หลังจากที่มาร์คนำอาหารและสิ่งที่มิเชล้ามาให้ทั้งคู่ก็ลงมือทานอาหารด้วยความหิวโหยเพราะว่าทั้งคู่ไม่ได้ทานอะไรเลยั้แ่เย็นวานพอทานข้าวเสร็จมิเชลก็ทานยาคุมฉุกเฉินตามทันที ไม่รู้จะทันไหมยังเป็กังวลอยู่
แต่ก็ต้องสลัดความคิดออกไปเมื่อมีเสียงเรียกเข้าจะมือถือของมิเชล คนที่โทรมานั่นก็คือพี่เชนทร์นั้นเอง
"สวัสดีค่ะ พี่เชนทร์"มิเชลพูดออกไป
"นายหญิงครับ! นายหญิงไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ! ผมติดต่อนายหญิงไปนายหญิงไม่รับสายผม "น้ำเสียงของคเชนทร์ดูร้อนรนเพราะเขาเป็ห่วงมิเชลมาก
"ฉันไม่เป็ไรพี่เชน ฉันสบายดี"มิเชลบอกไปเสียงสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเธอไม่อยากให้คเชนทร์ต้องเป็ห่วงเธอ
"เฮ้อ ~~ ดีแล้วครับที่ไม่เป็อะไรผมเป็ห่วงนายหญิงมากนะครับ นายหญิงขาดการติดต่อไปั้แ่คืนวันนั้น"
"ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่ไม่ได้ติดต่อไปหรือโทรบอกอะไรก่อนพอดีมิเชลแวะมานอนค้างที่ห้องเพื่อนค่ะ"
"แล้วตอนนี้นายหญิงอยู่ที่ไหนครับ ให้ผมไปรับไหมครับ"
"ไม่เป็ไรค่ะพี่เชนทร์ เดี๋ยวมิเชลจะกลับเอง สักพักคงก็กลับแล้วค่ะ"
"ครับนายหญิง แล้วเื่นั้นละครับสำเร็จไหม"
"เอาไว้ค่อยคุยกันที่หลังนะคะพี่เชนทร์ แค่นี้ก่อนนะคะ แล้วเจอกันคะ"
"ครับนายหญิง"
เฮ้อ~~
พี่เชนทร์จะรู้ไหมว่าแผนล้มเหลวอีกทั้งขายังรู้ทันอีกต่างหาก มิหนำซ้ำยังไปเสียตัวให้เขาอีก
จากนั้นมิเชลก็เดินไปบอกชาร์ดเตอร์ว่าตนจะกลับแล้ว
"คุณชาร์ดเตอร์ ฉันต้องขอตัวกลับก่อน "พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องนอนของชาร์ดเตอร์ทันทีพร้อมกับแต่งตัวด้วยชุดเดิมที่ใส่มาวันนั้นซึ่งถูกซักรีดแล้วแขวนเตรียมไว้ให้เธอเป็อย่างดีและยังมีอีกชุดหนึ่งที่แขวนไว้คู่กัน
ทว่าเมื่อมิเชลเดินออกมาชาร์ดเตอร์ก็ทักขึ้น
"ทำไมคุณไม่ใส่ชุดที่ผมสั่งคนซื้อมาให้ละครับ"
ก่อนหน้านี้ชาร์ดเตอร์ให้คนไปซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้มิเชลใหม่แล้วและนำเสื้อผ้าที่เธอใส่มาไปซักให้แล้ว
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันใส่ชุดเดิมก็ได้"
"งั้นก็ตามใจคุณครับ แต่ทำคุณถึงรีบกลับจังเลยครับ "
"ฉันมีงานต้องทำ คุณก็ด้วย เราคลุกอยู่ด้วยกันมาสามวันแล้วนะคุณไม่คิดจะทำการทำงานบ้างเลยหรือไง"
"โอเคครับ ให้ผมขับรถไปส่งคุณนะครับ"
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันกลับเองได้"
"ไม่ ! ผมจะไปส่งคุณ"
"ก็ได้ค่ะ"
จากนั้นทั้งสองก็เดินไปขึ้นรถและขับออกไป
30 นาทีผ่านไป
ชาร์ดเตอร์ก็ขับรถมาจอดที่หน้าคฤหาสน์เกรย์เนอร์ซึ่งมีบอดี้การ์ดอยู่เต็มไปหมด
ทว่าตอนที่มิเชลกำลังจะลงจากรถชาร์ดเตอร์ก็รั้งเธอเอาไว้ แล้วประกบปากจูบเธอทันที
จนเวลาร่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ชาร์ดเตอร์ถึงปล่อยมิเชลให้เป็อิสระพร้อมกับพูดขึ้นว่า
"พี่ขอโทรศัพท์หน่อยครับ"
"คุณเอาไปทำไม ฉันไม่ให้"
"หากตัวเล็กไม่ให้พี่ เช่นนั้นก็อย่างหวังว่าจะลงจากรถไปได้เลย"ชาร์ดเตอร์พูดขึ้นพลาง สังเกตท่าทีของมิเชล
ด้านมิเชลก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งโทรศัพท์ของตนให้กับชาร์ดเตอร์
"ดีมาก เด็กดีของพี่" ชาร์ดเตอร์พูดออกมาพร้อมกับรับโทรศัพท์ของมิเชลไปทำอะไรสักอย่างอยู่สักพักก่อนจะส่งคืนให้เธอ
"ขอบคุณครับ แล้วพี่จะโทรหานะ"
ฟอด ฟอดพูดจบชาร์ดเตอร์ก็หอมแก้มมิเชลไปสองที ทำให้มิเชลฮึดฮัดออกมาและรีบลงจากรถไป...
