วิธีเก็บความลับได้ดีที่สุดคือการเก็บปากเงียบไม่ต้องพูดอะไร
คิดในแง่ดีอย่างน้อยๆเ้าอารันมันก็เดาถูก
“เื่จริงเหรอที่นายมาจากอีกโลกหนึ่งน่ะ” คำถามกระซิบเบาๆจากเซเรน่าที่แทบจะให้โนอาห์ที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอย่างเอร็ดอร่อยในโรงอาหารแทบจะคายของเก่าออกมาถ้าไม่ติดว่ามีคนมองอยู่เยอะ จึงได้แต่หันไปส่งยิ้มเจื่อนๆพลางขอความช่วยเหลือสหายอีกสองคนผ่านทางสายตา
และยังมีหน้ามาทำเป็ทองไม่รู้ร้อน!!!
‘นี่อย่าบอกนะว่า…’ เสียงในใจของชายหนุ่มผมดำกู่ร้องก่อนจะพบคำตอบที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังเซเรน่า คนที่ถึงกับทำให้เขายิ้มฉีกยิงฟันกว้างจนเหมือนมาสคอตตัวตลกตามสวนสนุก ถ้าฟังให้ดีจะได้ยินเหมือนฟันกระทบกันดังอยู่เนืองๆ
สีหน้าและท่าทางที่เ้าตัวแสดงออกอย่างเด่นชัดว่าเธอนี้แหละเป็ต้นเหตุ
แล้วแบบนี้เขาจะเสียเวลาบอกไปว่าให้เก็บเป็ความทำมะเขืออะไรเล่าหา!!
“อื้ม ใช่แล้วล่ะ” ลงท้ายด้วยการลอยไปตามน้ำพยักหน้าช้าๆทั้งที่ยิ้มอยู่แบบนั้น เซเรน่าเบิกตากว้างหันไปถามอารันและนิกซ์ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ ซึ่งก็ได้รับคำตอบเป็การพยักหน้าหงึกๆแทนคำพูด
ทีผู้หญิงนี่ตอบสนองกันเร็วเหลือเกิน
“แต่เอ...เธอไปรู้เื่นี้มาจากใครกันล่ะ” โนอาห์ถามยิ้มๆทั้งที่รู้แก่ใจว่าต้นเหตุนั้นมาจากไหน
“ฉันบอกเองแหละค่ะ” คำตอบจากคนที่นึกไม่ถึงว่าจะยอมรับเองเอ่ยออกมา ซายากะยิ้มออกมาบางๆนั่งลงที่โต๊ะเดียวกัน
คำตอบที่ทำให้คนถามต้องเบิกตากว้าง
“แต่ฉันเองก็มีเหตุผลของฉันเหมือนกันนะคะ อยากฟังหรือเปล่า” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จ้องมองมาที่ชายหนุ่มนิ่ง
“ฉันก็อยากฟังจากปากของเ้าตัวเองเหมือนกัน ว่ามาสิ” โนอาห์พยักเพยิดช้าๆด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ใครบางคนก็มองออกว่าภายใต้หน้ากากนั้นมีอะไรที่ถูกเก็บซ่อนไว้อยู่
“รู้ใช่ไหมคะว่าความลับไม่มีในโลก...ไม่สิ เพราะรู้อยู่แล้วก็เลยเอามาบอกฉันนี่นะ” น้ำเสียงหวานเจื้อแจ้วดังออกมาไม่ขาดสาย โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นจะมาได้ยินเพราะพื้นที่ที่เขานั่งอยู่ค่อนข้างไม่มีนักเรียนคนอื่นมานั่งรับประทานอาหารบริเวณนี้มากนัก ทั้งเพราะพื้นที่ไม่ดีและดูไกลเกินไป แต่อารันเองก็ยืนยันเป็มั่นเหมาะว่าที่ที่ไม่น่าอยู่มากที่สุดคือที่ที่น่าอยู่มากที่สุด โนอาห์และนิกซ์จึงเออออไปตามนั้น
ในขณะที่เซเรน่ากับยูกิเองก็เหมือนจะไม่ได้ยินอะไรมากนัก เพราะตอนนี้ทั้งสองต่างนั่งฟังเื่โดยละเอียดที่อารันกำลังฝอยชนิดที่ว่าจ้างร้อยเล่นล้าน โดยมีนิกซ์คอยประสานงานเป็ลูกคู่อยู่เนืองๆ โดยทั้งสองคิดอยู่แค่ว่าถ้าไหนๆรู้กันอยู่แล้ว สู้อธิบายให้โดยละเอียดเข้าใจตรงกันจะดีกว่าคิดไปเองในแบบที่มันผิดๆ
