รอรัก รอแค้น

ภาพทุกอย่างดับลงพร้อมกับลมหายใจอัครเดช“เห็นหรือยังเจ้าคะท่านพี่ เห็นความชั่วอีกลิ่นแก้วมันหรือยัง มันใส่ความข้า ข้าไม่ผิดข้ารักท่าน รักท่านเพียงผู้เดียว” เสียงทับทิม“เห็นสิ” เวทิศลืมขึ้นตอบ “เห็นความชั่วของตัวเอง ดังนั้นเธอเลิกทำร้ายไอรักเธอไม่ผิด อยากทำฉันแทน”“กรี๊ดดดดด ท่านออกรับแทนมัน รักมันมากหรือเจ้าคะ ท่านเคยรักข้าบ้างไหม!! เคยรักเมียคนนี้บ้างหรือไม่!!!”“ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อน ผมรักเพียงแค่ไอรักคนเดียว” เวทิศมองหน้าหญิงสาว หน้าเธอแดงไม่รู้ว่าแดงเพราะเขินหรือแดงเพราะอะไรกันแน่“กรี๊ดดดด”ทับทิมกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและเคียดแค้น ร่างของทับทิมปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูโบสถ์ ทับทิมเดินเข้ามาในโบสถ์หวังจะทำร้ายศศิธร และแน่นอนพุทธคุณของศาสนาต้องปกป้องไม่ให้ผีร้ายกระทำอันตรายคนข้างในอยู่แล้ว“โยมทับทิมโยมตัดอกตัดใจเสีย เขาทั้งสองเป็นคู่กันไม่ว่าชาติไหนเขาก็ต้องกลับมารักกันจนได้ ปล่อยวางเสีย โยมจะได้ไปอยู่ในภพภูมิที่ดีกว่าที่เป็นอยู่”“ไม่!!!!”“อีกลิ่นแก้วมันยังไม่ได้รับผลกรรมที่มันทำกับข้าเลย! ส่วนข้าต้องเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวขณะที่มันเสวยสุขอยู่กับท่านพี่ของข้าอย่างนั้นหรือ”“โยมศศิธรเขาได้รับผลกรรมไปแล้วในชาติปางก่อน”“หนูคือคุณแม่ดาวเหนือกลับชาติมาเกิดจริงๆ หรอคะ” ศศิธรถามอย่างตกใจและดีใจเหมือนกันที่ตัวเองเป็นคุณแม่ของผู้ชายคนโต“ชาติที่แล้วโยมชดใช้กรรมอย่างหนักหนาสาหัสแต่ก็เพียรพยายามทำความดี คิดดีทำดีอยู่เสมอไม่ว่าเรื่องจะร้ายแรงเพียงใดโยมก็ไม่เคยทำร้ายใคร ผลบุญในครั้งนั้น ทำให้โยมกลับมาเกิดในชาตินี้กับคนที่ปรารถนาอยากจะอยู่ด้วยมากที่สุด”“คุณแม่กับพี่รัก~”“น้อยใจว่ะ แม่กับพี่รักหรอ” ธีรวิชญ์เงียบอยู่นานพูดขึ้น“คุณพ่อ คุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณปู่ คุณย่าแล้วก็พี่ชายทุกคนแล้วก็น้องๆ ทุกคนเลยค่ะพอใจหรือยังคะ” ศศิธรยิ้มอ้อน”“พอใจแล้วค่ะคุณน้องสาวขี้ลำเอียง” ผู้เป็นพี่หยิกแก้มน้องไปมาอย่างมันเขี้ยว“กรี๊ดดดด”ทับทิมกรีดร้องอย่างเจ็บแค้นที่ทุกคนทำเหมือนไม่เห็นหัวเธอเลย“ทับทิมเธออภัยฉันเถอะนะชาติก่อนฉันก็ได้รับกรรมไปแล้ว เธอก็ควรจะไปผุดไปเกิดได้แล้วตัวเองจะได้ไม่ต้องทรมานเป็นสัมภเวสีอย่างนี้”“กูไม่ไป! กูไม่ไปไหนทั้งนั้น!! กูจะอยู่ที่นี่! กูจะอยู่กับท่านพี่ของกู! กูจะอยู่จองเวรจองกรรมมึง!!!”“หากโยมคิดเช่นนั้นอาตมาก็ไม่มีทางเลือก” พระอาจารย์สวดคาถาบางอย่างจากนั้นร่างทับทิมเริ่มกรีดร้องพร้อมกับพยายามดิ้นรน“ปล่อยกู อย่ามายุ่งกับกู เป็นพระก็อยู่ส่วนพระอย่ามาเสือกเรื่องของกู!! กรี๊ดดดด”ร่างของทับทิมค่อยๆ หายแต่เสียของเธอยังอยู่ ทุกคนมองตามต้นเสียงและเห็นว่าต้นเสียงมาจากในบาตรพระ“อาตมาจะให้โยมทับทิมสงบจิตสงบใจอยู่ในบาตรกับอาตมาก่อนให้ธรรมะช่วยขัดเกลาจิตใจอันมืดดำของโยมทับทิม ในระหว่างนี้พวกโยมคอยอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลคอยกรวดน้ำให้โยมทับทิม