ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

        วันที่ 3   

            วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราเจอกัน เพราะมิดไนท์ต้องกลับไปเคลียร์งานต่างๆ  ทั้งงานอีเว้นท์ คอนเสิร์ต หรือ งานโฆษณา จำได้ไหม บริษัทที่ฉันเคยทำ ที่เขาจะให้มิดไนท์มาเป็นพรีเซ็นเตอร์ นั่นแหละ ที่มิดไนท์ต้องกลับไปทำ และงานอื่นๆอีกมากมาย  ฉันคงได้เจอ มิดไนท์อีกทีในงานคอนเสิร์ต  

        “บลู วันนี้คุณจะกลับกี่โมงครับ ผมจะไปส่ง”

        “ไม่เป็นไรค่ะ  บลูกลับเองดีกว่า  นายพักผ่อนเถอะ”

        “ไม่รู้ครับ ยังไงผมจะไปส่ง คุณแวะไหนบอกผมได้เลย ยินดีบริการครับ”

        “มิดไนท์ นายฟังฉันไม่รู้เรื่องเหรอ”

        “อ๊ะ ไหนๆผมก็จะไม่เจอคุณแล้ว”   ผมเขยิบไปนั่งใกล้ๆเธอ

        “เมื่อคืนนาย… ได้เข้าใกล้แล้วนะ”

        “เราจะไม่ได้เจอกันแล้ว”   ผมแกล้งเธอ ผมรู้ว่าเธอเขินผม ทำไงได้คนมันคลั่งรักไปแล้วนี้น่า

        “มิดไนท์  เขยิบออกไปก่อน”  เขาพยามจะรวมร่างกับฉัน  ผลักออกยากซะด้วย

        “ไม่ครับ  หนาวจัง”  ผมใกล้เธอ จนอยากรวมร่างกับเธอสักตอนนี้

        “ได้  ฉันไม่ห้ามนายแล้ว ”   กรี๊ด เขาเอาทั้งตัวและหน้าเข้ามาใกล้ฉัน 

        มิดไนท์มาส่งฉันถึงบ้าน  แล้วเขาก็ขับรถออกไป

มิดไนท์

             ผมยังมีงานแสดงคอนเสิร์ตและอีเว้นท์ จนผมบอกให้ ผจก. หยุดรับงาน ทำให้ผมไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวเลย รวมไปถึงเรื่องความรัก   ผมว่างจากงานจะพยายามชวน บลู มานอนค้างที่คอนโดของผมเธอก็ไม่ค่อยยอม จนในที่สุดผมต้องยอมเธอโดยการไปหาเธอที่บ้าน  ซึ่งอย่างที่ผมเคยบอกไป ผมไม่อยากไปรบกวนเวลาพ่อแม่ของบลูสักเท่าไหร่  

ผมต้องหาแผนใหม่ ให้เธอมาอยู่กับผม

ซึ่งวันนี้ผมมีงานแค่ช่วงเช้า ผมจึงบอก ผจก ไปว่าผมไม่สบาย (แผนที่ผมคิดไว้) ผจก รีบหยิบเครื่องวัคอุณภูมิขึ้นมาวัดที่หน้าผากผมแล้วเธอบอกผมว่า คุณไนท์ไม่ได้มีไข้นะคะ .... ผมจึงบอกให้เธอรีบกลับบ้าน วันนี้ให้พักผ่อนหนึ่งวัน

เพราะ บลู ใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้าเธอมารู้ที่หลังว่าผมแกล้งป่วยเธอจะงอนผมไหมเนี่ย

13.30

             บลูมาถึงที่คอนโดผม พอเธอจะเปิดประตูเข้ามา ผมรีบเข้าห้องไปนอนห่มผ้า “มิดไนท์ นายไปหาหมอไหม” ผมแกล้งทำเป็นนอนหลับ “ฉันไปทำข้าวต้มให้ทานนะ” ผมหรี่ตาเพื่อลอบมองหน้าเธอ ว่าเธอมีสีหน้าเป็นห่วงผมบ้างไหม

ข้าวต้มมาแล้ว 

“มิดไนท์ ตื่นมากินข้าวต้มก่อน”

“ครับ”

“ค่อยๆกินล่ะ เดี๋ยวติดคอ”

“แต่ว่าตัวนายก็ไม่ร้อนนะ”

“ผมปวดหัวมากนะครับ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหายาลดไข้ให้กินนะ”

“เดี๋ยวก่อนสิครับ”

             ผมดึงข้อมือเธอมา ไม่ให้ออกไปพร้อมกับบอกให้นั่งในห้องนี้แหละ “นายแกล้งป่วยใช่ไหม ” เธอรู้ทันผมด้วย ไหนๆผมก็ไม่สามารถโกหกเธอได้ ผมหันไปยิ้มให้เธอ แล้วจุ๊บแก้มทีนึงเพื่อเป็นการขอโทษ

“ฉันว่าแล้ว นายต้องแกล้งฉันแน่ๆ”

“ถ้าผมไม่แกล้งป่วย บลูคงไม่มาหาผม”

"ชอบวางแผนดีนัก คราวหลังจะไม่เชื่อแล้ว" ชิชิ

             ก่อนออกมาเจอมิดไนท์ ฉันเจอเหตุการณ์เดิมหน้าหมู่บ้าน มีแฟนคลับมิดไนท์ แก๊งเดิม เอาซอสมาบีบใส่เสื้อ ทำให้ฉันรีบเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  ฉันใช้แอพเรียกแท็กซี่เข้าไปรับ.

 ฉันเศร้ามากเลย ที่โดนทำแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะรักเขาฉันจะไม่ออกจากบ้านเด็ดขาด

“มิดไนท์ ฉันกลับบ้านก่อนนะ”

“ให้ผมไปส่งไหมครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า”