“สู้ฉันบอกให้รู้ในวันนี้ยังดีกว่าให้พวกเธอไปรู้เองในวันหลังใช่ไหมล่ะคะ ความรู้สึกที่โดนหลอกมาั้แ่แรกมันหนักหนาเอาการอยู่เหมือนกันนะ อีกอย่างถ้ามีคนที่รู้เื่แล้วสามารถดึงคนๆนั้นให้มาเป็เสียงสนับสนุนตอนเื่ที่มันแดงขึ้นมาซึ่งยังไงก็ต้องเกิดขึ้นแน่ๆซักวัน” หญิงสาวโคลงหัวไปมามองมาที่โนอาห์ซึ่งคงใบหน้าเดิมไว้ได้อย่างดีเยี่ยม
“ก็โนอาห์คิดแบบนี้เอาไว้ั้แ่แรกแล้วนี่นา” ซายากะยิ้มบาง “แล้วฉันก็ไม่ได้คิดั้แ่แรกด้วยนะคะว่าจะยอมเปิดปากง่ายขนาดนี้ แอบคิดอยู่เหมือนกันว่านะว่าโนอาห์จะโกหกยังไง เพราะระดับโนอาห์เองจะชิงหนีไปจากฉันั้แ่ตอนที่ฉันปล่อยมือก็ไม่ใช่เื่ยากอะไรเลย แต่ก็ยังอุตส่าห์อยู่เล่าให้ฟังั้แ่ต้นจนจบ แถมเป็เื่จริงเสียด้วยสิ” สิ้นเสียงของหญิงสาว สีหน้าของโนอาห์เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เปลี่ยนกลับมาเป็โนอาห์คนเดิม
“มันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้นา บทแบบนั้นคงเหมาะกับอารันมากกว่าฉันอีกมั้ง” โนอาห์ผายมือออกกว้างยักไหล่น้อยๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของซายากะที่ดูจริงจังซะยิ่งกว่าอะไรเขาจึงเอ่ยถามออกไปช้าๆ
“ั้แ่เมื่อไหร่กัน?” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เื่นี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันคะนะ อาจจะเป็ั้แ่ตอนที่คุณเดินมาเจอฉันแล้วก็ได้ หรือจะคิดทบทวนเป็อย่างดีมาแล้วั้แ่ต้น กรณีเลวร้ายที่สุดคือฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ คุณอาจจะเชื่อใจฉันจริงๆว่าจะไม่ไปบอกใคร รวมถึงไม่ได้คิดเื่ยากๆขนาดนั้น ทั้งหมดแล้วทุกอย่างที่เล่ามาเป็ความเข้าใจผิดของฉันเอง อ้อ! บางทีคุณอาจจะเป็นักแสดงที่ดีได้เหมือนกันนะคะ เล่นซะสมบทบาทเชียว” ซายากะโคลงหัวไปมาคลี่รอยยิ้มบางพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส
“เธอนี่มันน่าสนใจจริงๆ...เดาถูกเกือบหมดเลยนั้นแหละ ทั้งเื่ที่ฉันตั้งใจจะบอกเพื่อนคนอื่นมาั้แ่แรกแล้วว่าตัวฉันเองมาจากไหน แล้วก็เื่ที่ฉันตั้งใจให้เธอไปเป็ล่ามให้ด้วยนั้นแหละ ส่วนไอ้ตอนแรกที่ในั้นฉันก็ใจริงๆนะเอ้อ กลัวเธอจะเล่าโดยดัดแปลงนู่นนี้นิดหน่อยเอาน่ะสิ แต่ตอนนี้คงมีคนทำหน้าที่แล้วล่ะนะ” ชายหนุ่มพูดพลางเหลือบมองไปยังผู้หญิงอีกสองคนบนโต๊ะนั้นที่หัวเราะคิกคักเป็ที่สนุกสนานกับเื่ของเขาที่อารันมันใส่สีตีไข่เพื่อให้ได้อรรถรสสูงสุดตามความพึงพอใจของคนเล่าเอง
สงสัยจบเื่นี้ต้องมีเคลียกันซักยกสองยก
