บทที่ 4 น้ำตานองหน้าด้วยความซาบซึ้ง? เปล่าเสียหน่อย! (รีไรต์)
"ความตายของคนเรามีสองแบบ แบบแรกคือความตายของร่างกาย และแบบที่สองคือความตายของจิติญญา เมื่อโลกนี้ไม่มีใครจดจำเขาได้อีกต่อไป เขาก็เท่ากับไม่มีตัวตน แต่ถ้าพวกคุณจดจำเขาไว้ ยึดมั่นในหลักการของเขา ปฏิบัติตนตามแบบอย่างของเขา เขาก็จะคงอยู่ตลอดไป"
"ผมเข้าใจแล้วครับ! ต้องจุดธูปไหว้เขาสามครั้งต่อวัน! ตราบใดที่เรายังสวดมนต์และจุดธูปไหว้ ิญญาของเขาก็จะไม่สลายไป!" พี่ชายคนโตเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
"..." หญิงสาวถึงกับปากกระตุก เข้าใจอะไรของนาย?
จะให้พวกเขาเข้าใจเื่จิติญญา ใครใช้ให้ไปงมงายกับเื่งมงายแบบนี้กัน?
สองพี่น้องนี่มัน... ถึงจะดูซื่อๆ ไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่คนไม่ดี
เมื่อกลับมาถึงบ้าน มองไปที่ตู้เก็บใบประกาศนียบัตรและถ้วยรางวัลเต็มตู้ จิ่นซูก็รู้สึกใจหาย
ทั้งหมดนี้คือเกียรติยศที่หลินอี้เซวียนได้รับจากกองทัพ หลังจากได้พูดคุยกับสองพี่น้องเมื่อครู่ เธอรู้สึกอยากเห็นหน้า "ขาโหดหลิน" ที่พวกเขาพูดถึงสักหน่อย
น่าเสียดายที่ห้องนอนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแข็งแกร่งแบบชายชาตรีห้องนี้ กลับไม่มีรูปถ่ายของเขาอยู่เลยสักใบ
จากคำบอกเล่าของสองพี่น้อง และเกียรติยศที่ได้รับทั้งหมดนี้หลินอี้เซวียนเป็คนดี มีความรับผิดชอบ เปลี่ยนความเสียใจเป็พลัง ต่อยอันธพาลเพื่อระบายความแค้น ดูเหมือนจะเป็คนหล่อด้วย
ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาต้องกลายเป็ทหารที่สมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน
คนที่สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในสายงานของตัวเองได้ มักจะมีคุณสมบัติร่วมกัน คือ ความหลงใหลในงานอย่างแท้จริง เข้าใจความเป็จริง และก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง
ประเทศชาติต้องสูญเสียบุคลากรอันมีค่า อย่างผู้บัญชาการหลินก็น่ารู้สึกเสียดายอยู่มาก
ความคิดแบบเดียวกันนี้ ก็เกิดขึ้นกับสองพี่น้องเช่นกัน
สองพี่น้องวิ่งกลับบ้าน หาชามใส่น้ำ โรยข้าวสารลงไป ปักธูปสามดอก แล้วไหว้
“พี่ พี่สังเกตเห็นไหม ผู้หญิงคนนั้นเหมือนลูกลูกพี่หลินเลยนะ ไม่ใช่หน้าตานะ แต่หมายถึงความรู้สึกที่ได้รับ” หลี่เส้าผู้เป็น้องชายพูด
“เหมือนจริง ๆ เห็นเธอก็เหมือนเห็นลูกพี่หลินเลย ชาวบ้านชอบพูดว่าเธอขี้ขลาดตาขาว ตอนแรกฉันก็คิดว่าเธอไม่คู่ควรกับลูกพี่หลิน ตอนนี้ดูสิสองคนนี้เหมือนพี่น้องคลานตามกันออกมาเลย”
หลี่ตัวนึกถึงภาพลักษณ์ที่สุขุม เยือกเย็น และถือมีดของจิ่นซู ก็ถึงกับขนลุก
‘แบบนี้เนี่ยนะ เรียกว่าขี้ขลาด?’
ท่าทางเด็ดขาดแบบนี้ นี่มันหลินอี้เซวียนในร่างผู้หญิงชัดๆ!
