“นำข้าวสวยใส่หม้อ เติมน้ำเปล่า พอท่วมข้าว ต้มให้ข้าวนิ่ม ถ้าชอบข้าวต้มเละๆ ก็ให้ต้มนานหน่อย ถ้าน้ำแห้งใส่น้ำเปล่าเพิ่มได้ “ เสียงจากโทรศัพท์ที่เปิดคลิปทำข้าวต้มหมู ถึงผมจะทำอาหารเป็และเป็คนมีพรสวรรแต่การทำตามตำราน่าจะดีกว่า
“จากนั้นให้มาตำผักชี กระเทียม พริกไทย ให้ละเอียดเข้ากัน นำหมูลงไปคลุก” ผมทำตามที่คลิปในมือถือทุกอย่าง หมูบทถูกปั้นให้เป็ก้อนกลมๆ ขนาดพอดีคำใส่ลงไปในหม้อ กลิ่มหอมของหมูและน้ำซุปลอยไปทั่วห้อง ผมยืนอยู่หน้าหม้อก่อนที่จะหางตาของผมจะเห็นเหมือนมีใครบางคนกำลังมองมาทางนี้ นทีที่ยังคงมีแผ่นแปะลดไข้อยู่ที่หน้าผากยืนอยู่หน้าประตู
“ตื่นแล้วหรอ อาการเป็ไงมั่งยังปวดหัวอยู่หรือป่าว” มือทาบไปที่หน้าผากอยู่ครู่หนึ่ง
เพียะ!!
“แต๊ะอั๋งหรอ”
“ก็แค่จะ ไข้ลดหรือยัง ถ้าแค่นี้เรียกแต๊ะอั๋งนะแล้วเมื่อวันก่อนเรียกอะไรนะ” ผมพูดหยอกเล่นก่อนจะเดินกลับไปที่หม้อข้าวต้ม ตักข้าวใส่ชามก่อนจะตักน้ำซุปกับหมูเติมเข้ามา พร้อมเสิร์ฟให้คุณหนูนทีแล้ว
“มาแล้วครับ ข้าวต้มหมูสำหรับคนป่วย” นทีมองมาในถ้วยข้าวต้มด้วยสายยากจะอ่าน นาทีนี้ก็คิดเข้าข้างตัวเองก่อนละกันคงแปลกใจในความเพอร์เฟคของผม นทีตักหมูขึ้นมามองหน้าผม ให้ตายเถอะพระเ้าลุ้นเหลือเกินว่ารสชาติจะเป็ยังไง
“แน่ใจนะว่านี่คือหมูก้อนไม่ใช่ลูกตะกร้อ” สงสัยคำว่าก้อนพอดีคำของเราจะไม่เท่ากัน ทำไงได้ละครับก็มือผู้ชายมันใหญ่นิหน่า
“ลองกินก่อน อย่าตัดสินหนังสือจากหน้าปก” บอกตรงๆ ว่าความมั่นใจมันก็ถดถอยลงมาบ้างจาก 200% ก็เหลือซัก 150%ละกันยังคงเข้าข้างตัวเองอยู่ นทีกัดเข้าคำหนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าเล็กน้อย นั้นทำให้ผมยกยิ้มที่มุมปากขึ้นมา คงอร่อยอยู่ไม่น้อย
“หมูไม่สุก”
ห๊ะ!!!
