หลังจากหูชื่อเหวินหายป่วย เธอก็คืนเสื้อผ้าที่ซักแล้วให้กับพี่สะใภ้จางพร้อมกับให้ของกำนัลเพื่อเป็การขอบคุณ
เธอจงใจเลือกตอนที่หยินเหวินกั๋วไม่อยู่ เพราะไม่อยากเจอหน้าเขา
ครั้งนี้เธอไม่คิดจะขอบคุณเขาอีก ในเมื่อผู้ชายปากไม่ตรงกับใจคนนั้นบอกเองว่าไม่้าให้เธอมีความคิดที่จะเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
หูชื่อเหวินแทบรอไม่ไหวแล้ว…ที่แนะนำผู้ชายดีๆ สักคนสองคนให้แม่ จะได้เลิกรากับเขาไปเสียได้!
“พี่จาง! พี่สะใภ้จางอยู่บ้านไหมคะ”
หูชื่อเหวินเคาะประตู
“มาแล้ว! ฉันมาแล้ว!”
พี่สะใภ้จางเปิดประตูเมื่อเห็นว่าเป็หูชื่อเหวินก็ตาเป็ประกาย พอมองลงไปเห็นเสื้อผ้าในมือก็เชิญให้เธอเข้าไปนั่งในห้องอย่างอบอุ่น
“เข้ามาก่อนสิ! เข้ามา”
หูชื่อเหวินแค่้าคืนเสื้อผ้าแล้วจากไป แต่พี่สะใภ้จางคนนี้กระตือรือร้นมากจนไม่ยอมปล่อยมือ
“เสี่ยวหูใช่ไหม? นั่งลงก่อนสิ”
นางจางรินน้ำให้หูชื่อเหวินขณะพร้อมลอบสังเกตเธอไปด้วย ผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ เหมาะสมกับหัวหน้าหยินคนนั้นไม่น้อย!
เธอได้ยินมาจากเหล่าจางที่กลับมาในวันฝนตกว่าหัวหน้าหยินรีบไปหาเธอทันทีที่ไฟดับ จากนั้นเมื่อหญิงสาวมีไข้ ป่วยหนัก เขากระวนกระวายใจไม่น้อยเลยทีเดียว นอกจากนี้ยังอยู่เฝ้าเธอที่โรงพยาบาลทั้งคืน จุ๊…จุ๊ ดูสิ! สองคนนี้กำลังสานไมตรีกันอยู่
“ขอบคุณพี่จาง แต่ว่าฉันไม่ค่อยหิวน้ำ”
หูชื่อเหวินระแวงความกระตือรือร้นของพี่สะใภ้จางเล็กน้อย สายตาของเธอจ้องหูชื่อเหวินราวกับมองลูกสะใภ้แบบนั้น หมายความว่าอย่างไร?
“เอ่อ… พี่สะใภ้จาง ขอบคุณมากนะคะที่ให้ฉันยืมเสื้อผ้าวันนั้น นี่เป็ขนมที่พ่อของฉันส่งมาให้ พี่สะใภ้เก็บเอาไว้กินนะคะ”
“โอ้เสี่ยวหู สุภาพอะไรอย่างนี้ ฉันแค่ให้เธอยืมเสื้อผ้าเท่านั้น ไม่ได้เสียหายอะไรเลย แต่เธอกลับให้ขนมฉันด้วย”
ผู้หญิงคนนี้นิสัยดี ยิ่งได้คุยนางจางก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ั้แ่หัวหน้าหยินมาที่สวนพวกเราก็เป็เพื่อนบ้านกัน แม้ว่าหัวหน้าจะดูไม่สนใจใครและเ็าแต่ความจริงแล้วเขาเป็คนดี เธออยากจะแนะนำผู้หญิงดีๆ สักคนให้กับเขา แต่ชายหนุ่มก็ปฏิเสธด้วยเหตุผลมากมาย แต่กลายเป็ว่าที่แท้เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว!
