งานเลี้ยงบีพีคอร์ป
“ไหนบอกว่างานเล็กๆคุณภูมินะคุณภูมิ” คุณคีรีบ่นทันทีที่เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม
“ฉันเอะใจั้แ่เห็นชื่อโรงแรมและห้องจัดเลี้ยงแล้วค่ะดีที่เลือกสูทชุดนี้ให้คุณ ไม่อย่างนั้นเสียหน้าแย่เลย”
“แค่หน้าตาผมก็ดูดีมากแล้วไม่ต้องพึ่งสูทของคุณหรอก”
“ฉันทราบค่ะแต่ภาพลักษณ์ของคุณคืองานของฉันค่ะ คุณต้องดูดีที่สุด”
“น่ารำคาญ”ผมเดินหนีเลขาของตัวเองที่เริ่มทำงานอีกครั้งอย่างหมั่นไส้
“สวัสดีครับคุณภูมิ”ผมทักทายคุณภูมิ เ้าของบีพีคอร์ปที่ยืนต้อนรับแขกอยู่ภายในงาน
“สวัสดีครับคุณคีรีดีใจที่คุณมาได้นะ สาวน้อยคนนี้คือ” คุณภูมิเป็ผู้ใหญ่คนหนึ่งที่น่านับถือเขาบริหารธุรกิจอย่างมีธรรมาภิบาลเป็ที่ยอมรับนับถือของนักธุรกิจแถบภาคตะวันออกนี้เป็อย่างดี
“กีรติครับเลขาของผม” คุณภูมิยิ้มให้กีรติอย่างเป็ใจดี
“นี่คุณภูมิผู้บริหาร บีพีคอร์ป”
“สวัสดีค่ะคุณภูมิยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ทั้งสองคนััมือทักทายทำความรู้จักกันเล็กน้อย
“น่าสนใจนี่คุณคีรีฉายเดี่ยวมานาน ไม่นึกว่าจะมีผู้ช่วยเป็สาวน้อยน่ารักแบบนี้”
“คุณแม่จัดให้ครับ”ผมรีบออกตัว รู้สึกทำหน้าไม่ถูกกับสีหน้าท่าทางจับผิดของผู้าุโตรงหน้า
“คุณนารานี่ตาถึงทีเดียว”ผมมองหน้ากีรติที่ดูจะออกสีชมพูนิดๆเธอมองหน้าผมก่อนจะรีบหันมองคุณภูมิแล้วยิ้มให้เขาอีกครั้ง
“ผมขอบ่นหน่อยนะครับคุณภูมิคุณบอกว่างานเล็กๆ แต่คุณกลับจัดซะใหญ่ขนาดนี้”
“คุณติ๊กน่ะสิบอกเล็กๆไม่ได้ นี่ก็เชิญมาทั้งภาคตะวันออกล่ะมั้งตอนมาถึงผมนึกว่ามีงานประชุมผู้บริหาร”คุณภูมิมองไปยังผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังดูสาวอยู่มากเมื่อเทียบกับผู้หญิงวัยเดียวกันซึ่งก็คือภรรยาสุดที่รักของเขา ที่รับรองแขกอยู่อีกด้านหนึ่ง
“ผมก็คิดแบบนั้นครับ”
“แต่คุณก็เตรียมตัวมาดีนี่ผมไม่ค่อยเห็นคุณแต่งตัวแบบนี้นะ นี่ค่อยเหมือนผู้บริหารขึ้นมาหน่อย”
“ผู้บริหารอะไรกันครับผมแค่ผู้จัดการตัวเล็กๆ”
“ผู้จัดการตัวเล็กๆอะไรกันความสามารถอย่างคุณไม่ใช่แค่ผู้จัดการตัวเล็กๆหรอกคนที่อายุยังน้อยขนาดนี้และสามารถคุมงานบริหารได้ทั้งภาคตะวันออกอย่างคุณไม่ได้มีให้เห็นมากหรอกนะ”
“เลิกชมผมเถอะครับผมยอมคุณแล้ว ผมไปหาที่นั่งก่อนนะครับ คุณจะได้รับแขกคนอื่นมีหลายคนที่อยากคุยกับคุณ”ผมรีบตัดบทพูดคุยกับคุณภูมิก่อนที่เขาจะชมผมมากไปกว่านี้
“อย่าไปนั่งไกลล่ะผมยังมีเื่อยากจะคุยกับคุณอยู่นะ”
“ครับคุณเองก็อย่ายืนนานนะครับ ได้ข่าวว่าหัวเข่าคุณไม่ค่อยดี”
“ตามสภาพนั่นแหละ”
