รายงานข่าวพบศพของชายหนุ่มไทยอายุ 39 ปี นอนเปลือยท่อนล่างอยู่ในห้องพักแห่งหนึ่งแถวชานเมืองกรุงเกียวโต คาดว่าน่าจะเสียชีวิตมาแล้วไม่เกิน 48 ชั่วโมง ในห้องไม่พบร่องรอยของการต่อสู้ หรือถูกทำร้าย ไม่พบอาวุธ หรือสารเคมีที่ใช้ฆ่าตัวตาย จะมีก็แค่หนังลามกในคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้อยู่ ตำรวจสันนิษฐานว่า ชายหนุ่มน่าจะหัวใจวายเฉียบพลันขณะสำเร็จความใคร่ ขณะนี้ตำรวจกำลังเร่งตามหาญาติ หรือคนรู้จักของชายผู้เสียชีวิตรายนี้อยู่…
นั่นแหละครับ ข่าวการเสียชีวิตอันน่าสมเพชของผม ช่างน่าอับอายจริง ๆ หัวใจวายเพราะดูหนังโป๊ แถมมือยังกำเ้าดุ้นเอ็นั์ตรงหว่างขาไม่ปล่อยด้วย ดีนะว่าผมไม่มีญาติที่รักน้องเหลือแล้ว อืม…จะบอกว่าไม่มีก็ไม่เชิง ต้องบอกว่าพวกเขาตัดหางปล่อยวัดผมมากกว่า ผมก็เลยต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง ไร้แฟน ไร้เพื่อน ไร้สังคม มีแต่วิดีโอเกม อาหารขยะ และ หนังลามกที่คอยเยียวยาหัวใจของผมได้ แต่สงสัยผมจะบริโภคมันเกินพอดีไปหน่อย สุดท้ายก็เลยเป็อย่างที่เห็น….ผมตาย
.
.….อืม? แต่จะว่าไปตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย เกิดใหม่แล้วงั้นเหรอ? ถ้าบอกว่าเกิดใหม่ก็คงจะอยู่ในร่างของทารกสินะ แต่ทารกประเภทไหนนอนดูโทรทัศน์รู้เื่กันหว่า แถมยังเป็ข่าวของตนเองอีก กะ…เกิดอะไรขึ้นกับตูฟ่ะ! หรือจะบอกว่าผมเหมือนกับเ้า รูดี้ เด็กทะลึ่ง ในมังงะ เื่เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพสุด ๆ ที่นี่มันก็ไม่เหมือนต่างโลกสักนิด ดูเหมือนห้องที่คนญี่ปุ่นยุคใหม่อาศัยอยู่ชัด ๆ ตกลงมันเป็ยังไงกันแน่นะ..?
และในขณะที่ผมกำลังงุนงงสับสนอยู่นั้นก็ได้มี เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟังดูคุ้นหูพูดขึ้น
"อ้าว…โทรุคุง ตื่นแล้วเหรอลูก ไม่ส่งเสียงร้องเลย แม่ก็นึกว่ายังหลับอยู่"
จากนั้นหญิงสาวคนที่พูดก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะอุ้มผมขึ้นจากเบาะ แต่ในวินาทีนั้นเองที่มันทำให้ดวงตาของผมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"บะ….บ้าน่า นะ…นี่มัน….อาซาฮิ มิซูโนะ นางเอกหนังเอวีตัวท็อปขวัญใจผมนี่หว่า!! หือ.? เดี๋ยวก่อนนะ เธอเรียกผมว่า ลูกเมื่อกี้ งั้นก็แปลว่า….ผมเป็ลูกของเธองั้นเหรออออ…ออออ นี่มันบ้าอะไรฟ่ะ เนี่ยยยย…ยย..!!"