ผู้หญิงคนนี้ดูดีกว่าคนที่ฉันเคยแนะนำเขามาก ไม่ว่าจะเป็รูปร่างทรวดทรง หน้าตาสวยงาม นิสัยก็ดี ถ้าฉันเป็ผู้ชายก็ต้องเลือกเธออย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่น่าแปลกใจที่สามีของเธอมักจะพูดว่าเธอกังวลเกินไป
หูชื่อเหวินรู้สึกอึดอัดที่ถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่ร้อนแรงของพี่สะใภ้จาง
“เอ่อ.. พี่สะใภ้จางพอดีว่าฉันมีงานต้องทำเล็กน้อย ถ้ามีเวลาฉันจะมาหาพี่นะคะ”
หูชื่อเหวินอยากจะลุกหนีออกไป เธอนั่งอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ไม่เป็ไรๆ วันหลังฉันจะทำของอร่อยๆ ให้เธอกับหัวหน้าหยินกินด้วยกัน!”
หยิน… หัวหน้าหยิน? เกี่ยวอะไรกับเขา?
หูชื่อเหวินไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับคำพูดนี้ของนางจาง ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงอย่างเป็กันเอง
“ตกลงค่ะ!”
ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไปที่ประตู พี่สะใภ้จางก็หยุดเธออีกครั้ง
“เสี่ยวหู! หัวหน้าหยินอาจจะมีใบหน้าเ็าไปสักหน่อยแต่เขาเป็คนอบอุ่น หน้ำซ้ำยังจิตใจดี พวกเธอทั้งสองเหมาะสมกันมาก! พ่อแม่ของเขาอยู่ไกลดังนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาคุยกับฉันก็ได้ เราอยู่ข้างบ้านกันมาหลายปีแล้ว นอกจากนี้เหล่าจางยังเป็เหมือนพี่ชายของเขา เขาจะฟังสิ่งที่เราพูดแน่นอน!”
“อะไร… เดี๋ยวก่อนค่ะ! พี่จาง ฉันกับหัวหน้าหยินเราทั้งคู่ไม่ได้…”
ตอนนั้นเองที่หูชื่อเหวินเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าหมายถึงอะไร เธอพยายามอธิบายแต่ก่อนที่จะพูดจบ พี่สะใภ้จางก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ฉันเข้าใจๆ ฉันมีประสบการณ์มาก่อน ไม่ต้องอธิบายอะไร ฉันจะเก็บเป็ความลับให้ไม่ต้องห่วง!”
พระเ้า! ฉันยังไม่ทันอธิบายอะไรเลย นี่มันอะไรกัน?
"พี่สะใภ้จาง เราไม่ได้..."
"ไม่เป็ไรๆ พี่สะใภ้รู้แล้วไปทำงานเถอะ! เดี๋ยวพี่คนนี้จะทำอาหารอร่อยๆ แล้วค่อยมากิน!"
หูชื่อเหวินรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเหมือนจะเป็ลม เธอพูดอะไรไม่ออก!
หญิงสาวได้แต่มองพี่สะใภ้จางยืนส่งตัวเองพร้อมรอยยิ้มราวกับว่าเข้าใจเธอ ‘ดีทุกอย่าง’
เฮ้อ… เอาเถอะถึงยังไงฉันก็ไม่ค่อยได้คุยกับเธอสักเท่าไหร่ หากเธอจะคิดอะไรก็ปล่อยเธอไปแล้วกัน ไม่นานผู้ชายคนนั้นรู้เข้า เขาคงให้เธอหุบปากเองนั่นแหละ!
หลังจากออกจากบ้านของเหล่าจางแล้ว หูชื่อเหวินก็เริ่มทำงานตามแผนที่ได้วางไว้
หลายวันมานี้เธอคุยกับยุวชนชายและหญิงเยอะมาก เมื่อพบว่ามีใครดูดีและนิสัยตรงตามที่เธอ้าเธอจะเริ่มเข้าหาเพื่อสังเกตการณ์
มีคนเหมาะๆ อยู่แค่ไม่กี่คนเท่านั้น แต่ค่าความชื่นชอบของระบบก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ในชาติก่อนหูชื่อเหวินเป็คนช่างพูดไม่น้อยเหมือนพ่อของเธอ เธอเป็คนมีอารมณ์ขัน ตราบใดที่เธอ้าทำตัวกลมกลืนก็ไม่ใช่เื่ยากเย็นอะไร
ดังนั้นยุวชนหลายคนที่ได้พูดคุยกับเธอใน่ที่ผ่านมาจึงรู้สึกชอบและเต็มใจที่จะคุยกับเธอ
เป็เพราะเธอได้ถามถึงยุวชนชาย บางคนจึงเข้าใจผิดว่าเธอกำลังหาคู่ให้ตัวเอง ถึงกับมีการแนะนำอย่างกระตือรือร้นให้เลยทีเดียว นอกจากนี้ยังมียุวชนชายบางคนส่งจดหมายรักให้เธออีกด้วย ซึ่งทำให้เธอรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย
สงสัยวิธีนี้จะผิดพลาดไปสักหน่อย
วันนี้หลังเลิกงานหูชื่อเหวินไปที่โรงอาหารเพื่อทานข้าวเย็นกับหลี่เสวี่ยฉินและจางิเยี่ยน
เธอกำลังเดินไปที่ไหนหรือ?
