญญา' มันจึงทำให้เจ้ารู้แจ้งและตระหนักรู้พลังวิเศษ ธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ และกฎแห่งชีวิตได้เร็วกว่าผู้อื่นนับพันเท่า นั่นช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่ากลัว พร้อมกับกายวิญญาณของเจ้า ที่สามารถบรรจุความรู้อันยิ่งใหญ่ของพลังวิเศษได้มากกว่าคนทั่วไปอย่างยิ่งยวด"

"แต่โชคร้ายหน่อยสหายผู้น่าสงสารของข้า ลูกน้อยของเจ้าก็ได้รับสืบทอดมันมาเช่นกัน ในวันที่นางทั้งสองถือกำเนิด ท่านโอลีเวียก็รู้แล้วว่าพวกนางมีมัน ความกระหายอยากอันนานปีของนางไม่อาจจะปกปิด และข้าก็เป็นส่วนหนึ่งในแผนเล็กๆ ของนาง ในชีวิตข้ามีปรารถนาอยู่สองสิ่ง หนึ่งคือก้าวข้ามตัวเจ้า... สองคือการได้ครอบครองนางผู้ที่ผู้คนเถิดทูลถวิลหาสักครั้ง แต่สุดท้ายนางกลับเลือกเจ้า" พูดถึงตรงนี้น้ำเสียงขอต้าเจิงราวกับคนบ้า มันมีอารมณ์ที่แฝงทั้งความสุขและความสะใจอย่างมากล้นแฝงอยู่

เคอซวนยืนนิ่งเขาไม่ได้ตอบอะไร แต่อยู่ๆ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา

"ในตอนนั้นเรื่องที่นางกระทำมีผู้คนเบื้องสูงมากมายเห็นด้วย โดยเฉพาะคนในวิหารและครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ของนาง ข้าพร้อมเป็นปีศาจภายใต้สองเงื่อนไขนั้น แต่เพื่อความสมจริง ข้าจึงเลือกเส้นทางแห่งอมนุษย์ให้ตัวเองด้วย มันดูเป็นราคาที่เหมาะสมใช่หรือไม่ เพื่อที่ข้าจะได้เป็นคนบาปแทนนาง"

"เคอซวนเจ้าช่างโชคดีที่ได้เชยชมนาง ข้ากับนางมีค่ำคืนอันยอดเยี่ยมกับนาง โดยที่ในค่ำคืนนั้นเจ้าเอาแต่เลี้ยงดูลูกทั้งสอง!!! คิกคิกคิก ฮะฮาฮ่า เจ้ามันก็แค่ไอ้โง่บัดซบ ที่ไม่รู้มาตลอดว่าฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าลูกของเจ้าคือใคร เจ้าตามหาข้าเพื่อที่จะฆ่าข้า แต่สุดท้ายเจ้าไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้ว คนที่ฆ่าลูกน้อยของเจ้ากลับเป็นภรรยาที่เจ้ารักและเทิดทูนสุดหัวใจ"

"ประตูแห่งปีศาจที่ถูกผนึกใต้เมืองในวันนั้น ที่ทำให้ผู้คนเกือบทั้งเมืองต้องตายก็คือข้าที่เป็นผู้เปิด แต่เจ้ากลับต้องเป็นผู้แบกรับชะตากรรมทำลายร่างวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเพื่อภรรยา ในตอนนั้นมีแค่พวกเราสามคนที่เป็นผู้เฝ้าประตูแห่งปีศาจ มันช่าง... น่าตลก น่าตลกจริงไหมเคอซวน เจ้าที่ควรจะฉลาดมากที่สุด แต่สุดท้ายเจ้าก็แค่เป็นไอ้โง่คนหนึ่งที่ถูกทุกคนหลอก"

น้ำตาของเคอซวนไหลไม่หยุด เขาเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าและร้องไห้อย่างไม่อาย ริมฝีปากของเคอซวนสั่นระริกไม่หยุด ต่อหน้าต้าเจิงอดีตสหายรักที่เคอซวนคิดว่าตายแทนกันได้

'เวลานี้แหละ' ต้าเจิงสบช่อง ในสภาวะที่เคอซวนหวั่นไหวถึงขีดสุด นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่เขาจะหนี

!ฉึก

แต่อยู่ๆ ต้าเจิงก็รู้สึกหนาวสั่นจับใจ ร่างที่คล้ายกำลังจะพุ่งตัวไปที่บึงเลือดของเขานั้น กลางอกหอกเปล่งแสงสีทองปักร่างของเขาจากด้านหลัง

และไม่ใช่แค่ที่กลางอก

ต่อมา ขาทั้งสอง และแขนอีกสองข้าก็เช่นกัน !ฉึก !ฉึก !ฉึก !ฉึก เสียงหอกแทงรัว

ต้าเจิงไม่เข้าใจในเวลาแบบนี้ใครเป็นผู้โจมตีเขา ต้าเจิงอมนุษย์เกลือกกลิ้ง ร่างเนื้อของเขาคล้ายจะแหลกเหลวในบริเวณที่ถูกหอกลงอาคมเรืองแสงสีทองปัก

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสียงที่แฝงความเจ็บปวดและความเศร้าจากด้านหลังของตัวเขา

"ข้ารู้ ข้ารู้มาตลอดว่าคือนาง..."

