ทุกอย่างเป็ไปตามแผน ก่อนจะประกาศตัวตนออกมาเพื่อหยุดการต่อสู้ เตชินท์ได้ใช้ทักษะของมณีเ้าบ้านเรียกจ่าฝูงก็อบลินและเหล่าทหารของมันกลับมาหา แม้จะเสียดายที่ต้องให้จ่าฝูงก็อบลินละทิ้งการล่าสัตว์อสูรกลับมาให้ แต่นี่เป็เหตุจำเป็กว่า
แม้จะถูกเรียกกลับมาก่อนเวลา แต่เ้าจ่าฝูงก็อบลินและเหล่าทหารก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวังนัก พวกมันยังมีสัตว์อสูรติดไม้ติดมือกลับมาสามถึงสี่ตัวอยู่ดี
“เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้” ไนท์แหกปากออกมาด้วยแววตาที่สั่นไหว “ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจ่าฝูงก็อบลินยอมสวามิภักดิ์ตุ่์”
โจเซฟและทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของไนท์ แม้จะเคยได้ยินว่ามีกลุ่มคนสามารถเข้ายึดหมู่บ้านก็อบลินขั้นสามได้ แต่ก็ไม่เคยมีใครสามารถทำให้จ่าฝูงก็อบลินยอมเป็ทหารรับใช้ได้เลย
เตชินท์ไม่แปลกใจกับสิ่งที่ไนท์พูดนัก เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาย้อนกลับมาสมัยที่มนุษย์ยังอ่อนแอนักในมิติมาตุภูมิ เผ่าพันธุ์มนุษย์ยังล้าหลังกว่าเผ่าพันธุ์อื่นที่ได้เข้ามาสู่มิติมาตุภูมิได้ก่อนเป็ร้อยปี ตอนนี้เขาอาจเป็มนุษย์คนแรกเลยก็ได้ที่สามารถมีจ่าฝูงก็อบลินเป็ทหารรับใช้เช่นนี้
“ไม่เคยเห็น ก็ดูเสียให้เต็มตา เพราะนี้จะเป็โอกาสสุดท้ายแล้วที่พวกแกจะได้ลืมตาดูโลก” เตชินท์กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
รูม่านตาของไนท์ขยายออกด้วยความโมโหสุดขีด แต่ก็หดกลับทันทีเพราะรู้ว่าเ้าเด็กหนุ่มผมสีทองแดงไม่ได้พูดเกินจริง ไนท์รู้ตัวเองดีกว่าไม่มีปัญญาสู้กับจ่าฝูงก็อบลินอย่างแน่นอน เขาจึงประกาศคำสั่งออกไปว่า “ทุกคนรวมตัว พวกเราจะตีฝ่าวงล้อมออกไป”
ดูเหมือนจะไม่ง่ายเช่นนั้น เพราะตอนนี้ทุกคนเหมือนหนูติดจั่น และทุกอย่างเป็ไปตามแผนของเตชินท์ เขายอมถูกตราหน้าว่าอ่อนแอและพยายามหนีออกจากหมู่บ้าน แต่เปล่าเลย เขาเพียงแต่้าวิ่งออกมาปิดทางเข้าออกหมู่บ้านที่มีอยู่ทางเดียวเท่านั้น และตอนนี้มันได้แสดงผลออกมาแล้ว
แม้ว่าเตชินท์จะมีก็อบลินทหารเพียงหกตัวเท่านั้น ส่วนกลุ่มของไนท์จะมีมากถึงยี่สิบคน แต่ไม่มีลูกน้องคนใดที่สามารถรับมือกับก็อบลินทหารของเตชินท์ได้เลย มีเพียงไนท์เท่านั้นที่พอจะต่อสู้รับมือกับทหารก็อบลินไหว แต่ก็เป็แบบหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น ทันทีที่โดนรุมสองต่อหนึ่ง ไนท์จะล่าถอยทันที
หลังเห็นเพื่อน ๆ เริ่มตายลงทีละคนสองคน หลายคนเริ่มถอดใจยอมแพ้ถอยหนีกลับเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บอาวุธิญญาอสูรและคุกเข่าขอยอมแพ้
“ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะครับ พวกเราขอยอมแพ้”
“ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ”
“ฉันยังไม่อยากตาย ฉันมีลูกสี่ เมียอีกแปดที่ต้องเลี้ยงดู”
“...”
