ทวงคืนรักหลานอา

เวลาผ่านไปกว่า 30 นาที ดูเหมือนว่าท่านประธานที่เป็๲เ๽้าภาพก็ยังไม่มา

แต่ก่อนหน้านี้ผ้าแพรบอกว่าท่านจะมาช้าหน่อยให้ดื่มกันไปก่อนได้เลย

หลังจากดื่มไปหลายแก้วเกล้าก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

"เอ่อ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" พูดจบเกล้าก็เดินออกไป

"เฮ้อ" เกล้าถอนหายใจออกมา ในห้องเรารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย อาจเป็๲เพราะนี่เป็๲วันแรกของการทำงาน และพึ่งรู้จักกัน

"แล้วห้องน้ำไปทางไหนเนี่ย? " เกล้าเดินวนไปวนมา หลายรอบก็ยังไม่เห็นห้องน้ำ

"หรือว่าห้องน้ำจะอยู่ชั้นบน" เกล้าพึมพำออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นบน

"นั่นไง ว่าแล้วต้องอยู่ชั้นบน ชั้นสองเป็๞ชั้นวีไอพี ทำไมถึงไม่มีห้องน้ำกัน" เกล้าบ่นพึมพำก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

เมื่อเข้ามาในห้องน้ำก็ต้องแปลกใจะเพราะห้องน้ำกว้างมาก แต่กลับมีแค่หนึ่งโถฉี่ หนึ่งชักโครก และอีกห้องเหมือนจะเป็๲ห้องอาบน้ำ

แต่ตอนนี้เขารู้สึกปวดฉี่มาก จึงไม่มีเวลาไปใส่ใจอะไร แล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำ

อีกด้านหนึ่ง กันต์ที่พึ่งทำงานเสร็จจึงจะลงไปด้านล่าง

เดิมทีเขาจะต้องลงไปด้านล่างแล้ว แต่เพราะผับมีปัญหาเกิดขึ้นเขาจึงต้องเคลียร์ก่อน

เขารีบเคลียร์ให้เสร็จโดยเร็ว เพราะอยากจะเห็นหน้าคนที่เขาคอยเฝ้าคิดถึงมาหลายปี

ครั้งนี้เขาจะไม่มีวันปล่อยร่างบางไป ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดเขาจะต้องรั้งให้ร่างบางอยู่ข้างกายให้ได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ กันต์ก็ยิ้มมุมปากเหมือนที่ชอบทำ แต่ในครั้งนี้ต่างออกไป

ในแววตาของเขาเหมือนแววตาของเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ และก่อนที่เขาจะลงไป ก็ได้แวะเข้าห้องน้ำส่วนตัว เพื่อล้างหน้า ล้างตาจัดทรงผมสักหน่อย

แกร๊ก

แอ๊ด~~

ตอนนี้เกล้ากำลังยืนล้างมืออยู่ เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกก็หันไปมอง ก่อนจะเห็นคนที่เขาคิดถึงมาก และไม่อยากจะเห็นหน้ามากที่สุดในเวลาเดียวกัน

กันต์เองก็ชะงักไปเช่นกัน เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเกล้าเร็วแบบนี้ เพราะเขาเตรียมที่จะไปเจอเกล้าด้านล่าง

ตอนนี้ทั้งสองยืนจ้องตากันอยู่นิ่ง ๆ แต่ความรู้สึกภายในมันมากมายยากที่จะบรรยายออกมา

"เกล้า" เป็๞กันต์ที่เรียกเกล้าออกมา ทำให้ร่างโปร่งได้สติขึ้นมาและจะออกไปจากที่นี่

แต่กันต์กลับเดินเข้ามาขวางหน้าเกล้าเอาไว้

"ขอทางให้ผมด้วยครับ" เกล้าดูด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับน้ำตาคลอขึ้นมา

เมื่อเห็นแบบนั้นกันต์จึงหลบไปด้วยข้าง พร้อมกับมองตามหลังเกล้าที่เดินออกไปจากห้องน้ำ

"เกล้า ครั้งนี้ไม่ว่าจะต้องขังเราเอาไว้ อาก็จะไม่มีวันปล่อยเกล้าไปจากอาอีกแล้ว"

…..

เมื่อพ้นประตูห้องน้ำ เกล้าก็วิ่งไปที่ห้องจัดเลี้ยงทันที ก่อนที่จะเปิดประตูออกและปิดลงอย่างรวดเร็ว

ปัง! เสียงประตูปิดลง

"เกล้า! เป็๞อะไรไป ทำไมหน้าตื่นแบบนั้น"

เมื่อเห็นเกล้าเปิดประตูด้วยความรีบร้อน ผ้าแพรจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ แม้แต่ภูผาเองยังหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรครับ" เกล้าส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มเจื่อนออกมาแล้วนั่งลงที่โซฟา

หลังจากนั่งพักหายใจได้ครู่หนึ่ง ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา เมื่อเกล้าหันไปมองก็ต้องนี่ค้าง

เขามาที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่า...

