แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกของแล็บนารากำลังนั่งจดบันทึกผลการทดลองอยู่ที่โต๊ะ ขณะที่ทีมงานคนอื่นๆยังคงจัดการกับอุปกรณ์
เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นเบาๆในแล็บ ก่อนที่ทุกคนจะเงยหน้ามอง อชิระในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
วันนี้เราจะเริ่มต้นการปรับปรุงระบบสำหรับการทดสอบขั้นสุดท้าย เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
นาราเงยหน้ามองเขาอย่างเผลอไผลใบหน้าของเขาดูสงบแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจที่ทำให้ทุกคนในทีมต้องตั้งใจฟัง
คุณนารา เขาเรียกชื่อเธอ
คะ?
วันนี้คุณต้องรับผิดชอบในส่วนการตั้งค่าหลักเอง
เธอเบิกตากว้าง ฉันเหรอคะ?
ใช่คุณเป็นคนที่เข้าใจระบบนี้ดีที่สุด
คำพูดนั้นทำให้เธอยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ ได้เลยค่ะ ฉันจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!
ระหว่างที่นารากำลังตั้งค่าระบบอชิระยืนอยู่ข้างๆ เขาคอยตรวจสอบตัวเลขบนจอแสดงผลและให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ
เพิ่มแรงดันตรงนี้อีกหน่อย เขากล่าวพร้อมชี้ไปที่กราฟบนหน้าจอ
โอเคค่ะ...แบบนี้ใช่ไหมคะ?
ใช่แต่ต้องระวังอย่าให้เกิน 5%
นาราพยักหน้า เข้าใจแล้วค่ะ คุณซีอีโอ
อชิระเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น เรียกผมว่าอชิระก็ได้
เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ จริงเหรอคะ? คุณไม่โกรธแน่นะ?
ไม่โกรธ
เธอยิ้มกว้าง โอเคค่ะ คุณอชิระ! ฟังดูผ่อนคลายขึ้นเยอะเลยนะคะ
อย่าชินกับมัน เขาตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
ในขณะที่นาราก้มลงตรวจสอบค่าต่างๆเธอไม่ทันสังเกตว่าอชิระยืนอยู่ใกล้มากจนแขนของเธอสัมผัสกับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
โอ๊ะ!ขอโทษค่ะ! เธอรีบถอยห่าง
ไม่เป็นไร เขาตอบเสียงเรียบ
แต่ในใจของทั้งสองกลับรู้สึกถึงความอึดอัดแปลกๆที่เกิดขึ้น
หลังจากทำงานต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงนาราเดินไปที่ห้องพักพนักงานเล็กๆ เพื่อหยิบกาแฟ อชิระเดินตามมาเงียบๆ
พักบ้างเถอะ เขาพูดขึ้น
ฉันกำลังพักค่ะ เธอยิ้มพลางชูแก้วกาแฟให้ดู
คุณทำงานเกินไปอีกแล้ว
ก็คุณให้ฉันรับผิดชอบนี่คะ
ผมไม่ได้หมายความว่าคุณต้องทำมันทั้งหมดคนเดียว
นาราหัวเราะเบาๆ แต่ฉันอยากทำให้ดีที่สุดค่ะฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันไว้ใจได้
เขาจ้องเธออยู่นานก่อนจะพูดเบาๆ ผมรู้ว่าคุณไว้ใจได้
คำพูดนั้นทำให้นาราเผลอยิ้มออกมา ขอบคุณนะคะ
แต่คุณต้องดูแลตัวเองด้วย
คุณห่วงฉันเหรอคะ? เธอถามพร้อมเลิกคิ้ว
เขาไม่ได้ตอบแต่สายตาของเขาที่จ้องมองเธอทำให้คำตอบนั้นชัดเจน
ในช่วงเย็นหลังจากการทำงานเสร็จสิ้น นารากลับมานั่งอยู่ที่โต๊ะของเธอขณะที่อชิระยังคงตรวจสอบเอกสารอยู่ที่มุมห้อง
เธอแอบมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคิดในใจ คุณไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
อชิระเองก็เงยหน้าขึ้นมองเธอโดยที่เธอไม่ทันสังเกตเขาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ทำไมเธอต้องมีอิทธิพลกับผมมากขนาดนี้?