“แพร! ปล่อย”
“ไม่ปล่อย คีย์แพรขอโทษเรากลับมาเป็เหมือนเดิมได้ไหม”
“เื่ของเรามันจบลงไปแล้ว ”
“แพรไม่เชื่อ คีย์ยังรักแพรอยู่เรากลับมาเป็เหมือนเดิมนะ แพรขาดคีย์ไม่ได้จริงๆ”
“ผมว่าคุณคุยไม่รู้เื่แล้วแพร”
“คีย์เดียวก่อน ฟังแพรก่อนอย่าพึงไป”
คีย์เดินหนีเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เมื่อเห็นว่าอดีตแฟนสาวไม่ได้เดินตามมา เขาจึงเดินไปหาน้องสาวที่กำลังรออยู่ก่อนจะพาน้องสาวไปทานอาหารญี่ปุ่น หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งคีย์กับน้องสาวก็เดินออกจากร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง
“คุณคีย์ ”
คีย์หันมามองตามเสียงที่เรียก เมื่อเห็นว่าเป็ใครก็เอ่ยทักทายตอบ
“คุณริสา”
“มาซื้ออะไรเหรอคะ”
“ผมพาน้องสาวมาซื้อชุดนะครับ”
“พลอย แพรว นี้คุณริสาคนที่ขายบ้านให้กับพี่”
“สวัสดีค่ะพี่ริสา”
“สวัสดีจ้า ”
“ริสาต้องขอตัวก่อนนะคะคุณคีย์”
“ครับ”
“พี่คีย์มีอะไรหรือเปล่าสีหน้าพี่เหมือนคิดอะไรบ้างอย่างอยู่”
“ตอนที่พี่นำของที่ซื้อมาไปเก็บไว้ที่รถพี่เจอกับแพรที่ลานจอดรถของห้างด้วย”
“พี่แพรมาขอคืนดีกับพี่ใช่ไหม”
“ใช่เขามาหาพี่เพื่อจะขอคืนดี ”
“พลอยว่ารีบกลับบ้านกันก่อนดีกว่า เผื่อพี่แพรดักรอพี่คีย์อยู่ก็ได้”
“พี่ก็ว่างั้นพวกเรากลับกันก่อน”
คีย์กับน้องสาวเดินไปที่รถยนต์บีเอ็มดับเบิ้ลยูเอ็มแปดของตนที่จอดอยู่ ก่อนจะเปิดประตูรถและสตาร์ทรถแล้วขับรถออกจากห้างไป
ในเช้าวันจันทร์…
คีย์กับน้องสาวเตรียมตัวออกเดินทางไปเที่ยวั้แ่เช้า ก่อนที่คีย์จะขับรถแวะเติมน้ำมัน
“พี่คีย์จะดื่มอะไรไหมคะ”
“พี่ขอเป็กาแฟสักแก้วละกัน”
หลังจากนั้นคีย์ก็ขับรถออกจากปั๊มน้ำมันและพาน้องสาวแวะดูสถานที่เที่ยวในระหว่างทาง จนถึงเวลาเที่ยงคีย์จึงพาน้องสาวแวะทานอาหารร้านริมทาง
“คุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ”
“พลอย แพรว น้องอยากทานอะไร”
“พี่คีย์สั่งได้เลยพลอยกับแพรวกินได้หมด”
“ผมขอเป็ปลานึ่งมะนาว ต้มยำรวมมิตร ตำปูปลาร้า ไก่ทอดแล้วก็ข้าวเปล่าหนึ่งโถนะครับ ส่วนเครื่องดื่มผมขอเป็โค๊กกับน้ำเปล่าแล้วก็น้ำแข็ง”
“คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ”
“แพรวสนุกมากเลย ขอบคุณนะคะพี่”
“พลอยก็เหมือนกันนานมากแล้วที่พวกเราไม่ได้ออกไปเที่ยวกันแบบนี้ั้แ่คุณแม่เสียไป”
“ถ้ายังงั้นทานข้าวเสร็จแวะทำบุญกันดีไหมคะพี่คีย์ ไหนๆก็ได้ออกมาเที่ยวกันแล้ว”
“พี่ว่าก็ดีเหมือนกัน”
หลังทั้งสามทานอาหารกันเสร็จ ่บ่ายก็แวะไปทำบุญที่วัดก่อนจะออกเดินทางต่อ
“หาที่พักกันก่อนไหมคะพี่คีย์ พลอยกลัวว่าจะมืดค่ำซะก่อน”
“พลอย แพรว หาที่พักได้เลยถ้าได้ที่พักแล้วบอกพี่”
“พี่พลอยที่พักใกล้สุดเป็ห้องพักโรงแรมสุดหรู คืนละเก้าพันบาทโคตรจะแพงเลย”
“พี่ดูจากในรูปที่พักก็สมกับราคาอยู่นะแพรว”
คีย์ที่ขับรถและฟังน้องสาวคุยกันเขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกับน้องสาว
“น้องไม่ต้องใส่ใจเื่ราคาที่พักมากหรอก ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว จองห้องได้เลย”
“ค่ะ”
“พี่คีย์จองกี่ห้องดีค่ะ”
“สามห้องดีไหม”
“แพรวว่าสองห้องก็พอแล้ว”
เมื่อได้ห้องที่จองแล้ว คีย์ก็ขับรถไปยังที่พักในโรงแรม
“นี้คือคีย์การ์ดห้องพักที่คุณลูกค้าจองเอาไว้ ทางเรามีอาหารให้บริการด้วยนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
คีย์รับคีย์การ์ดห้องพักมา ก่อนจะส่งคีย์การ์ดให้น้องสาวอีกอันแล้วเดินไปที่ห้องพักเพื่ออาบน้ำพักผ่อน
วันต่อมาคีย์กับน้องสาวเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรมั้แ่เช้า คีย์ขับรถพาน้องสาวมุ่งหน้าไปที่ชลบุรีโดยไม่ได้แวะเที่ยวที่ไหนอีก จนถึงตอนเย็นคีย์กับน้องสาวก็มาถึงชลบุรีก่อนจะจองหาที่พักเพื่อพักผ่อน
ในเช้าวันต่อมาคีย์ขับรถไปจอดแล้วพาน้องสาวนั่งเรือไปเที่ยวยังเกาะล้าน แล้วกลับในตอนเย็น การท่องเที่ยวของคีย์กับน้องสาวยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายวันจนถึงเช้าวันอาทิตย์ในขณะที่คีย์กำลังอาบน้ำแต่งตัวอยู่
[ติ๊ง! โฮสต์้าสุมรับรางวัลประจำสัปดาห์หรือไม่]
“้า”
[ติ๊ง! โฮสต์ได้รับรางวัลเป็รถยนต์ Ferrari SF90 Stradale จำนวนหนึ่งคัน รถจะถูกจอดเอาไว้ที่บ้านของโฮสต์ เอกสารการและกุญแจถูกเก็บไว้ในห้องโฮสต์]
คีย์ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบกับของรางวัลที่ได้รับ เพราะครั้งนี้ไม่ได้รางวัลเป็ทักษะกับได้รางวัลเป็รถสุดหรูแทน คีย์คาดการณ์ว่าครั้งหน้าก็คงเป็รถอีกแน่
ใน่เช้าหลังจากคีย์ทานอาหารกับน้องสาวเสร็จ คีย์ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังภูเก็ตด้วยระยะทางที่ต้องใช้เวลาถึงสิบสามชั่วโมง
1K
