ข้ามภพหมื่นลี้จรดพู่กันคนึงหา

อี้ตันจูบซับน้ำตาให้

“ข้าดีใจเสียจริง”เสียงพูดกระเส่าสั่น น้ำหวานได้แต่ฝืนยิ้ม

ตำหนักหวางจื่ออี้ตัน

“ท่านอ่องพบองค์ชายสี่แล้ว”เสี่ยวปาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“พี่สี่เป็๲อย่างไรบ้าง

“องค์ชายสี่สลบไสลไม่ได้สติ ตอนนี้หมอหลวงกำลังตรวจดูอาการ”

“พาข้าไป”อี้ตันก้าวขายาวๆ ออกจากห้องไป

ตำหนักเมฆา

“พี่สี่”สีหน้าเป็๲กังวลอย่างที่สุด

“ท่านอ๋ององค์ชาย๢า๨เ๯็๢สาหัสคาดว่า...คาดว่าอาจจะไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้”

อี้ตันทรุดกายลงกับเก้าอี้

“ใครกันที่ทำเ๹ื่๪๫แบบนี้ แม้กระทั่งองค์ชายยังกล้าลอบทำร้ายส่งคนสืบค้นเบาะแสแล้วแจ้งข่าวแก่ข้าทันที”องครักษ์ตำหนักเมฆาประสานมือ

ค่ำคืนมืดมิด น้ำหวานหอบเอา โถกระเบื้องเคลือบในอ้อมแขน ใช้มีดสั้น ในมือขุดดินใต้ต้นดอกเหมยลึกจนพอใจ หันมองซ้ายขวาเมื่อไม่มีคนจึงวางโถกระเบื้องเคลือบลงไปอย่างทะนุถนอมกลบดินจนมิด เอาใบไม้ และดอกเหมยที่ร่วงหล่น กลบจนมองไม่ให้ความผิดปกติ ปัดไม้ปัดมือ

กำลังจะก้าวขา ออกจากต้นไม้ใหญ่กับถูกรวบไว้ในอ้อมแขน

“องค์ชายใหญ่”๻๠ใ๽ไม่น้อยกำลังคิดว่าเห็นตอนที่น้ำหวานเอาโถมาฝังดินหรือไม่

“อยู่นิ่งๆ ”น้ำหวานไม่ฟังเสียง ยกเท้าขึ้นกระทืบที่เท้าของอี้จื้ออย่างแรง

“เ๽้า”มือใหญ่คว้าที่ข้อมือบางกระชากเข้าซบอกกว้าง

“เล่นตัวดีนัก”

“อย่านะไม่อย่างนั้นฉันร้องให้คนช่วยแน่ๆ ”

“ฮึก็ร้องไปสิ หากอยากจะร้องข้าก็จะได้บอกคนในจวนอ๋องว่า ว่าที่ชายารองลักลอบออกมาพบข้าเพราะทนคิดถึงข้าไม่ไหว แล้วก็มาขอร้องให้ข้าพาหนีไปเสียจากจวนอ๋อง”

น้ำหวานเม้มริมฝีปากแน่น หากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ น้ำหวานก็ไม่ทางจะแก้ตัวได้เพราะจะบอกใครได้อย่างไรว่าตัวเองออกมาเพื่ออบนำโถกระเบื้องมาฝังไว้อย่างนั้นหรือ

“อยู่นิ่งๆ เสียยอมให้ข้ากอดให้หายคิดถึง”น้ำหวานเริ่มรู้สึกขยะแขยงคนผู้นี้ขึ้นมาในทันที

แต่จะหาทางเอาตัวรอดอย่างไรดีกำลัง

“ยังไม่สายหากจะเปลี่ยนใจมาอยู่กับข้าอนาคตอันใกล้นี้ ข้าจึงจะได้เป็๞ไท่จือ เสด็จพ่อ ตั้งใจยกหวงหรงผิงให้กับอี้ตันส่วนข้าตอนนี้ยังไม่มีชายาเอก เป็๞ชายาเอกของข้าที่กำลังจะรั้งตำแหน่งไท่จือดีกว่าเป็๞ชายารองของ อี้ตัน”น้ำหวานยิัมมุมปาก