ต้าเจิงผงะ เขารีบหันหลังกลับ และเขาก็พบเคอซวนอีกคน ใบหน้าเคอซวนผู้นี้มีน้ำตาไหลออกจากดวงตาไม่หยุด แต่ใบหน้าเขากลับมีความแน่วแน่บางอย่าง นี่ไม่ใช่ใบหน้าของคนที่มีความโศกเศร้ากลืนกินอย่างสมบูรณ์ แต่เป็นใบหน้าของคนที่คล้ายผ่านการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่บางอย่างสำเร็จแล้ว แม้การตัดสินใจนั้นจะนำความโศกเศร้าที่สุดของชีวิตมาก็ตาม...

"เจ้ารู้... เจ้ารู้มาตลอด... ถ้าเช่นนั้น... เช่นนั้น ทำไมเจ้าถึง !อัก"

ในมือเคอซวน ตอนนี้มือข้างหนึ่งมันถูกชูสูงขึ้น หอกที่ลงอาคมเปล่งแสง ทำให้หอกในมือของเคอซวนตอนนี้ ดูราวกับหอกศักดิ์สิทธิ์ของทวยเทพ

แต่เคอซวนไม่คิดตอบคำถามของต้าเจิง

เขาปักหอกนั้นไปที่ศีรษะของต้าเจิงซ้ำๆ ไม่หยุด ใบหน้าต้าเจิงหวาดผวาถึงขีดสุด แต่เขาจะทำอะไรได้ ร่างที่พยายามก่อรูปขึ้นใหม่คล้ายค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ ในห้วงสำนึกของต้าเจิงปรากฏภาพต่างๆ มากมาย

แต่สุดท้ายเขาก็ยิ้มได้

"ใช่... ใช่ เคอซวนที่ข้ารู้จักคือแบบนี้ ชายที่ทำให้ข้าประหลาดใจได้เสมอ และข้าไม่อาจจะเอาชนะเขาได้ แม้ว่าข้าจะพยายามสักแค่ไหน" ปากต้าเจิงขยับโดยที่ส่วนครึ่งบนของศีรษะเขาหายไป เมื่อสิ้นคำพูดสุดท้าย ร่างของต้าเจิงก็ไม่อาจจะขยับได้อีก พลังชีวิตที่ใช้ก่อรูปของเขาหมดลงแล้ว

ร่างอมนุษย์ของต้าเจิงค่อยๆ ระเหยแห้ง อวัยวะของเขาค่อยๆ ละลายและปรากฏให้เห็น ก่อนจะเหลือเพียงสองสิ่ง กระดูกซีกหนึ่งซึ่งกลายเป็นรูนอันศักดิ์สิทธิ์ เลือดแท้ที่หัวใจกลายเป็นผลึกเลือด ผลึกสีเลือดนี้หากมองไปภายในจะเห็นวงเวียนแห่งความมืดมิดและความตายอันไร้ที่สิ้นสุด นี่คือผลึกแห่งความเป็นอมตะของอมนุษย์ มีแต่อมนุษย์ที่แท้จริงเท่านั้นที่จะมีมัน

เคอซวนไม่ได้เร่งรีบที่จะหยิบมัน แต่เขายืนนิ่ง

ในโลกที่เงียบงัน เขาได้แต่พูดกลับตัวเองพร้อมดวงตาที่ส่องสว่าง มันไม่ใช่แค่มีสีไพลินแต่มันมีวงเวทย์สีทองอันลึกลับซ่อนอยู่

"ข้ารู้... ข้ารู้มาตลอดว่านางเป็นคนฆ่าลูกของข้า ข้าเห็นและรับรู้ทุกอย่าง แต่... แต่... แต่ข้า" เคอซวนกำมือ เขาย่อร่างลงและนั่งย่องๆ ปล่อยให้น้ำตาของตัวเองไหลลงมาอย่างไม่อาจควบคุม "ข้าก็ไม่อาจจะเชื่อว่านางทำ ข้าหลอกตัวเองว่านั้นคือภาพความฝันที่ปีศาจหลอกลวงข้า 'ดวงตาแห่งความจริง' ของข้าถูกล่อลวง ข้า... ข้าทำแบบนั้นก็เพื่อ... เพื่อที่ข้าจะได้มีชีวิตอยู่ต่อได้ ต้าเจิงไอ้เพื่อนสารเลว... ข้าเกลียดเจ้า แต่... แต่ข้ากลับเกลียดตัวเองมากกว่า ที่ไร้ความกล้า ข้า... ข้ามัน... ข้ามันก็แค่ชายโง่ ช่างโง่เง่าที่ไม่เอาไหน ชายที่ไม่กล้าที่จะยอมรับความจริง"

ในหัวของเคอซวนปรากฏภาพหญิงสาวผู้งดงามชวนฝัน ใบหน้าของนางงดงามราวกับว่าไม่ควรมีอยู่จริง เคอซวนในอดีตคือชายหนุ่มผู้มีความเพ้อฝัน ที่ไม่กล้าแม้จะคาดหวังว่าจะได้ยืนอยู่ใกล้ๆ นาง แต่อยู่ๆ วันหนึ่งเทพธิดาที่เขาฝันถึงก็เลือกเขา

ความรักเช่นนี้ควรเป็นเพียงนิทานหรือเรื่องราวในวรรณกรรมตำนานรัก เคอซวนคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด ที่ได้รับความรักจากหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจแม้เพียงแรกเห็น

เขาได้แต่งงานกับนาง

และหัวใจของเขาก็มีความสุขถึงที่สุดในวันที่ลูกสาวฝาแฝดของเขาถือกำเนิด

แต่ต่อจากนั้นทุกอย่างกลับเป็นฝันร้าย...