เหล่ากงหว่ออ้ายหนี่ (ยุค80)

แต่แล้ว...พอเขามาเห็นว่า ปลายทางของด้ายแดงของเขานั้น อีกฝั่งเป็๞หญิงสาวที่ดูผอมแห้ง ตัวเธอแทบจะไร้เรี่ยวแรงไม่มีแม้แต่แรงที่จะเดินอย่างนี้แล้วนั้น

เขาก็รีบเดินเข้าไปหาเธอ แต่พอเขาได้เข้าไปทักถามตัวเธอด้วยความเป็๲ห่วงจบแล้วเท่านั้นแหละ จู่ ๆ ตัวสหายหญิงคนที่เขาทักถาม แล้วเธอยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรเขากลับมาเลย

แต่เธอนั้น ก็ชิ่งมาเป็๞ลมล้มพับต่อหน้าต่อตาของเขาไปเสียก่อนเนี่ยสิ และมันดีมากแค่ไหน ที่ตัวเขาอยู่ใกล้กับเธอมาก ทำให้เขาจึงรับเอาตัวเธอมาอุ้มไว้ได้ทันเวลาพอดีน่ะ

แต่พอเขาเห็นว่า ร่างของหญิงสาวที่ผอมบางมาก ที่เขาได้กอดอยู่ในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่สบายหนักมาก เขาจึงรีบอุ้มเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลในทันที

แต่ระหว่างทางที่เขาได้อุ้มร่างผอมแห้งที่อยู่ในอ้อมแขนของเขานั้น ตัวเขาก็รู้สึกผูกพันกับเธอมาก

เอ๊ะ!

หรือว่านี่มัน…

จะเป็๲อิทธิพลที่เขาได้รับมาจากด้ายแดงเส้นนี้ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไปได้ไหมนะ?

เพราะปกติตัวเขาก็จะไม่เข้าใกล้สหายหญิงคนไหนเลย ถึงแม้ว่า อีกฝ่ายจะเป็๞คนที่เขารู้จักหรือไม่รู้จักก็ตามเถอะ ถ้าไม่มีเหตุจำเป็๞ที่ต้องติดต่อกับอีกฝ่ายจริงๆ แล้วนั้น เขาก็แทบจะไม่สนใจพวกเธอเลย

แต่พอเขาได้เจอสหายหญิง ที่ถูกผูกมัดด้วยด้ายแดงเช่นเดียวกันกับเขาแล้ว หวังเฉิงก็ได้แต่คิดว่า หรือว่าเขาและเธอจะเป็๲คู่แห่งโชคชะตาของกันและกัน ที่ถูกผูกมัดด้วยด้ายแดงที่นิ้วก้อยของทั้งคู่ โดยท่านเทพผู้เฒ่าจันทราเหมือนเช่นตำนานโบราณที่เขาเล่าขานกันมานะ

“สหายคุณเป็๞อะไรกับสหายหญิงที่คุณพามาส่งหรือเปล่า? นี่คุณรู้ไหม? ถ้าเกิดว่าคุณมาช้ากว่านี้ สหายหญิงคนนี้ก็อาจจะมีอาการหนักมากกว่าที่เป็๞อยู่ในตอนนี้อีกนะ”

คุณหมอที่ได้เป็๲คนตรวจอาการป่วยของลู่ไจ้ไจ้ ก็หันไปตำหนิหวังเฉิงในทันที เพราะพอเขาที่เป็๲หมอที่ได้ตรวจอาการของสหายหญิงที่ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้พามาส่งที่โรงพยาบาลแล้ว ตัวเขาที่เป็๲หมอก็อยากจะรู้จริงๆ ว่าทำไมถึงรอให้สหายหญิงคนนี้ต้องป่วยหนักอย่างนี้แล้ว สหายชายตรงหน้าเขาจึงได้ยอมพาสหายหญิงมาหาหมออย่างเขาได้น่ะ

“เออ...ผมกับสหายหญิงคนนี้ไม่ได้เป็๞อะไรกันครับ ผมแค่เจอเธอเป็๞ลมอยู่ที่บนถนน ผมก็เลยพาเธอมาหาหมอครับ ว่าแต่...อาการของเธอเป็๞ยังไงบ้างครับหมอ?”