เมื่อมีใครคนหนึ่งเริ่มพูดขอยอมแพ้ ทุกคนในกลุ่มก็เริ่มกันแย่งพูดเพื่อขอร้องให้ไว้ชีวิตตัวเอง
“ลูกพี่ไนท์ รีบ ๆ ขอร้องให้เขาปล่อยพวกเราไปด้วยเถอะ ฉันยังไม่อยากตาย”
แม้ตัวเองจะอยากทำอย่างที่ลูกน้องขอร้อง แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จึงบังเกิดความขัดแย้งขึ้นในใจของไนท์ เพราะนี่ขนาดจ่าฝูงก็อบลินยังไม่ลงมือเลย สภาพของพวกเขาก็ย่ำแย่กันขนาดนี้แล้ว ถ้าขัดขืนแล้วจ่าฝูงก็อบลินเริ่มลงมือ ก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่ ครั้นจะให้ขอร้องและได้กลับไป ชะตากรรมเขาก็คงแย่ไม่ต่างกัน เขาคงโดนซานเชสเล่นงานอยู่ดี ถ้าโชคดีก็คงแค่ปางตาย แต่ถ้าขัดขืนอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีแม้แต่ชีวิตให้กลับไปโดนซานเชสจัดการ
“ฉันขอสมัครเข้าร่วมกองกำลังด้วย”
ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดของไนท์ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะไนท์จะมาไม้นี้
ถ้าไม่เข้าตาจนจริง ๆ ไนท์ก็ไม่คิดจะใช้ไม้นี้เช่นกัน ขอแค่ให้เขารอดเท่านั้น ต่อให้ต้องคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนอีกฝ่ายเขาก็ยอม เขาเข้ามาในมิติมาตุภูมิเพื่อทำให้ชีวิตที่แสนลำบากของเขาดีขึ้น เขายอมแม้กระทั่งเป็เบี้ยล่างคนที่อ่อนแอกว่าอย่างซานเชสเพียงเพราะเห็นว่าซานเชสมีคนหนุนหลังที่ทรงอำนาจ จนทำให้ทุกวันนี้เขาอยู่สุขสบายขึ้น แน่นอนเขาไม่ได้คิดจะมาสละชีพอย่างนี้แน่ เพราะฉะนั้นทางไหนคือทางรอดเขาก็ยอมทั้งนั้น
ในความเป็จริง เขายังมีอีกทางรอด คือการหนีเข้าประตูมิติ แต่นั่นเป็เพียงการแก้ปัญหาที่ไม่แก้ปัญหาจริง ๆ เขาอาจมีชีวิตรอดต่อไปได้ แต่เขาก็ไม่สามารถกลับเข้ามามิติมาตุภูมิแห่งนี้ได้อีกต่อไปอยู่ดี เพราะทันทีที่เขากลับเข้ามา เขาก็จะกลับมาโผล่ที่หมู่บ้านนี้อยู่ดี และเมื่อถึงเวลานั้น เตชินท์คงสั่งให้จ่าฝูงก็อบลินเฝ้าประตูมิติไว้แล้วรอดักฆ่าเขาอยู่ดี แบบนั้นก็ไม่ต่างกับหมดอนาคตกับมิติมาตุภูมิไปเลย การยอมแปรภักดิ์จึงเป็หนทางรอดเดียวของเขาแล้วในตอนนี้
“ฉันไปบอกแกตอนไหนว่ากำลังรับคนเข้ากองกำลัง?” เตชินท์กล่าวออกมาอย่างเ็า
“แต่คุณเพิ่งรับพวกเราเข้ากองกำลังเองนี่ครับ” แม้โจเซฟจะรู้สึกสมเพชกับไนท์ แต่จะดูดายปล่อยให้เขาตายก็ใช่ที
“พวกนายก็ส่วนพวกนาย ผู้บุกรุกก็ส่วนผู้บุกรุก” หนนี้เตชินท์กลอกตาให้กับโจเซฟ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิมต่อว่า “ฉันเคยให้โอกาสสุดท้ายกับพวกมันไปแล้ว แต่พวกมันกลับยังคิดไล่ฆ่าฉัน คนแบบนี้นายเห็นสมควรที่จะให้ฉันปล่อยไปหรือยังไง?”
หนนี้โจเซฟเงียบลงทันที แม้แต่ฮงที่มักจะมีปากเสียงเสมอยังได้แต่ยืนนิ่งตัวเองกลืนน้ำลายให้เสียงเบาที่สุด
แล้วเตชินท์ก็หันกลับไปจ้องมองใบหน้าของไนท์ด้วยสายตาประดุจปีศาจที่แค่ใครมองกลับก็อาจสิ้นลมหายใจได้ทันทีพร้อมกับกล่าวว่า “ฉันเคยประกาศไปแล้วว่า มีเพียงโทษตายเพียงสถานเดียวเท่านั้นสำหรับคนที่คิดบุกโจมตีหมู่บ้านของฉัน และฉันก็แค่กำลังทำตามสิ่งที่ฉันลั่นวาจาไว้”
“ปล่อยฉันไปนะ ถ้าฉันไม่ได้กลับไป รับรองเลยว่าซานเชสจะพาคนมาถล่มที่นี่อย่างแน่นอน” นี่คือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของไนท์แล้ว
“จริงอย่างที่เขาว่า...”
ฉับ!