ผมรีบคว้าชามข้าวต้มกลับมา ก่อนที่จะตักหมูเข้าปาก ลองเคี้ยวดูก็สุกนี่หว่า ผมมองไปที่นทีที่กำลังหัวเราะผมอยู่คงจะหายไข้แล้วจริงๆ ถึงได้ยิ้มออกมาได้ขนาดนี้
“อยากให้ป้อนแบบปากต่อปากก็ไม่บอก” ผมทำท่าจะลุกไปป้อนข้าวต้มจากปากให้นที นทีที่เห็นก็หุบยิ้มเอามือขึ้นมาปิดปากแทบไม่ทัน
“ไม่ต้องๆ กินเองได้ นั่งลงไปเลย ก็เห็นว่าตั้งใจทำให้ก็ขอแกล้งหน่อยไม่ได้หรือไง” ก็เป็คนมีอารมณ์ขันพอตัวนี่หน่า ผมคิดว่าจะเ็ากับผมมากกว่านี้ซะอีก ผมเดินไปหยิบยาจัดใส่แก้วเล็กๆ พร้อมยื่นไปตรงหน้านที ก่อนจะเดินไปเทน้ำใส่แก้วมาวางอยู่ข้างกัน
“แล้วรู้ได้ไงว่าเราป่วย” อุ้ย!!! สรรพนามเปลี่ยนไป หรือนี่คือสัญญาณอันดีว่ามันเริ่มเปิดใจให้ผมแล้ว
“ก็ไม่รู้หรอก แต่เพราะว่าคิดถึง เลยอยากมาหา มาเพื่อ.....” ตอนนั้นมันเพลงพี่ปูพงษ์สิทธิ์ มันเข้ามาในหัวพอดีครับ
“จะร้องให้จบเพลงเลยไหม” นทีเอียงคอมองผมตากลมชั่งน่ารักอะไรขนาดนี้
“ก็จะไปหาที่ห้องแหละแต่พอลิฟท์เปิดมาก็เห็นนทีกำลังจะล้ม ตัวก็ร้อนมากด้วย เราก็เลยพากลับมาที่ห้อง ดูแลอย่างดีเลยนะ ทั้งป้อนยา ทั้งเช็ดตัวให้ จะไม่ให้รางวัลกันหน่อยหรอ” มันก็ต้องอ้อนกันบ้างคนเราจะแข็งใส่กันตลอดได้ยังไง
“แล้วที่ต้องป่วยเพราะใคร” นทีตักข้าวต้มเข้าปากด้วยสีหน้าเ็าอีกครั้ง มือผมเอื้อมไปจับมือนทีเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดฟังผมก่อน
“ขอโทษนะ ที่ทำให้รู้สึกไม่ดี ขอโทษจริงๆ ก็ตอนนั้นมันมีหลายอารมณ์ปนกันไปหมด ทั้งคิดถึง โกรธ อยากเจออยากคุยด้วย” จะให้พูดออกไปตรงๆ ว่า เงี่ยนโว้ยยยยย มันก็ไม่ได้ไง แต่ที่ผมบอกนทีไปก็ล้วนเป็ความจริงทั้งนั้นแหละ
นทีนั่งก้มหน้ากินข้าวต้มด้วยสีหน้ายากจะอ่านใจได้ว่าตอนนี้เ้าตัวอยู่ในอารมณ์ไหน ถ้ายิงมุขไปตอนนี้ทุกอย่างจะแย่ลงไปหรือป่าว
“คบกัน...ไหม” ผมยิงคำถามมุ่งเข้าเป้าตรงประเด็น
“ไม่!!!” เหมือนลูกะุจากคำถามเมื่อประโยคก่อนหน้านี้ย้อนกลับมาเข้ากลางดวงใจกล่องน้อยๆ ของผม มันกำลังจะแตกสลาย
“ค่อยๆ ดูกันไปก่อนละกัน ยังไม่อยากตัดสินใจ” ผมเก็บอาการแทบไม่อยู่เมื่อนทีพูดมันออกมาแบบนี้ แต่จริงๆ ก็เก็บไม่อยู่หรอก ผมลุกจากเก้าอี้เข้าไปฉวยโอกาสหอมแก้มฟอดใหญ่จากนที ที่กำลังยิ้มแก้มปริ ก่อนจะร้องะโเหมือนเด็ก
“เบาเดี๋ยวข้างห้องเขาตื่นหมดหรอก” ผมนั่งลงคุกเข่ากอดนที ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
“เขาไม่ว่าหรอก เพราะเ้าของห้องไม่อยู่ จะเสียงดังยังไงก็ได้เพราะทั้งชั้นนี้ก็มีแค่เรา” นทียังไม่รู้ครับว่าผมย้ายเข้ามาอยู่ข้างๆ ห้องแล้วก็ถือโอกาสนี้บอกเลยละกัน
“ลุกมาซิจะพาไปดูอะไร” ผมจับมือนที ที่ดูงงกับคำพูดของผม ก่อนจะเปิดประตูออกไป เดินไปยังอีกฝั่งหนึ่งของชั้น
“อ้าว นี่มันห้องเรานิ” นทีวิ่งกลับไปที่หน้าห้องผมแล้ววิ่งกลับมา “ห้องเราจริงด้วย” คนอะไรงงยังหน้ารัก หรือผมหลงนทีจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว ไม่ว่านทีจะทำอะไรก็น่ารักไปหมด
“ช่ายพึ่งซื้อเมื่อวันก่อนนี้เอง พอดีมีคนไม่ยอมรับรักเลยต้องย้ายเข้ามาอยู่ใกล้ๆ ให้หวั่นไหวซักหน่อย” โอ้ยพูดอะไรน้ำเน่าออกไปว่ะเนี่ย ไม่ใช่แค่นทีที่เขินแต่ผมก็เขินตัวเองเหมือนกัน
ผัวะ!!!