หวังเฉิงก็รีบไขข้อกล่าวหาที่หมอกำลังเข้าใจตัวเขาผิดอยู่ในทันที เพราะเขาก็กลัวว่าถ้าเกิดเขายังไม่เล่าความจริงให้คุณหมอฟังเ๱ื่๵๹สถานะของเขากับสหายหญิงแล้วนั้น ตัวเขาก็อาจจะถูกคุณหมอทั้งบ่นว่าให้อย่างเสียๆ หายๆ อย่างแน่นอนเลยล่ะนะ

เพราะแค่มองจากสายตาที่คุณหมอมองมาที่ตัวเขาอย่างผิดหวังแล้ว หวังเฉิงที่เห็นแบบนั้น เขาก็รีบแสดงสถานะของเขาว่าไม่ได้เป็๞อะไรกับลู่ไจ้ไจ้ในทันที

และพอหมอบอกว่า ร่างผอมแห้งที่นอนป่วยไม่ได้สติอยู่นั้น ไม่ได้เป็๲อะไรมาก แต่คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่เธอจะฟื้น และพอเขารู้อย่างนั้นแล้ว หวังเฉิงก็ออกไปทำธุระของเขาในทันที เพราะเขาคิดว่า ธุระที่เขาจะไปทำนั้นคงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่หรอกมั้ง แป๊บเดียวเดี๋ยวเขาก็คงจะกลับมาแล้วล่ะ

+++++++++

ด้านลู่ไจ้ไจ้ที่จู่ๆ ก็ได้พบเนื้อคู่ของเธออย่างกะทันหันและมิหนำซ้ำ ก่อนที่เธอจะเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนนั้น แต่อยู่ดีๆ ตัวเธอก็เกิดสติดับวูบลงไปเสียก่อนขึ้นมาอย่างนี้ได้เนี่ยนะสิ

และพอเธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ลู่ไจ้ไจ้ก็สังเกตได้ว่า ดูเหมือนว่าตัวเธอจะมานอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลแล้วล่ะนะ

ลู่ไจ้ไจ้ก็ไม่คิดเลยว่า จู่ๆ เธอจะเป็๲ลมหมดสติอย่างนี้ไปได้ และพอเห็นว่า มีหมอเข้ามาตรวจเธออีกครั้งและก็อธิบายอาการป่วยของเธอให้รับรู้อย่างละเอียด อีกทั้งคุณหมอยังบอกว่าตัวเธอนั้น จำเป็๲ต้องนอนที่โรงพยาบาลนี้หลายวันหน่อยจึงจะสามารถกลับไปที่บ้านได้

และเมื่อลู่ไจ้ไจ้รู้ว่าร่างกายของเธอในตอนนี้เป็๞หนักมากกว่าที่เธอคิดเสียอีก ลู่ไจ้ไจ้ก็เลยตกลงยินยอมที่จะรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลตามที่คุณหมอบอก แล้วพอได้ถามคุณหมอว่าใครที่เป็๞คนมาส่งเธอมาที่โรงพยาบาลกัน

แต่พอลู่ไจ้ไจ้ได้ฟังลักษณะและรูปร่างของอีกฝ่ายที่ได้ใจดีพาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลแล้วนั้น ทำให้ลู่ไจ้ไจ้จำได้ในทันที ว่าคนที่พาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลเป็๲ใคร เขาก็คือเนื้อคู่ของเธอนั่นเอง ที่ได้เป็๲คนอุ้มเธอมาส่งที่โรงพยาบาลน่ะ

ณ เวลานี้ ลู่ไจ้ไจ้ก็อยากจะอับอายกับสภาพของเธอเสียจริงๆ เพราะเธอก็ไม่คิดว่า เนื้อคู่ที่คุณตายมทูตบอกว่าตัวเขาอยู่ในภพนี้นั้น จะได้เจอกันไวอย่างนี้ได้นะสิ

เพราะด้วยร่างกายที่ดูป่วยและผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกอย่างนี้ด้วยแล้ว

ลู่ไจ้ไจ้ก็ได้แต่คิดว่า ตัวเขาจะมาสนใจตัวเธอที่มีสภาพเป็๞แบบนี้ขึ้นมาไหมล่ะ?

เฮ้อ! คิดแล้วก็ช่างน่าอับอายซะจริงๆ และนี่ดีแค่ไหน ที่เขาไม่อยู่พบเธอตอนที่เธอได้ตื่นขึ้นมาแบบนี้แล้วน่ะ เพราะไม่อย่างนั้น ลู่ไจ้ไจ้ก็ไม่รู้ว่าเธอจะกล้าสู้หน้าเขาหรือเปล่าด้วยเนี่ยนะสิ