หูชื่อเหวินจงใจเดินไปนั่งถัดจากหวังเหว่ยเฉาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่พบเมื่อไม่กี่วันก่อน
เธออยากให้แม่ติดต่อกับยุวชนชายคนอื่นๆ ให้เยอะขึ้น การทำแบบนี้จะทำให้แม่ได้ทำความรู้จักกับผู้คนและพูดคุย เพื่อที่บุคลิกของเธอจะได้สดใสและเปิดโลกให้กว้างขึ้น ไม่จำเป็ต้องสนใจคนอยู่แค่คนเดียว
“สหายหวังเหว่ยเฉา ได้ยินมาว่านายชอบวาดภาพใช่ไหม?”
หูชื่อเหวินเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนา
“ใช่แต่จริงๆ แล้วฉันก็แค่วาดเล่นไปเรื่อยไม่ได้เรียนมาหรอก”
หวังเหว่ยเฉาพูดอย่างสุภาพ
“พี่เยี่ยนก็วาดรูปเก่งเหมือนกัน นายน่าจะลองคุยกับเธอดูนะ ตอนนี้เธอเป็ครูสอนศิลปะที่โรงเรียนด้วย ภาพวาดของเธอน่าทึ่งมาก การวาดภาพด้วยดินสอถ่านก็ไม่เลวเลย!”
"จริงหรือ งั้นฉันจะคุยกับอาจารย์จางดู!"
ดวงตาของหวังเหว่ยเฉาเป็ประกายเมื่อได้ยิน เขามีงานอดิเรกคือการวาดภาพ แต่เขาเรียนวาดรูปด้วยตัวเองไม่เคยมีใครสอน เมื่อได้ยินว่าจางิเยี่ยนเป็ครูสอนศิลปะเขาก็รู้สึกมีความสุขมาก!
“ฉันไม่ได้วาดภาพเก่งอะไรมากนักหรอก…”
จางิเยี่ยนพูดไม่เก่ง แต่ถ้าเป็บทสนทนาแบบทั่วไปเธอสามารถร่วมวงสนทนาได้บ้าง โดยเฉพาะกับคนที่มีงานอดิเรกคล้ายกัน
แต่จางิเยี่ยนแปลกใจ หูชื่อเหวินรู้ได้ยังไงว่าเธอวาดภาพด้วยดินสอถ่านได้? เธอไม่ได้วาดภาพแบบนี้เลยั้แ่มาที่ไร่แห่งนี้?
หูชื่อเหวินเห็นแม่สดใสขึ้นเมื่อพูดเื่วาดภาพและเต็มไปด้วยความมั่นใจมีชีวิตชีวา
เธอชอบแม่ที่เป็แบบนี้มาก!
เมื่อเห็นว่าทั้งคู่คุยกันอย่างออกรส เธอก็กินและนั่งฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกได้เลยว่าอาหารวันนี้อร่อยเป็พิเศษ!
หวังเหว่ยเฉาเหมาะสมกับแม่เธอมากที่สุดในบรรดายุวชนชายที่เธอรู้จัก สภาพครอบครัวไม่เลว พ่อแม่ไม่ใช่คนงานเป็เพียงคนธรรมดา ครอบครัวมีลูกไม่มาก เขามีน้องสาวเพียงคนเดียวและความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ค่อนข้างเรียบง่าย
เธอไม่ได้มองหาครอบครัวที่มีฐานะดี เช่น ครอบครัวนายทหารฝ่ายเสนาธิการอะไรแบบนั้น การแต่งงานกับครอบครัวที่เหมาะสมจะดีกว่า ด้วยนิสัยของแม่หากแต่งงานเข้าไปในตระกูลที่ร่ำรวยเธอจะถูกข่มเหงรังแก ไม่ใช่ว่าไม่มีครอบครัวดีๆ แต่มีน้อยมาก เมื่อถึงเวลาจริงๆ ขอแค่มีสามีดีๆ ก็พอแล้ว
40K