ฝ่ามือของนทีตีเข้ามาที่หัวไหล่ของผมแบบเต็มแรง
“วันอาทิตย์ที่เสียงดังน่ารำคาญก็ห้องนายนี่เอง รู้ไหมว่านอนไม่หลับจนป่วยเลย” ซวยแล้วจะแก้ตัวยังไงดีความผิดของเราเต็มๆ ดิ้นไม่หลุดแล้วยอมรับเลยละกัน
“คิดว่าที่ป่วยเพราะโดนอย่างอื่นซะอีก” นทีหันมามองตาเขียวใส่ผม ก่อนจะกดรหัสประตูแล้วเข้าห้องไป คนอะไรขนาดโกรธยังน่ารักเลย ว่าแต่ผมชมนทีว่าน่ารักไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย
ผมบอกให้นทีนอนพักอยู่ห้องก่อนก็ไม่ยอมพึ่งตื่นไข้แท้ๆ แต่นทีก็ให้เหตุผลว่าเมื่อวานหยุดแล้วกลัวอาจารย์สุวดีจะว่าเอาไอเด็กดื้อเอย จะว่าเด็กก็ไม่ได้เพราะนทีอายุมากกว่าผม แต่ผมก็ไม่ยอมให้นทีขับรถมาเองหรอกนะเพราะถ้าเกิดเป็อะไรขึ้นระหว่างทางจะทำยังไง ผมขับรถไม่นานเพราะระยะทางที่ใกล้ขึ้นก็ถึงมหาลัยฯ เร็วขึ้น
“เย็นนี้กลับด้วยกันนะ เดี๋ยวจะรอที่ใต้ตึก” ผมบอกนที พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้
“ไม่ต้องก็ได้ วันนี้มีสอนคลาสเย็น”
“บอกว่าจะรอก็คือจะรอ”
ผมต้องพูดเสียงแข็งกำราบความดือของนทีซักหน่อย เพราะชื่อปราบก็ไม่ได้มาเล่นๆ นะครับ นทีพยักหน้าก่อนที่จะลงจากรถไป ผมขับรถไปยังลานจอดรถหลังตึกเพราะกลับว่านทีจะเสียภาพพจน์ ที่มีนักศึกษามาส่งแบบนี้ แต่จะว่าไปมันก็มีแอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ ให้อารมณ์แอบคบในหนังเกาหลี
รถจอดสนิทส่องกระจกซักหน่อยเพื่อเช็คความหล่อก่อนจะลงจากรถ วันนี้ผมไม่มีเรียนเช้าแต่มี่สายๆ แต่ก็ไม่เป็ไรไหนๆ มาแล้วก็ไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารรอพวกไอบอมกับไปพลุละกัน กำลังจะเดินไปโรงอาหารอยู่ๆ เสียงไอพลุก็ะโเรียกจากด้านหลัง
“ทำไมมึงมาเช้าจังวะ ปกติมาแบบเส้นยาแดงผ่าแปดตลอด”
ผมยิ้มให้มันเหมือนคนบ้าไร้สติ ผมอยากจะบอกเื่ผมกับนทีให้มันรู้ใจจะขาดแล้วแต่รอให้ไอบอมมาก่อนจะได้เล่าทีเดียว พวกผมเดินไปซื้อข้าวก่อนจะมานั่งรวมกันเพราะตอนนี้ไอบอมก็มาแล้วด้วย
"มากันครบละมึงเล่ามาเลยทำไมวันนี้อารมณ์ดีแปลกๆ แล้วมึงก็อย่ายิ้มแบบเมื่อกี้อีกนะเว้ย กูขนลุก” ไอพลุทำท่าลูบแขน
“ก็ดีเว้ย ก้าวไปอีกขั้นแต่ยังไม่เรียกแฟนว่ะ กูขอนทีคบมาสองรอบแล้วนะเว้ย แต่เ้าตัวใจแข็งฉิบผาย”
"ขนาดมึงลงทุนซื้อคอนโดเพื่อไปอยู่ใกล้ๆ เขาก็ยังไม่ใจอ่อนหรอว่ะ"
"มึงลองใช้แผนกูไหม" ไอบอมเสนอไอเดียที่น่าสนใจมากเพราะเท่าที่เป็เพื่อนกันมาแผนของมันจะสำเร็จอย่างน้อย80%ต่างจากไอพลุล้มเหลวไม่เป็ท่า
"ยังไงว่ะ ไหมมึงลองว่ามาดิ"
แผนของไอบอมก็คือใช้ความน่าสงสารเรียกความเห็นใจแล้วเอามาเป็ข้ออ้างในการขอคบ ก็คือผมเป็คนแพ้ถั่วแผนก็คือต้องให้นทีเป็คนหยิบยื่นยาพิษนั้นให้กับผมโดยที่ผมก็รับมากินโดยทำเป็ไม่รู้ว่ามันมีส่วนผสมของถั่วพอกินเข้าไปแล้วก็จะแพ้ แต่ผมเป็คนไม่แพ้มากอย่างมากก็ริมฝีปากบวม เกิดผื่นแดงคันที่ิั แต่หนักหน่อยก็จะเป็ลมพิษ