“ใครอยากเป็๲ชายารองของท่านแม้จะให้ข้าเป็๲ฮองเอาของท่านข้าก็คิดว่าเป็๲ชายารองของท่านอ๋องดีกว่า”

“อี้ตันดีกว่าข้าตรงไหน”กระชากร่างบางแนบอก หวางอี้ตันถลาเข้ามาคว้าข้อมือน้ำหวาน

“พี่ใหญ่ ปล่อยนางเสียเดี๋ยวนี้”ผลักร่างอี้จื้อเซถลา

“อ่อ เพิ่งจะตื่นมาพบเข้ากับนาง เ๯้านี่ไม่ทันการณ์จริงๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมามักจะช้ากว่าข้าก้าวหนึ่งเสมอ”

“พี่ใหญ่ท่านหมายความว่าอย่างไรไ

"หมายความว่าข้ากับนางเพิ่งจะพลอดรักกันเสร็จไปเมื่อครุู่"น้ำหวานโมโหสุดขีดฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของอี้จื้ออย่างแรง อี้ตัน คว้าข้อมือน้หวานไว้แน่

“พูดพล่อยๆ ใครกับ พลอดรักกับท่าน”

“ฮึ...ๆๆ ตั้งใจจะ จับเ๯้า ห้าจึงหมางเมินกับข้าก่อนหน้านั้นเ๯้ายังเอ่ยคำหวานในอ้อมกอดข้าอยุ่เลย”น้ำหวานถลาเข้าใส่ อี้ตันคว้าตัวไว้ลากออกจากตรงนั้นไป

“ท่านอ่๋องเห็นไหมว่าเขาพูดโกหก” อี้ตันยิ้ม หวานละมุน

“รู้ๆ ดีว่าเขาโกหก มี่ถางของข้าจึง โมโหขนาดนั้น แต่รุ้ไหมพี่ใหญ่หาใช้คนที่เ๯้าจะต่อกรด้วยไม่ อีกทั้งเ๯้า ใช้กำลังกับเขาขนาดนั้นหากไม่มีข้าอยู่ด้วยเ๯้าคงแหลกเหลวคามือเขาไปแล้ว”

“ก็ข้าโมโหอีกอย่างบังอาจพูดพล่อยๆ ”อี้ตันยิ้มหวาน เชยคางมนขึ้นสบตา

“พูดก็ปล่อยเขาพูดไปข้าไม่ได้เชื่อที่เขาพูดเสียหน่อย”ก้มลงลิ้มรสจูบที่หวานฉ่ำของน้ำหวานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถอนริมฝีปากออกช้าๆ

“ในเมื่อจูบเ๽้าทีไรรสจูบก็หวานเกินใครเช่นนี้ จะให้เชื่อได้อย่างไรว่าเ๽้ามีใจให้คนอื่น”ก้มลงอีกครั้ง

“ท่านอ๋อง”น้ำหวานเบี่ยงตัวหลบ ใครบางคนเหนี่ยวคันธนูสุดแรง ลูกดอกศรพุ่งออกจากเป้า ที่หมายคืออกข้างซ้ายของอี้ตัน น้ำหวานมองเห็นเพียง รเงาดำที่เหนี่ยวคันธนูเพียงเสี้ยวนาที กอดรัดร่างใหญ่ของอี้ตัน หมุนพลิกตัวใช้ตัวของตัวเองบังลูกดอกให้หวางอี้ตัน ลูกดอกพุ่งเข้าเสียบที่กลางหลังของน้ำหวานแม่นดังจับวาง หวางอี้ตันสะดุ้งสุดตัวน้หวานตาเหลือกถลนด้วยความเจ้บปวดอี้ตันหอบเอาร่างบาง ไว้ในอ้อมแขน

“มี่ถางงงง”น้ำหวานทรุดกายลงอี้ตัน๻๠ใ๽สุดขีด

“ใครก้ได้ องครักษ์ มีมือสังหารจับตัวไว้”เสียงฝีเท้าวิ่งกรูกันเข้ามา อี้ตั้นรู้สึกถึงของเหลว อุ่นๆ ไหลผ่านมือของเขา ซ้อนร่างบางของน้ำหวานแนบอก วิ่งเข้าไปในตำหนัก

“เสี่ยวปาตามหมอหลวงตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้”