เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

    บนท้องฟ้าปรากฏนกอินทรีย์เหล็กดำตัวใหญ่กำลังบินอย่างรวดเร็วผ่านภูเขา ป่าไม้ เข้าสู่พื้นที่ทะเล ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังอินทรีย์และมีโสมตัวเล็กๆ ยืนอยู่ใกล้ๆ

   “น่าจะเกือบ 2เดือนจะถึงทวีปพยัคคำราม” โสมแดงเอาแผนที่ออกมาให้จางเฉิน

   “นี่ดูแล้วมี 5 ทวีปทำไมก่อนหน้านี้บอกว่ามี 3 ตรงนี้ทวีปมังกรทยาน ทวีปวิหคฟ้า แล้วนี่ทวีปพยัคคำรามใหญ่กว่า4 เท่าของทวีปมังกรทยานเลย”

  “สมัยก่อนโลกนี้เป็นที่อยู่ของเผ่าอสูร และเผ่าปีศาจมนุษย์เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตอนหลังเกิดวีรบุรุษของฝ่ายมนุษย์มากมายจึงเกิดการต่อสู้กันสุดท้ายเผ่าอสูรและเผ่าปีศาจจึงต้องออกจากทวีปใหญ่”

   “ท่านย่อความสั้นไปป่าวข้าไม่เข้าใจเท่าไหร่”

   จางเฉินมองดูแผนที่อีกครั้งถ้าให้เปรียบกับโลกเดิมทวีปมังกรทยานก็จะประมาณกรีนแลนหรือแอฟฟริกาทวีปพยัคคำรามคือประมาณเอเชียซึ่งใหญ่สุด ทวีปวิหคฟ้าก็จะประมาณสหรัฐ-ยุโรปอีกสองทวีปที่โสมแดงบอกก็ขนาดไม่ต่างจากทวีปมังกรทยานมากนัก

   “ข้าก็ไม่แน่ใจมากนักข้าก็รู้เรื่องพวกนี้เพียงผิวเผิน เท่าที่ข้ารู้ทวีปมังกรทยานเป็นทวีปเกิดใหม่ซึ่งไม่มีทรัพยากรอะไรมากมาย กองกำลังหลักต่างๆ ของหลายๆอาณาจักรออกมาสำรวจแล้วก็ทิ้งไว้อย่างนั้น ทวีปที่เป็นที่อยู่ของเผ่าอสูรคือตรงนี้ไม่มีการตั้งชื่อแต่ก็เรียกได้ว่าเป็นทวีปอสูรโดยตรงส่วนอีกอันหนึ่งก็ทวีปปีศาจมีสงครามระหว่างทวีปบ้างแต่ไม่มากเท่าสงครามระหว่างอาณาจักรของมนุษย์”

    “อาณาจักร?”

   “ทวีปพยัคคำรามมีอาณาจักรมากมาย อันนี้ข้าไม่แน่ใจเช่นกัน  แต่ข้าจะคุ้นเคยกับทวีปพยัคคำรามดีแต่ก็ไม่มากส่วนทวีปวิหคฟ้าข้ารู้เพียงเป็นทวีปที่เจริญที่สุดซึ่งไม่เหมาะกับเจ้าเพราะทรัพยากรจะหายากเกินไป”

   “เจ้านับเป็นเผ่าอสูรใช่ไหม” จางเฉินมองโสมแดง

   “อ่าใช่เผ่าอสูรเป็นเผ่าเริ่มแรก เกิดจากพืช สัตว์ ธาตุต่างๆเมื่อมีจิตวิญญาณจึงพัฒนาสติปัญญา ที่เรียกรวมๆ ว่าเผ่าอสูร ก็มีเผ่าต่างๆ มากมายอย่างตัวข้าน่าจะเป็น อสูรพฤกษาแต่ข้าอยู่กับอาจารย์มาแต่เกิดเรื่องพวกนี้ข้าแค่อ่านหนังสือและไม่สนใจมากนัก”

   “อืมเผ่าอสูรกับเผ่าปีศาจต่อสู้กันตลอดในช่วงเริ่มแรก ในระหว่างนั้นมนุษย์ก็ค่อยๆเติบโต แล้วก็ทำลายทั้งสองเผ่า” จางเฉินเดาจากที่เคยอ่านหนังสือนิยายต่างๆ

  “อ่า น่าจะประมาณนั้นมนุษย์นั้นโดดเด่นเรื่องสติปัญญาและการขยายเผ่าพันธ์แต่อายุไขจะสั้นกว่าเผ่าอสูรและปีศาจหลายร้อยเท่าการลดประชากรเผ่าอสูรและเผ่าปีศาจเป็นเรื่องง่ายจริงๆ เมื่อเผ่ามนุษย์เริ่มเติบโต”

   “ทุกอย่างเป็นได้แค่การคาดเดาเท่านั้น?”