"ท่านประธานมาแล้ว"

ทันใดนั้น เสียงของผ้าแพรก็ดังขึ้น

ท่านประธาน?

กันต์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย ก่อนจะเดินมานั่งที่ว่างข้าง ๆ ของเกล้า

เมื่อเห็นกันต์นั่งลงแล้ว ผ้าแพรก็รีบพูดขึ้นว่า "น้องเกล้า น้องธารา นี่คือท่านประธานหรือคุณกันต์ คุณกันต์คะ คนนี้น้องเกล้าและน้องธาราค่ะ"

“ท่านประธานสวัสดีครับ” เป็๞ธารายกมือไหว้ทักทาย กันต์ก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ทว่าเกล้ากลับไม่ได้ยกมือไหว้กันต์อย่างที่ควรเป็๲ เขายังคงนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น พร้อมกับความรู้สึกมากมาย

‘อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ หรือกูจะลาออกตอนนี้เลย แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายคืนเขาล่ะ’

เกล้าถกเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตดี

ผ้าแพรที่เห็นว่าเกล้าเสียมารยาท จึงคิดที่จะบ่นออกมา

ทว่ากันต์กลับส่ายหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ผ้าแพรที่เห็นท่าทางของเ๽้านายของตัวเองที่เปลี่ยนไปจากเดิมก็หันหน้าไปมองภูผา

ภูผาจึงพยักหน้าให้เธอหนึ่งที ผ้าแพรเบิกตากว้างก่อนจะปิดปากเงียบไป เพราะเธอรู้ว่าเ๯้านายของเธอกำลังรอคอยคน ๆ หนึ่งอยู่ และรักคนผู้นี้มาก

นี่เป็๲เหตุผลที่เธอได้มาทำงานเป็๲เลขาเมื่อ 7 ปีก่อน เพราะคุณกันต์ไม่ได้มาทำงานที่บริษัทใหญ่เหมือนทุกวันนี้ ท่านจะทำงานอยู่ที่ฟาร์มที่ภาคเหนือ โดยมีคุณภูผาคอยเดินงาน และเธอคอยอยู่ที่นี่

เดิมทีเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณกันต์ถึงไม่มาที่บริษัทใหญ่เลย และหลังจากนั้น 2 ปี คุณกันต์ก็แต่งงานสามฟ้าแลบ

ต่อมาคุณกันต์ก็ย้ายมาทำงานที่บริษัทใหญ่ และอีก 1 ปี ต่อมาก็มีข่าวว่าคุณกันต์ได้หย่ากับภรรยาแล้ว

วันที่คุณกันต์หย่าก็มีงานเลี้ยงแบบวันนี้ขึ้นมา วันนั้นคุณกันต์ดื่มจนเมาและหัวเราะตลอดเวลา พร้อมกับพึมพำชื่อของคนชื่อเกล้าออกมา

หลังจากวันนั้น เธอจึงรวบรวมความเกล้าและถามเ๱ื่๵๹นี้กับภูผาด้วยความอยากรู้ และได้รู้ว่าคุณกันต์ต้องแต่งงานเพราะความจำเป็๲ ส่วนคนที่ชื่อเกล้านั้นคือคนที่คุณกันต์รักมาก และรอเวลาที่จะได้เจอคน ๆ นั้นอีกครั้ง

แต่เธอไม่คิดว่าเกล้าคนนั้นจะเป็๞ผู้ชาย

“เกล้า เราเป็๲ยังไงบ้าง? ” กันต์ได้ทำลายความเงียบขึ้นมา

คำถามนี้ช่วยยืนยันความสงสัยของผ้าแพรว่าเกล้าคือเกล้าคนรักที่คุณกันต์รอคอยมาตลอด

เกล้าหลุดจากภวังค์ของตัวเอง ก่อนจะหันหน้ากันต์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

“ยังไม่ตาย” เกล้าตอบกลับมาด้วยเสียงที่เรียบเฉย จ้องมองกันต์ด้วยความโกรธแค้น

“เกล้า นั่นท่านประธานนะมึง พูดกับท่านดี ๆ หน่อย” ธาราเป็๲คนพูดห้ามปรามเพื่อน

“ทำไม กูจะพูดแบบนี้แล้วใครจะทำไม ไม่พอใจก็ไล่กูออกเลย” เกล้าตอนนี้เหมือนกับคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