โนอาห์เองทบทวนเื่นี้มาั้แ่เข้าเรียนวันแรกแล้วว่าควรจะทำยังไงกับสถานะของตนดี ด้วยความที่ผ่านผู้คนมาเยอะจึงรับรู้ได้โดยไม่ยากว่าคนบางคนอ่อนไหวกับเื่ที่เพื่อนซักคนปกปิดความลับเป็พิเศษ และถ้าเป็ไปได้เขาเองก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นในชีวิตของเขา
อย่างน้อยๆในตอนนี้เขาก็ไม่อยากเสียเพื่อนไป
“จะว่าไปอีกเื่หนึ่งที่ฉันเองยังไม่เข้าใจ...ทำไมต้องเป็ฉันเหรอคะ ลำพังแค่โนอาห์คนเดียวจะเดินโทงๆไปบอกเซร่ากับยูกิเอาเองก็ได้เลยนี่นา” ซายากะเอ่ยถาม
“อ้อ!! เื่นั้นมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก...กลัวว่าพวกเธอจะไม่เชื่อแล้วไล่ตะเพิดฉันน่ะสิ ดุกันซะยิ่งกว่าอะไร” ชายหนุ่มชำเลืองมองไปยังสองสาวที่ว่าก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาราวกับกระซิบ ทำให้ซายากะต้องหัวเราะออกเบาๆกับเหตุผลของโนอาห์ที่ดูจะไร้สาระไปเสียถนัดเมื่อเทียบกับวัตถุประสงค์ของเขา
“แต่ตัวเลือกอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะไม่ใช่เหรอคะ คุณอารันเองก็เข้าท่าอยู่เหมือนกัน ท่าทางน่าเชื่อถือกว่ากันตั้งเยอะขนาดนั้นน่าจะทำให้คนอื่นคล้อยตามได้ไม่ยาก” เธอว่าพลางมุ่ยหน้าไปยังชายหัวเขียวที่กำลังบรรยายความจริงให้เพื่อนของเธอฟัง
“เื่นั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม” โนอาห์ยิ้มเจื่อนๆตอบซึ่งยิ่งทำให้ซายากะชักสีหน้าไม่เข้าใจยิ่งกว่าเดิม มันก็มีความเป็ไปได้เหมือนกันที่ซายากะเองจะไม่ไปบอกสองคนนั้นตามแผนที่ชายหนุ่มวางเอาไว้ ในตอนนั้นเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร
“เป็คนที่แปลกได้เสมอต้นเสมอปลายเลยนะคะ เอาเถอะๆ...ถ้าไม่รู้จริงๆฉันเองก็คงจะไม่รู้ไปด้วยเหมือนกัน แล้วนี่จะไปบอกคนอื่นๆตอนไหนกันคะ?” ซายากะเอ่ยถามออกมา ในตอนนี้มีคนที่รู้เื่ที่ว่าโนอาห์มาจากอีกโลกหนึ่งเพียงไม่กี่คน คนอื่นๆในชั้นปียังไม่มีทีท่าว่าจะรู้เื่ราวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
“ในตอนแรกก็คิดว่าจะประกาศในเร็วๆนี้เหมือนกันน่ะแหละ อย่างที่เธอบอก ฉันไม่อยากให้เื่มันบานปลายจนปล่อยให้คนอื่นมารู้เอาทีหลังน่ะนะ แต่อะไรบางอย่างรู้กันแค่ในวงแคบๆมันก็จำกัดข้อมูลได้เยอะกว่าในตอนนี้ล่ะนะ แต่ตอนนี้ได้หัวหน้าชั้นปีมาร่วมด้วยทั้งคน พวกนั้นเองคงไม่กล้าหืออยู่แล้วล่ะฉันว่า ฮ่ะๆ” โนอาห์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นเ้าตัวเองหรือแม้แต่อารันยังไม่มีความมั่นใจเลยซักนิดว่าสถานะของโนอาห์ในสายตาคนอื่นๆจะมีความคิดเห็นว่าอย่างไร โดยเฉพาะพวกเบื้องบนทั้งหลายรวมถึงกลุ่มคนต่างๆที่อาจจะมีแิแปลกประหลาดจนก่อให้เกิดความลำบากในการดำเนินชีวิตประจำตัวของเขา
“ถ้างั้นแล้ว...” ซายากะพุดไม่ทันจบประโยค โนอาห์ก็ลุกขึ้นเดินเอาจานไปเก็บในทันที