  “ตำราต่างๆ ย่อมสูญหายตามกาลเวลา การสู้รบกันมันมีแต่การทำลายล้างไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรม ความรู้ ทรัพยากร ล้วนถูกทำลายการฆ่ากันเป็นเรื่องปกติมากด้วยเรื่องผิดใจเล็กน้อยถ้าเจ้าไม่แข็งเกร่งเจ้าก็เป็นได้แค่หินก้าวของผู้อื่น”

   “อืมข้ารู้” โลกที่มีการฝึกยุทธนี่ไม่ต่างจากในนิยายที่จางเฉินเคยอ่านต้องต่อสู้ฆ่าฟันกันอยู่ตลอด บางครั้งแค่ผิดใจนิดเดียวก็ตามฆ่ากันตอนแรกจางเฉินรู้สึกแปลกๆ แต่พอได้ฝึก ได้ต่อสู้ ก็ได้เรียนรู้ว่ามันเป็นกฎของป่าผู้ล่า ผู้ถูกล่า วงจรแบบนี้ในหมู่มนุษย์ก็ไม่ต่างกัน ด้วยความโลภ ความอิจฉาความต้องการ

   “เจ้าฝึกเถอะข้าดูแลหงเอ๋อเป็นระยะเอง”

   จางเฉินเข้าสู่มิติแล้วฝึกฝนตามปกติ

  เส้นทางระหว่างทวีปจะต้องผ่านทะเลซึ่งค่อนข้างห่างไกลแต่ด้วยการบินอย่างรวดเร็วของหงเอ๋อ และสมุนไพรมากมายให้หงเอ๋อเติมพลัง มีแวะพักบ้างแต่ไม่มีสถานการณ์ตึงเครียดใดๆ

   ฟิ้ววววววววววว

   “ด้านหน้าเป็นเมืองอันเป้าอาณาจักรจินฟู่ เจ้าไปสืบข่าวต่างๆ ในเมือง เป้าหมายคือการเข้าเรียนในอาณาจักรนี้เพื่อหาข้อมูลและทรัพยากรสำหรับปลูก ” เมื่อเดินทางมาถึงโสมแดงก็เรียกจางเฉินออกมา

  หลังจากโสมแดง และหงเอ๋อกลับสู่มิติจางเฉินก็เดินทางเข้าเมืองอันเป้า

  ประตูเมืองนั้นกว้างใหญ่มากหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์มีทหารสวมเสื้อเกราะถือทวนยาวเฝ้าอยู่ บนกำแพงมีทีมทหารสวมเกราะลาดตระเวนไปมาท่าทางน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก

  จางเฉินมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากจ่ายค่าแรกเข้าและผ่านการตรวจสอบก็เข้าเมือง

   เมืองอาเป้านั้นเป็นเมื่องที่มีชีวิตชีวามากถนนกว้างใหญ่ มีรถม้ามากมายผ่านไปมา สองข้างถนนประกอบไปด้วยร้านค้าบ้านเรือนสวยสดุดตา ผู้คนมากมายพูดคุยกันเสียงดังดูมีชิวิตชีวา

  จางเฉินถามทางไปหาโรงเตี้ยมเพื่อเข้าพักก่อนเมื่อถึงโรงเตี้ยมก็จองห้องพักแล้วก็นั่งทานอาหารที่ชั้นสองของร้านสภาพแวดล้อมนั้นดีมาก มีการจัดสวนวางหิน ต้นไม้ เป็นระยะกั้นพื้นที่เป็นโต๊ะๆ ไป

   “ที่นี่ไม่เลวจริงๆ”จางเฉินสั่งอาหารเจ็ดแปดจานที่ไม่คุ้นเคยเพื่อลองชิมดูและสั่งไวน์เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างเพลิดเพลินไปกับทัศนียภาพของเมือง    ณ บ้านเล็กๆ หลังหนึ่งทีมนักฆ่าก็ได้รับข่าวเกี่ยวกับจางเฉิน

   "เด็กหนุ่มอายุไม่เกิน 20 ระดับปราณก่อเกิด นี่คนที่ 122 แล้ว" ชายชุดดำพูดแบบเบื่อหน่ายเพราะเป็นงานแค่ฆ่าเด็กน้อย  

   "เอาน่า จะครบกำหนด 6 เดือนตามค่าจ้างแล้ว ง่ายเกินไปก็บ่น" ชายชุดดำอีกคนพูดแทรก 

   โต๊ะเล็กๆ พร้อมเอกสารข้อมูลมากมายกองอยู่บนโต๊ะและนักฆ่าชุดดำสามคนกำลังวางแผนการฆ่าตามปกติ