"อ้าว ๆ โทรุจัง เป็อะไรจ๊ะ เมื่อกี้ยังอ้อแอ้ อารมณ์ดี อยู่เลยร้องซะแล้ว โอ๋ ๆ อย่าร้องนะ เอ๋..? หรือว่าจะหิวอีกแล้ว งั้นมากินนมดีไหมเอ่ย"
พอหูผมได้ยินคำว่า 'กินนมกันดีไหมเอ่ย…' หัวใจดวงน้อย ๆ ของทารกแบเบาะอย่างผมก็เต้นโครมคราม
"นะ…นี่เรากำลังจะได้…ดูดนมอาซาฮิ มิซูโนะ นางเอกหนังเอวีที่เราเคยเสียอสุจิคามือไปหลายล้านตัวรึเนี่ย พระเ้ามันสุดยอดไปเลยบาบูววว….ววววว"
"อุ๊ย! โทรุจังยิ้มออกแล้ว ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะท่าทางจะหิวจริง ๆ ด้วย งั้นนอนรอแม่เดี๋ยวนะ แม่ขอไปหยิบขวดนมก่อน"
เสียงของคุณแม่เอวีทรงโตของผมกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนที่เธอจะบรรจงวางผมนอนลงบนเบาะตามเดิม
"บาบูว..? ทะ…ทำไมแม่ถึงไม่เปิดเต้าอวบอึ๋มให้ผมดูดนมจ๊วบ ๆ ล่ะเนี่ย เด็กทารกแบบผม้าสารอาหารจากนมของมารดานะฮะ" ผมได้แต่รำพึงรำพันในใจด้วยความเสียดาย แต่ก็มีคิดบ้างเหมือนกันว่า แม่คงกลัวผมทำหน้าอกของเธอเสียทรง ก็อดีตนางเอกหนังเอวีนี่นะ ทำไงได้ แต่หลังจากนั้นแม่ก็เดินกลับมาพร้อมขวดนม และพูดกับผมว่า
"ขอโทษนะโทรุจัง แม่ไม่ใช่ไม่อยากให้ลูกดูดนมจากแม่ตรง ๆ หรอกนะ แต่แม่…ไม่มีของแบบนั้นหรอก เพราะว่า แม่ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของลูกไงจ๊ะ เื่แบบนี้ไว้โทรุคุงโตอีกหน่อยแม่จะเล่าทุกอย่างให้ฟังนะ"
พอแม่พูดจบ เธอก็เอาขวดนมมาใส่ปากผม ผมเองก็ดูดกินมันอย่างหิวกระหาย ก่อนที่จะรู้ตัวว่าตนเองไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของคุณแม่เอวีคนนี้
ถ้างั้นผมเป็ลูกของใครกัน…? เธอขอผมมาเลี้ยงงั้นเหรอ…? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ก็ช่างมันเถอะจะลูกแท้ ลูกไม่แท้ แค่ได้มีแม่เป็นางเอกหนังเอวีในฝันแค่นี่ก็พอแล้วว้อยยยยย…ยยย!!!
ผมดูดนมอย่างหิวกระหายพร้อมด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด ก่อนที่หูจะได้ยินเสียงของใครบางคนพูดขึ้น
"กลับมาแล้วที่รัก…"
หือ..? เสียงผู้ชายนี่ ใครหว่า? เรียกแม่ว่าที่รัก งั้นก็แปลว่าเขาคือ…
"กลับมาแล้วเหรอคะคุณ ฉันอยู่ในนี้กับลูกค่ะ"
"ไหน ๆ เป็ไงบ้างลูกพ่อ อ้าาา…าา กำลังนอนกินนมตาแป๋วเลย"
ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว หน้าหล่อเหลา เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับชะโงกหน้าลงมามองด้วยรอยยิ้ม ไม่บอกก็รู้ว่าเขาคือ พ่อของผมอย่างแน่นอน ก่อนผมจะตายจากชาติที่แล้วก็เหมือนจะได้ยินข่าวว่า อดีตราชินีหนังผู้ใหญ่ อาซาฮิ มิซูโนะ ประกาศแขวนเต้าเพราะกำลังจะแต่งงานกับชายหนุ่มนอกวงการ ซึ่งก็คงจะเป็คนคนนี้นี่เองสินะ..
จบตอน