“เพื่อนน่ะซายะ ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่อยากเสียมันไปอีกแล้ว หวังว่าเธอจะเข้าใจ” ชายหนุ่มหันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนรู้ว่าหญิงสาวตั้งใจจะถามตนว่าอะไนกันแน่ ซายากะชะงักนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มตอบกลับไป
“ฉันแค่จะบอกว่ายังกินไม่หมดจานเลยจะยกไปเก็บแล้วเหรอต่างหากล่ะค่ะ ไม่เห็นต้องเท่ทำขนาดนั้นเลยนี่นา” คราวนี้ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆจากบุรุษที่ยืนนิ่งเหมือนกำลังระลึกชาติอยู่ตรงหน้า เสมือนว่าโลกทั้งใบของชายหนุ่มกำลังหยุดหมุนก็ไม่ปาน ใบหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาเหม่อลอยออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย
ว่ากันว่าโนอาห์ยืนนิ่งอยู่ราวๆ 5 นาทีได้จนอารันและนิกซ์ไม่มาฉุดกระชากเพื่อเข้าเรียนในชั่วโมงต่อไปถึงเริ่มขยับตัว
ชายที่ชื่อโนอาห์พึ่งรู้สึกถึงความสิ้นหวังเป็ครั้งแรกในชีวิต
ร่างสูงเดินออกจากห้องเรียนในวิชาสุดท้ายอย่างเหม่อลอย ดวงตาทอดมองไปตามระเบียงทางเดินของปราสาทราวกับว่าได้ตายจากไปแล้ว อารันที่มองอยู่ถึงกับบอกว่าถ้าลอยได้มันคงลอยกลับหอพักไปแล้ว
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ เห็นทำหน้าซีดั้แ่เดินออกมาจากห้องเรียนทั้งๆที่่เช้ายังปกติอยู่เลย หรือว่าไม่สบาย?” นิกซ์ที่เดินมาขนาบข้างเริ่มเดาไปเรื่อย โดยได้อารันกำชับกำชามาอย่างว่าอย่าปล่อยให้โนอาห์มันไปหาเื่ที่ไหนในสภาพแบบนี้ เพราะเดี๋ยวตนจะไปห้องสมุดเพื่อดูอะไรนิดหน่อยกว่าจะถึงหอก็คง่เย็นๆ ให้ดูแลมันไปก่อน
ขอร้องล่ะ คราวหลังอย่าช่วยฝากฝังเื่ที่มันเป็ไปไม่ได้กับเขาซะที
“ไม่ใช่เหรอครับ...เอ หรือว่าท้องเสีย!?” คำตอบที่ได้รับกลับเป็การส่ายหน้า นิกซ์จึงคิดว่าน่าจะเป็เื่อื่นแทน จนโนอาห์เริ่มเหลือบมองมาที่ชายตัวเล็กช้าๆด้วยสายตาบางอย่าง ดวงตาสีดำหรี่มองเหมือนพินิจพิจารณา ก่อนจะส่ายหน้าไปมาบอกว่าไม่ใช่ ยิ่งทำให้นิกซ์งงหนักเข้าไปอีกหนึ่งระดับ
“ไม่ใช่เหรอครับ...หรือว่าตื่นเต้นเื่การสอบย่อย แต่คนอย่างคุณไม่น่าจะมากังวลกับเื่แบบนี้เลยนี้นะ” นิกซ์พยักหน้าพร้อมกับเอ่ยข้อสันนิษฐานที่อยู่ในใจ คนแบบนี้ไม่น่าจะใช่ประเภทที่ต้องมากังวลกับการสอบ เผลอๆอาจจะยิ้มร่ามากกว่าปกติเสียด้วยซ้ำเพราะเห็นว่าเป็เื่สนุก
กลายเป็ว่าโนอาห์พยักหน้า
“เื่นั้นนั่นแหละ ให้ตายเถอะน่า....นี่เรียนกันมาไม่กี่วันไม่รู้จะรีบสอบไปไหน แถมวันนี้ก็ดันมีแต่วิชาน่าปวดหัวอีก เจริญจริงๆชีวิต” โนอาห์สบถออกมาอย่างหัวเสีย สีหน้าเริ่มกลับมาเป็ปกติ หวนนึกไปถึงวิชาเรียนที่เรียนกันในวันนี้พลางเกาหัวแกรกๆ