“ครับผมขอตัวก่อน” ผมเดินไปที่โต๊ะเครื่องดื่มหยิบไวน์ขึ้นมาจิบกีรติเองก็หยิบแก้วหนึ่งมาถือไว้
“มาแล้วเหรอคะทิวนิสาคิดว่าคุณจะมาหลังเปิดงานซะอีก” นิสาลูกสาวของคุณภูมิเดินเข้ามาคล้องแขนผมอย่างสนิทสนม
“มีคนบอกผมว่าต้องมาก่อนเวลาถึงจะดีน่ะครับ”ผมเกาะมือของนิสาออกอย่าสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วเข้าไปยืนข้างกีรติพร้อมกับใช้มือแตะหลังเธอเล็กน้อยอย่างสนิทสนมกีรติมองหน้าผมและขยับตัวเล็กน้อย
“เธอคือ......” นิสามองหน้ากีรติอย่างงุนงง แต่ผมไม่ยอมแนะนำให้เธอรู้จักปล่อยให้เธอคิดเอาเอง
“สวัสดีค่ะดิฉันกีรติ เลขาคุณคีรีค่ะ”กีรติยิ้มกว้างอย่างเป็มิตรพร้อมกับยื่นมือไปทักทายนิสานิสาเองก็ััมือกับกีรติและยิ้มให้น้อยๆ
“สวัสดีค่ะนิสาค่ะ นิสาไม่ทราบมาก่อนเลยนะคะว่าทิวมีเลขาสวยขนาดนี้” ผมพยักหน้าให้เธอแต่ไม่พูดอะไร ผมรู้ว่านิสาชอบผมมาก แต่ผมไม่ชอบเธอแบบคนรักผมเอ็นดูเธอแบบน้องสาวเท่านั้น
“ฉันเพิ่งมาทำงานกับคุณคีรีค่ะ”นิสามองหน้ากีรติแล้วหันมองผมอีกครั้ง ผมก็ทำเพียงพยักหน้าให้เธอเท่านั้น
“นิสาเห็นทิวชอบทำงานคนเดียวไม่คิดว่าจะมีเลขาเป็ผู้หญิงน่ะค่ะ เอ่อ นิสาไม่ได้ว่าคุณไม่เหมาะนะคะนิสาหมายความว่า นิสาคิดว่าถ้าทิวจะมีผู้ช่วยคงจะเป็ผู้ชายน่ะค่ะเพราะงานของทิวค่อนข้างแบบว่าลุยๆ ไปต่างจังหวัดบ่อยๆน่ะค่ะ”นิสาพูดสิ่งที่เธอคิดซะยืดยาว กีรติยังคงยิ้มน้อยๆ และฟังเธอพูดอย่างตั้งใจเธอวางตัวดีมาก ผมต้องยอมรับเธอในเื่นี้เลย
“ฉันทราบค่ะว่างานของคุณคีรีเป็แบบไหนเมื่อก่อนฉันก็ทำงานออกต่างจังหวัดกับเ้านายคนก่อนบ่อยค่ะเื่ลุยงานไม่เป็ปัญหาสำหรับฉันค่ะ”เธอตอบนิสาได้อย่างสุภาพและตรงไปตรงมามากทีเดียว
“ค่ะดีค่ะ แบบนี้นิสาคงไม่ต้องห่วงอะไรใช่ไหมคะ” นิสายังคงยิ้มให้กีรติ
“ค่ะฉันคิดว่าคุณนิสาคงมีเื่อยากจะคุยกับคุณคีรีสองคน ฉันขอตัวนะคะ”กีรติยิ้มให้นิสา จากนั้นก็เบี่ยงตัวออกจากแขนผมแล้วก็เดินจากไป ผมมองตามเธอเห็นว่าเธอเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปแล้ว
“เธอคงจะไปเข้าห้องน้ำน่ะค่ะอีกเดี๋ยวคงกลับมา” นิสากลับมาเกาะแขนผมอีกครั้งพร้อมกับพูดขึ้นใกล้ๆ
“เลิกเกาะแขนผมได้แล้วนิสา”คราวนี้ผมไม่ได้แกะมือกาวของเธอออก เพราะผมรู้ว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ไม่ว่าผมจะแกะมือของเธอยังไง ก็ไม่มีทางแกะออก ถ้าเธอไม่ยอมปล่อยมือเอง
“นี่คงเป็คนที่ทำให้คุณไม่รับรักนิสาใช่ไหมคะ”เธอเข้าใจผิดจริงๆด้วย ช่างเถอะ ผมไม่แก้ตัวหรอก เพราะผมอยากให้เธอเข้าใจผิดจะได้เลิกยุ่งกับผมซะที
“คุณยังไม่แต่งงานนิสายังมีสิทธิ์ แต่ไม่ต้องกังวลค่ะ นิสาไม่แกล้งเธอแน่นิสาจะแข่งกับเธออย่างแฟร์ๆ”