โยมทับทิมจะได้มีจิตใจโอนอ่อนลงบ้าง“ขอบพระคุณอาจารย์มากนะคะ”ศศิธรก้มลงกราบขอบพระคุณพระอาจารย์ที่เหลืออีกสามคนก็ทำตาม จากนั้นทั้งสี่ขอลากลับ ก่อนกลับธีรวิชญ์เขียนเช็คจำนวนเงินหกหลัก แต่พระอาจารย์ไม่ยอมรับนั่นยิ่งสร้างความซาบซึ้งให้กับทั้งสี่อีกมากตลอดทางกลับเวทิศเริ่มกังวลว่าเรื่องในอดีตจะทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างเขาและศศิธร ศศิธรไม่ยอมคุยกับเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเขา เขาเรียกเธอยังไงเธอก็ทำเป็นหมางเมินใส่จนเขากลัวเหลือเกินว่าภาพเหตุการณ์ในอดีตมันจะมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอที่เขาอุตส่าห์เพียรพยายามสร้างมันมา“ไอรัก” เวทิศจับมือศศิธร“ฉันรู้ ฉันเพียงแค่กำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่” ศศิธรดึงมือกลับ“มันชาติก่อนชาตินี้ ผมสัญญาว่าจะเป็นคนดีจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกแน่ๆ”“ขออยู่คนเดียวสักพักได้ไหม ฉันอยากใช้เวลาคิดเวลาตัดสินใจว่าควรจะเอายังไงดีแค่เรื่องทับทิมฉันก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว จะเอาเรื่องของคุณมาใส่หัวฉันอีกได้ไหมเนี่ย!”“ไม่เห็นจะยากเลยก็แค่คิดว่านั่นคืออดีตนี่คือปัจจุบันและคุณก็ชอบผมเหมือนเดิมจบ”ตลอดทางกลับเวทิศเริ่มกังวลว่าเรื่องในอดีตจะทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างเขาและศศิธร ศศิธรไม่ยอมคุยกับเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเขา เขาเรียกเธอยังไงเธอก็ทำเป็นหมางเมินใส่จนเขากลัวเหลือเกินว่าภาพเหตุการณ์ในอดีตมันจะมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอที่เขาอุตส่าห์เพียรพยายามสร้างมันมา“โอ้โหไม่น่ากระเซ้าเย้าแหย่เลยกู” เวทิศถึงกับตายสนิท“ก็ใช่ไงเพราะฉะนั้นตอนนี้อย่ามายุ่ง ตอนนี้ฉันกำลังเดือดปุดๆ อยากถีบหน้าคุณซะที”“ถ้าคุณถีบหน้าผมคุณจะหายโกรธผมไหมล่ะ ถ้าคุณหายโกรธคุณก็เอาเลย”“ไม่ไง มันไม่มีประโยชน์ต่อให้ฉันทำร้ายคุณฉันก็ไม่หายโกรธ ไม่สิหายรู้สึกแย่ ตอนนี้เพราะฉะนั้นคุณอยู่เงียบๆ ให้ฉันอยู่กับความคิดตัวเองฉันกำลังค่อยๆ พยายามทำใจยอมรับอยู่”“ก็ได้ครับ ผมยอมแล้วครับ” เขายอมรับผลกรรมด้วยสายตาราวกับลูกหมากำลังถูกเจ้าของทิ้งหลังจากนั้นเวทิศ พาทุกคนกลับมาที่บ้านพักอีกครั้ง ศศิธรบันไดเห็นที่ตัวเองกลิ้งตกลงมา มองเห็นบันไดขั้นบนสุดที่ทับทิมยืนยิ้ม เมื่อเดินขึ้นไปบนบ้านมันมีภาพความทรงจำระหว่างเธอและเวทิศในอดีตชาติและมีความทรงจำของทับทิมอยู่เต็มไปหมด เราเดินตรงไปที่ห้องระหว่างเธอและเวทิศมาชาติก่อน ซึ่งก็เป็นห้องที่เธอนอนประจำอยู่ทุกคืน เธอมองบนขื่อบ้านที่ตัวเองใช้แขวนคอ เธอถึงกับต้องเบี่ยงหน้าหนีความรู้สึกนี้ เธอจึงออกมานั่งรับลมหน้าบ้านเผื่อว่าลมเย็นๆ มันจะช่วยให้เธอคลายความรู้สึกนี้ลงไปได้บ้างพี่เวนางจะง้อเมียนางยังไงนะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 ไม่ไป

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 ไม่ไป

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้