หลายวันผ่านไป
หลังจากวันนั้นชาร์ดเตอร์และมิเชลก็ไม่ได้เจอกันเลยเนื่องจากแต่ละคนต่างฝ่ายต่างทำงานหนัก
ชาร์ดเตอร์ก็มีธุระสำคัญที่ต้องจัดการส่วนมิเชลก็ยุ่งอยู่กับงานที่ไม่ลงตัวเนื่องจากเธอพึ่งขึ้นรับตำแหน่งแทนพ่อของเธอได้เพียงแค่ 3 เดือนจึงทำให้มีปัญหาเื่หุ้นในเครือเกร์ยเนอร์ตกลงไป
เนื่องจากข่าวการลอบทำร้ายผู้นำเกร์ยเนอร์ทำให้เกิดปัญหามากมายตามมา ผู้ร่วมลงทุนต่างก็คิดจะถอนหุ้นการลงทุนรวมถึงกลุ่มคนที่คอยจะโค้นล้มแย่งยิงอำนาจจากตระกูลเกรย์เนอร์เพื่อขึ้นมาเป็ใหญ่ในเอเชียแทนคอยลอบกัดอยู่เสมออีกด้วย
และเนื่องจากเธอเป็ผู้หญิงที่ขึ้นมาเป็หัวหน้ามาเฟียแก๊งใหญ่ทำให้ลูกน้องบางคนที่อยู่มานานไม่ยอมรับในตัวเธอคิดแล้วก็เหนื่อยก่อนจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ~ ก๊อก ~
"ขออนุญาตครับนายหญิง"
"เข้ามา" คเชนทร์เปิดประตูเดินเข้ามา
"เกิดเื่ใหญ่แล้วครับนายหญิง"เชนทร์มีสีหน้าเคร่งเครียด
"ทางกรรมการบริหารเกิดการรวมตัวกัน เพื่อจะปลดนายหญิงลงจากเป็หัวหน้าครับนายหญิง"เชนทร์พูดเสียงเครียด
"ถ้าหากนายหญิงยังไม่สามารถดึงความเชื่อมั่นจากนักลงทุนกลับมาลงทุนกับเราได้เราต้องแย่แน่ ๆ เลยครับ"
"อืมโอเคฉันรับรู้แล้ว ฉันของอยู่คนเดียวสักพักนะ" เมื่อได้ฟังมิเชลก็คิดไม่ตก
"ครับนายหญิง"แล้วพี่เชนทร์ก็เดินออกไป
"หึ พวกนั้นชักจะปีกกล้าขาแข็งกันเกินไปแล้ว"นี่คือแก๊งคือองค์กรที่ปู่เธอสร้างขึ้นมากับมือ เธอไม่ยอมให้ตกอยู่ในมือคนอื่นหรอกตอนนี้มิเชลนั่งเครียดไม่รู้จะทำยังไงดี ก็มีเสียงโทรศัพท์เธอดังขึ้นคนที่โทรมาหาเธอคือคนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันนั่นก็คือชาร์ดเตอร์
"สวัสดีค่ะ"
"Hi ! baby" เสียงคนที่โทรมาดูสดใสผิดปกติ แล้วก็โทรมาได้ถูกแล้วเวลามาก
"คุณมีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ" มิเชลพูดเสียงเครียด
"ทำไมเสียงตัวเล็กดูเครียดจังเลยละคะ" ชาร์ดเตอร์พูดด้วยเสียงอารมณ์ดีเหมือนเขารู้เื่อะไรบางอย่างมาแล้วจึงโทรมาหาเธอเพื่อ้าอะไรบางอย่างจากเธอ
"ฉันมีเื่เครียดให้คิดนิดหนึ่งค่ะ"
"คงเป็เื่เดียวกับที่พี่รู้มาหรือเปล่าน๊าพี่ช่วยตัวเล็กได้นะครับ"ว่าแล้วเชียวว่าเขาต้องรู้อะไรมา เขา้าอะไรกันแน่
"คุณรู้อะไรมาหรอคะ"มิเชลถาม
"ถ้าอยากรู้ มิเชลก็มาหาผมสิเด็กดี พี่จะรอนะครับ"
มิเชลยังไม่ทันพูดอะไรชาร์ดเตอร์ก็ชิงวางสายไปก่อน
หลังจากนั้นมิเชลก็นั่งคิดหนักว่าจะไปพบชาร์เตอร์ดีหรือไม่...
..........................................................................