“คุณจะไปแข่งอะไรกับเธอ”
“พิชิตหัวใจคุณไงคะ”
“ไร้สาระน่าอย่างคุณไม่ต้องแข่งอะไรกับใครหรอก”
“ไม่ไร้สาระนะคะนิสาเอาจริง ยิ่งเธอสวยหวานขนาดนี้ นิสายิ่งต้องเร่งทำคะแนน”
“คุณก็สวยในแบบของคุณไม่ต้องทำอะไรหรอก อีกอย่างคุณก็รู้ว่าผมไม่ได้คิดกับคุณแบบนั้น อย่าเสียเวลาเลยนะ”
“ไม่ค่ะนิสาแค่ยังพยายามไม่มากพอ” เวลาเธอดื้อ ก็ดื้อสุดๆไปเลย ผมคงต้องปล่อยเลยตามเลยการรักษาระยะห่างของผมที่ผ่านมาดูจะไม่เป็ผลอะไรเลย
ฉันต้องรีบปลีกตัวมาเข้าห้องน้ำเพราะไม่อยากอยู่เป็ก้างขวางคอของเ้านายกับสาวสวยลูกสาวเ้าของงาน ก่อนมาทำงานกับคุณคีรีฉันศึกษาข้อมูลบริษัทของลูกค้าของเรามามากและคุณนิสาก็เป็หนึ่งในข้อมูลชั้นดีที่ฉันได้รับเธอหลงรักคุณคีรีมาั้แ่ที่เขาเริ่มเข้าไปดูแลงานก่อสร้างของบีพีคอร์ปคนทั้งคู่อาจจะกำลังศึกษาดูใจกันอยู่ ในฐานะเลขาที่ดีฉันควรสนับสนุนเ้านาย แต่ทำไมคุณคีรีถึงทำเหมือนเลี่ยงเธออย่างนั้นหรือว่าทั้งสองคนกำลังมีปัญหากันหรือเปล่าต้องเป็คุณคีรีที่ทำผิดต่อคุณนิสาแน่นอนเพราะเขาขึ้นชื่อเื่เ้าชู้เพลย์บอยนี่นาและนี่ก็เป็สาเหตุที่ครอบครัวเขาส่งฉันมายังไงล่ะ
“เห็นยัยนิสานั่นไหมเกาะติดคุณทิวของฉันอย่างกะปลิง น่ารำคาญชะมัด”
“นั่นสิวันนี้คุณทิวหล่อมากเลยนะเธอ ฉันไม่เคยเห็นเขาในลุคนี้มาก่อนเลย ผู้ชายมาดเท่ออกจะเซอๆอย่างเขาพออยู่ในชุดสูทแบบนี้แล้วมีเสน่ห์ดึงดูดมหาศาลจนฉันอยากจะให้เขาพาฉันกลับห้องไปด้วยเลยวันนี้ฉันจะโชคดีเป็คนที่เขาจะพากลับไปด้วยหลังเลิกงานหรือเปล่านะ”
“น้อยๆหน่อยริต้าไม่ใช่แค่แกนะที่อยากกลับกับเขาน่ะ แกเห็นไหมวันนี้เขามีคู่ควงมาด้วยแกต้องสลัดยัยนั่นออกไปให้พ้นทางให้ได้ก่อน”
“ว่าแต่ยัยนั่นเป็ใครกันฉันไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าตาก็แค่พอดูได้ ไม่เห็นจะสวยเลยสักนิด”
“นั่นน่ะสิเสร็จหรือยัง ออกไปกันเถอะ เราปล่อยให้ยัยนิสานั้นยึดคุณทิวนานไปแล้วนะ”
“เสร็จแล้วไปกัน”
“ใครไม่สวยกันยะฉันสวยขนาดนี้ ยังมาบอกไม่สวย พวกเธอนี่เอาอะไรทำตา” ฉันรอจนเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองหายไปจึงเดินออกมาจากห้องน้ำรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้สบประมาทเื่หน้าตาฉันมั่นใจในหน้าตาและบุคลิกของตัวเองมากเลยนะ
“คิดจะสลัดฉันให้พ้นทางแล้วจะล่อลวงเ้านายของฉันอย่างนั้นเหรอไม่มีทางหรอกย่ะ” ฉันรีบสำรวจความสวยของตัวเองทันทีพร้อมกับยิ้มให้ตัวเองในกระจกก่อนจะออกจากห้องน้ำไปทำหน้าที่ผู้พิทักษ์เ้านายในทันที
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^