“เอ่อ...” ธารายิ้มแหยะ ๆ ออกมา แล้วหันไปมองทั้งสามคนที่กำลังจ้องมองมาทางพวกเขา

จากนั้นผ้าแพรและภูผามีรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ยิ่งไปกว่านั้นกันต์ที่ถูกตะคอกใส่ กลับไม่ได้โกรธอะไรเลย บนใบหน้าของเขายังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตามมองเกล้าด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นเช่นนั้นธาราก็รู้สึกงุนงงขึ้นมา

“อาจะไล่เกล้าออกได้ยังไง แต่หากเกล้าจะลาออก จะต้องจากค่าชดเชย 20 เท่านะอยากลืมล่ะ” กันต์ที่พูดขึ้นมาด้วยเสียงราบเรียบ ก่อนจะยกเหล้าที่ผ้าแพรชงเตรียมไว้ให้ขึ้นดื่ม

ก็บอกแล้วว่าการพบกันในครั้งนี้เขาจะไม่มีวันปล่อยเกล้าไปไหนอีก

เมื่อได้ยินคำพูดนี้เกล้าก็นิ่งเงียบจ้องมองกนต์ด้วยความเกลียดชัง

ตอนที่เซ็นสัญญาเขาคิดว่าจะไม่ออกก่อนเวลาที่กำหนด 2 ปีอย่างแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่า ข้อตกลงที่เขาคิดว่าดีในตอนนั้น จะผูกมัดเขาจนดิ้นไม่หลุดในเวลานี้

“เกล้าใจเย็นก่อนนะมึง” เป็๲ธาราที่คอยปลอบเพื่อน

“ท่านประธานมาแล้ว เรามาชนแก้วกันดีกว่าค่ะ วันนี้เป็๞วันดีเป็๞วันเลี้ยงต้อนรับน้อง ๆ ” ผ้าแพรพูดแก้สถานการณ์ พร้อมกับสะกิดแขนธารา

“ใช่ครับ ๆ ชนแก้วชน หมดแก้ว”

หลังจากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนเ๹ื่๪๫ไป โดยมีผ้าแพรเป็๞คนเริ่มเ๹ื่๪๫ และมีธาราเป็๞ลูกคู่ ทำให้บรรยากาศที่อึดอัดผ่อนคลายลง

ส่วนเกล้าก็เอาแต่ดื่ม เพื่อหวังว่าความรู้สึกอึดอัดร้อนลุ่มจะหายไป

เกล้าดื่มไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีใครห้ามปราม ทุกการกระทำของเขาอยู่ภายใต้สายตาของกันต์ตลอดเวลา

จนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็ตีสองแล้วเป็๲เวลาผับปิด และคนที่เมาที่สุดก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือเกล้ากระดกเกล้าเหมือนน้ำเปล่า และอีกคนที่เมาคอพับไปตั้งนานแล้วก็คือ ธาราที่เป็๲คนคออ่อน

“อะไรกันเนี่ย เด็กพวกนี้คออ่อนจริง ๆ สงสัยต้องให้ดื่มทุกวันเสียแล้ว เผื่อไปออกงานจะได้ไม่เมาคอพับแบบนี้”

“หึหึ ค่อยสอนกันไป วันนี้เราแยกย้ายกันกลับเถอะ”

“ค่ะ แล้วน้อง ๆ ล่ะคะ? ”

“คุณกลับเถอะ เดี๋ยวเกล้าผมจัดการเอง ส่วนธาราคงต้องฝากภูผาให้พากลับ”

“อะไรกันคะ ให้ผู้หญิงอย่างแพรกลับเอง แล้วไปส่งน้อง ๆ ”

“หรือคุณจะให้ผมไปส่งก็ได้นะ” กันต์หันไปมองผ้าแพร ทำให้เธอยิ้มแห้งออกมา

“แพรล้อเล่นไม่เป็๞ไรค่ะ แพรของตัวนะคะ” ผ้าแพรรีบออกไปทันที

“ครับ” กันต์พยักหน้ารับ แล้วมองตามหลังผ้าแพรที่เดินออกไป ก่อนจะส่ายหัว

ผ้าแพรเธอเป็๞สาวแกร่งและเก่งมาก แม้เธอจะดูสวยแซ่บล่อเสือ แต่เธอไม่ได้ชอบผู้ชายจึงทำให้พวกเขาทำงานด้วยกันง่าย

หลังจากผ้าแพรจากไป กันต์ก็หันมามองภูผา

“คนนี้เหรอครับที่คุณเฝ้ารอมาหลายปี” ภูผาเอ่ยถามขึ้น เพื่อความแน่ใจ

“ใช่” กันต์พยักหน้ารับ มองเกล้าที่คอพับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะหันไปมองภูผาสลับกับธาราที่นอนอยู่ที่โซฟา