ไม่ทันทีที่โจเซฟจะทันได้พูดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เตชินท์ยอมเห็นด้วยกับสิ่งที่ไนท์ข่มขู่ออกมา หัวของไนท์ก็หล่นกลิ้งไปกับพื้นเพราะถูกตัดด้วยขวานของจ่าฝูงก็อบลินไปเสียแล้ว
เกิดความโกลาหลขึ้นทันที ลูกน้องของไนท์อีกราวสิบกว่าคนคนต่างพยายามวิ่งหนี แต่ก็ไม่มีใครรอดเงื้อมมือจ่าฝูงก็อบลินและทหารของมันไปได้เลยสักคน แม้แต่คนที่คิดจะหนีเข้าประตูมิติก็ถูกก็อบลินชาวบ้านขัดขวางไว้จนก็อบลินทหารตามมาสังหารได้ทันก่อนที่ใครจะเข้าประตูมิติได้ทัน
หลังผ่านไปราวห้านาที โจเซฟทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นอดีตแม้ไม่เคยเป็เพื่อนแต่ก็เคยพูดคุยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันมาบ้างนอนตายกันเกลื่อน แม้จะไม่ชอบขี้หน้าไนท์ แต่ก็ไม่เคยหวังให้ใครต้องมาตายเป็ผักปลาเช่นนี้
“แบบนี้มันจะดีเหรอ? เดี๋ยวซานเชสก็ตามมาล้างแค้นอย่างที่หมอนั่นว่าหรอก” ฮงอดรนทนไม่ไหวจนต้องพูดออกมา
เตชินท์ไม่สนใจ แต่ดูเหมือนแม้แต่โจเซฟก็อยากรู้ว่าทำไมเตชินท์ต้องทำกันรุนแรงขนาดนี้ มันจึงช่วยไม่ได้ที่เตชินท์ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง
“คนมันคิดเป็ศัตรูแต่แรก มันก็จะเป็ศัตรูอยู่วันยังค่ำ จะตอนนี้หรือก็หลังจากนี้ สุดท้ายก็ต้องฆ่ากันอยู่ดี” ประสบการณ์ราวยี่สิบปีในภพมรรตัยสอนเขามาเช่นนี้ เตชินท์จึงพูดออกไปตามความเป็จริงต่อว่า “ยิ่งถ้ากลัวซานเชสอะไรนั่นกลับมาล้างแค้นอย่างที่ว่าก็ยิ่งต้องรีบฆ่าตัดตอนพวกเขา เพราะถ้าปล่อยกลับไป พวกเขาก็จะมีข้อมูลของหมู่บ้านเรา แบบนั้นจะยิ่งทำให้พวกศัตรูคิดว่าเราอ่อนแอ ดีไม่ดีแค่วันสองวันก็กลับมาบุกโจมตีใหม่ แต่ถ้าไม่มีใครได้กลับไปได้เลย จะทำให้พวกนั้นกระวนกระวาย ทำให้สองจิตสองใจว่าจะบุกดีหรือไม่ ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะล้มเลิกความตั้งใจไปเลย หรืออย่างน้อยก็อาจถ่วงให้บุกช้าลงไปอีกสี่ถึงห้าวัน”
หนนี้ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เตชินท์กล่าวออกมา ตอนนี้โจเซฟยิ่งสงสัยว่าเตชินท์เป็ใครมาจากไหนกันแน่ จากสิ่งที่เตชินท์พูดออกมายิ่งตอกย้ำว่าเด็กหนุ่มหน้าใสคนนี้ดูราวกับผู้มีประสบการณ์การรบและการปกครองขั้นสูงมา และไม่น่าจะมีโรงเรียนที่ไหนสอนเื่พวกนี้ให้แน่ ๆ แม้จะอยากสืบตัวตนเตชินท์แต่เขาไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เพราะแม้แต่ค่าเช่าค่าธรรมเนียม เด็กหนุ่มผมสีทองแดงคนนี้ยังรอบคอบที่จะรับเป็เงินสดเท่านั้นเลย
“เอาล่ะ มืดค่ำแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนแล้วกัน ใครจะอยู่ล่าสัตว์อสูรต่อก็เชิญตามสบาย” หนนี้เตชินท์พูดน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับไม่ได้ผ่านเื่ที่ตึงเครียดมา “ส่วนพวกกองศพนั่นถ้าไม่มีใครอาลัยอาวรณ์กับพวกเขา ฉันจะให้พวกก็อบลินจัดการเอง”
ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างพะอืดพะอม พวกเขาไม่แน่ใจคำว่าพวกก็อบลินจัดการหมายถึงอย่างไร และไม่อยากคิดด้วย แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกับพวกที่ตายด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะไปยุ่งก้าวก่ายอะไร
เมื่อไม่มีใครเอ่ยทักหรือเสนอความคิดเห็นใด ๆ เตชินท์จึงหันไปหาชายหัวโล้นและบอกกับเขาว่า “ฮง พรุ่งนี้เราจะเริ่มทำนากันเลยนะ รีบมาแต่เช้าล่ะ”
หลังพูดจบก่อนที่เตชินท์จะก้าวผ่านประตู เขาได้ยิ้มและพูดทิ้งท้ายไว้กับให้กับทุกคนว่า “พรุ่งนี้อย่าลืมมาจ่ายเงินกันนะทุกคน”
“ที่ใหม่หรือที่เก่าดีกว่าล่ะเนี่ย?” มันอดไม่ได้จริง ๆ ที่ฮงจะเอ่ยถามลอย ๆ ออกมา
กดใจหรือคอมเมนต์เป็กำลังใจกันด้วยนะครับ
3K