ถ้าไม่นับวิชาการคำนวณที่เขามักจะปล่อยวางอยู่แล้วเป็ประจำ ก็คงเป็วิชาเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้นซึ่งตัวเขามองยังไงมันก็คือการผสมยาชนิดต่างๆเข้าด้วยกันให้เกิดยาชนิดใหม่ และเป็ที่แน่นอนว่ามันไม่ได้เข้าหัวชายหนุ่มแม้แต่อณูเดียว แต่เื่ที่เหลือเชื่อก็คือนิกซ์กลับทำได้คล่องแคล่วไม่มีผิดซักสูตรจนอาจารย์ผู้สอนถึงกับเอ่ยปากชมและให้คะแนนเป็คบเพลิงเวทย์ถึง 5 คบเพลิง
รวมถึงวิชาอื่นๆในวันนี้ที่เขานิยามมันว่าน่าปวดหัวมากกว่าน่าสนุก แต่ถึงกระนั้นก็ยังทนฝืนยิ้มมาได้จนวิชาสุดท้ายที่เขารอคอยมาเกือบทั้งวันว่าจะได้เรียนตอนไหน แต่แล้วสิ่งที่ได้กลับเป็หักหลังกันอย่างไร้เยื่อใยใดๆจนตัวเขาเองนั่งนิ่งแข็งทิ่ง
วิชาเวทมนตร์พื้นฐานมีสอบในอาทิตย์หน้า
ซึ่งมีแค่นั้นตัวเขาคงไม่ซีเรียสอะไรมาก แต่กลับต้องมาคิดเป็วรรคเป็เวรเพราะอาจารย์แม่มดดันกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้เปรียบดั่งดาบชั้นดีที่แทงทะลุหัวใจโนอาห์ไปแล้วเรียบร้อย
‘และเป็การสอบภาคทฤษฏีนะจ๊ะทุกๆคน แล้วก็บอกไว้ก่อนเลยว่าใครตกคนๆนั้นต้องคัดลอกหนังสือเวทย์เบื้องต้นที่เป็แบบฉบับเรียนคนละ 2 จบนะจ๊ะ ขอให้โชคดีในการสอบ เตรียมตัวมาดีๆด้วยล่ะ’
ตัวเขาที่มีความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์เพียงหางอึ่ง
แล้วต้องมาสอบในวิชาที่เขายังไม่เข้าใจทฤษฏีของมันดีมากไปกว่าเด็ก 2 ขวบในโลกนี้ ถ้าเป็การสอบภาคปฏิบัติตัวเขาเองยังพอมีความมั่นใจ แต่ในด้านความรู้ดูท่าจะไปไม่ค่อยจะไหวสังเกตจากคาบนี้ถ้าอาจารย์โดโรธีพูดแต่ทฤษฏีอย่างเดียวจนหมดแทบทั้งคาบ
แต่ดูเหมือนเขาจะยังพอมีดวงอยู่บ้าง
‘อ้อ!! อาจารย์ลืมบอกไป อย่างที่รู้ๆกันวิชานี้มีเวลาเรียนถึงสองชั่วโมง เพราะฉะนั้นแล้วหลังจากสอบภาคข้อเขียนกันเสร็จต่อไปก็เป็ภาคปฏิบัตินะจ๊ะ เป็การจับคู่กันหนึ่งต่อหนึ่ง เราจะสอบต่อกันเลยเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา และที่สำคัญ…’ อาจารย์โดโรธีเว้นวรรคเอาไว้เหมือนจะรอสังเกตสีหน้าของนักเรียนทุกๆคนซึ่งหนึ่งในนั้นเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาลางๆ ฉีกยิ้มกว้างจนดูน่ากลัว
‘ให้ใช้แต่เวทมนตร์ในการสอบอย่างเดียวนะจ๊ะ พวกอาวุธระยะไกล กลาง ใกล้ หรือท่าร่างรวมไปถึงกระบวนท่าอะไรพวกนี้ยกเว้นหมดจ๊ะ’ ทุกคนในห้องยังคงคุยกันอย่างสนุกสนานเนื่องจากพวกตนใช้เวทมนตร์ได้เป็ปกติ ในขณะที่คนยิ้มกว้างที่สุดตอนนี้หน้าซีดเป็หมูรอต้มไปแล้วเรียบร้อย
แล้วแบบนี้ตัวเขาจะเอาอะไรไปสอบ!!!
โนอาห์ะโอยู่ในใจทั้งที่ยังต้องพยุงตัวเองให้นั่งอยู่กับที่ไม่ล้มลงไปนอนที่พื้นซะก่อน
แล้วอีแบบนี้เขาจะสอบผ่านโดยใช้แค่บอลธาตุได้หรือเปล่านี้สิที่น่าคิด
4K