"แล้วจะเริ่มแผนเมื่อไหร่ดีว่ะ"
"ก็ค่ายอาสาที่จะถึงนี่ไง พวกกูรับหน้าที่ดูแลเื่อาหาร ส่วนพี่นทีเขาก็เป็คนดูแลโครงการโดยตรง ถ้าเกิดอะไรขึ้นพี่เขาก็ต้องรับผิดชอบ"
ผมยอมรับเลยว่าไอบอมมันหลักแหลมมาก มีเพื่อนดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง แต่แบบนี้เรียกเพื่อนดีได้หรือป่าวนะ
ใกล้ถึงเวลาเลิกงานของนทีแล้วผมก็ขับรถมารอที่เดิม นทีกำลังเดินมาแต่ที่แปลกคือมีเด็กหนุ่มเดินตามมาด้วยท่าคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวเราะยิ้มแย้มกันมาแต่ไกลก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันตรงหน้าตึก นทีเดินยิ้มมายังรถ ประตูรถถูกปิดผมไม่พูดอะไร บรรยากาศในรถเงียบมากแต่ดูเหมือนนทีจะมองออกว่าผมมีอาการแปลกไป
"เป็อะไรหรือป่าว ทำไมวันนี้ถึงเงียบๆ" ผมได้แต่เก็บอารมณ์ที่อยู่ข้างใน โดยไม่ะเิออกมาให้นทีรู้ เพราะผมไม่อยากดูเป็คนงี่เง่าในสายตาของนที
"เปล่า" ผมใช้น้ำเสียงโทนที่ต่ำที่สุดเปล่งมันออกมา
"ถ้าปากบอกว่าเปล่า แต่เท้ากำลังเหยีบไมค์รถจะทะลุออกมาอยู่แล้ว"
นี่ผมเก็บอาการไม่อยู่หรอกหรอเนี่ย คิดว่าเอาอยู่มาตลอด ผมค่อยๆ ลดความเร็วลงก่อนจะตั้งสติถามว่าไอลูกหมาหน้าตี๋มันเป็ใคร
"คนไหนละ" ผมหันหน้าไปมองนที ที่ทำสีหน้าเรียบเฉยก่อนที่จะตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง ก่อนจะหันหน้าประจันเข้ากับนทีที่ทำหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน
"หมายความว่าไง แสดงว่ามีมากกว่านี้ซินะ" ผมเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เสียงแข็งขึ้น
"ใช่!!!"
ผมหันหน้าไปทางถนน หน้าชาไปหมดไม่รู้จะพูดอะไร เมื่อนทีตอบมาแบบนี้ ทุกอย่างในรถเงียบ ผมรู้สึกถึงความร้อนที่ขึ้นหน้าตอนนี้ นทีเอามือสองข้างขึ้นมาจับหน้าผมหันให้หน้าของเราตรงกัน
"ฟังนะปราบ เราเป็อาจารย์ช่วยสอน มันเป็เื่ปกติที่ต้องมีนักศึกษามาล้อมหน้าล้อมหลังเป็เื่ธรรมดา" หน้าผมที่ตอนแรกแดงเพราะความโกรธเมื่อเจอประโยคเมื่อกี้ก็ดึงสติกลับมา ผมเข้าใจในสิ่งที่นทีกำลังจะสือออกมาผมต้องเป็คนที่เย็นมากกว่านี้
"อีกอย่างเรายังไม่ได้เป็อะไรกันนะ"
ประโยคนี่แหละเจ็บสุดๆ ผมถึงกลับกลืนน้ำลาย มองเข้าไปในตาของนที ทำไมมันชั่งเล่นกับใจผมได้มากขนาดนี้ ผมจับขอมือนทีมาหอมแล้วลูบไปที่หน้าของผม
"แล้วเมื่อไหร่ละ" ผมพูดเป็เชิงอ้อนคนตรงหน้า นทีส่ายหัวเบาๆ
คืนนั้นผมนอนแทบจะไปหลับเลยเอาแต่คิดเื่ของผมกับนทีทั้งคืน ความหวังทั้งหมดของผมอยู่ที่แผนของไอบอมแล้ว...
3K