“ถ้าลูกพี่หลินไม่ตาย คงจะเหมาะสมกันน่าดู รอให้เธอคลอดลูกของพี่หลินออกมา ฉันจะแอบไปแกล้งลูกเขา ถ้าสู้พ่อไม่ได้... แถมยังมีแม่คอยช่วยอีก ฉันจะสู้ไหวเหรอ...” หลี่เส้าร้องไห้
ถ้าลูกพี่หลินไม่ตายก็ดีสิ
จิ่นซูซื้อน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋มา เธอฉีกปาท่องโก๋เป็ชิ้นเล็กๆ ก่อนจะจุ่มลงในน้ำเต้าหู้ แล้วป้อนให้ซุนอิง
“จริงๆ แล้วฉันอยากจะซื้อนมถั่วเหลืองให้คุณดื่ม แต่คิดว่าคุณเป็คนเมืองหลวงโดยกำเนิด น่าจะชอบน้ำเต้าหู้มากกว่า”
ซุนอิงได้แต่ะโอยู่ในใจว่า ‘ไม่ ฉันไม่ชอบ’
กลิ่นของน้ำเต้าหู้มันชวนสยอง ไม่ใช่ว่าคนเมืองหลวงทุกคนจะชอบซะหน่อย
ลูกสะใภ้ก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ไม่ต้องถึงกับต้องซื้อน้ำเต้าหู้มาให้เธอกินก็ได้!
“ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันหาเงินเลี้ยงดูคุณได้ น้ำเต้าหู้มีให้กินไม่อั้นแน่นอน”
จิ่นซูคิดว่าการได้พูดคุยกับซุนอิงเยอะ ๆ อาจจะเป็ผลดีต่อการฟื้นตัวของเธอ
พอได้ยินคำว่า ‘มีน้ำเต้าหู้ให้กินไม่อั้น’ ซุนอิงก็ถึงกับน้ำตาไหลพราก
“รสชาติอาหารบ้านเกิด น่าจะช่วยปลุกจิตสำนึกของคุณได้นะคะ เย็นนี้ฉันจะทำเครื่องในตุ๋นแบบฉบับปักกิ่งให้กิน เอ๊ะ ทำไมร้องไห้อีกแล้วล่ะคะ หรือว่าตาอักเสบ?”
จิ่นซูเห็นมุมตาของซุนอิงมีน้ำตาคลอ คิดว่าหลังจากหาเงินได้แล้ว ต้องไปถามหมอเสียหน่อย น้ำตาไหลบ่อยๆ แบบนี้ ต้องหยอดตาไหมนะ?
ซุนอิงไม่้ายาหยอดตา เธอแค่ อยากจะลืมตาตื่นขึ้นมาเร็วๆ
เธออยากจะจับมือลูกสะใภ้ที่แสนดี แล้วพูดด้วยความรักว่า ‘แม่ไม่ชอบดื่มน้ำเต้าหู้ ไม่ชอบกินเครื่องใน ถ้าแม่ตื่น ไม่ต้องให้ลูกลำบากทำอาหารหรอก พักเถอะ เดี๋ยวแม่ทำให้กินเอง!’
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ จิ่นซูก็ครุ่นคิดถึงเื่หาเงินต่อ
ธุรกิจขายเทปทำต่อไม่ได้แล้ว วิธีซื้อของราคาถูกแบบนั้นใช้ได้แค่ครั้งเดียว เงินทุนในมือเธอก็น้อยเกินไป ซื้อในราคาปกติได้ไม่กี่ม้วนหรอก
อากาศที่ร้อนระอุทำให้เธอปิ๊งไอเดีย อากาศแบบนี้ ขายไอศกรีมสิ เหมาะที่สุดแล้ว!
่ต้นทศวรรษ 1990 ตู้แช่แข็งเริ่มทยอยปรากฏให้เห็นตามร้านค้าต่างๆ กรุงปักกิ่งในฐานะเมืองที่มีเศรษฐกิจพัฒนาค่อนข้างมาก อัตราการใช้ตู้แช่แข็งจึงสูงกว่าเมืองอื่นๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็คงไม่ครอบคลุมทุกพื้นที่ รถเข็นขายไอศกรีมที่ใช้กล่องโฟมเก็บความเย็นแบบเดิมๆ ก็ยังเป็ที่นิยมอยู่
การทำธุรกิจขายไอศกรีม ต้องใช้กล่องไม้ คลุมทับด้วยผ้าห่มหนาๆ เพื่อรักษาความเย็น แถมยังต้องใช้ยางรถยนต์เก่าๆ มาผูกติดไว้ด้วย
เื่ยางรถยนต์น่ะ หาไม่ยาก หลินอี้เซวียนเป็ที่รักของคนทั่วไป วีรบุรุษที่ต่อยอันธพาลในระยะ 5 ลี้ ช่างซ่อมรถเห็นว่าเป็จิ่นซู ก็เลยให้ยางรถยนต์เก่าๆ เธอมามัดใหญ่ ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด
ส่วนกล่องโฟมนี่สิเป็ปัญหา เธอไปสอบถามมา ถ้าซื้อกล่องที่ใช้สำหรับขายไอศกรีมโดยเฉพาะจากโรงงาน ต้องจ่ายตั้ง 20 หยวน จะทำธุรกิจนี้ ขาดกล่องไม่ได้เด็ดขาด
ในมือเธอมีเงินอยู่แค่ยี่สิบกว่าหยวน ถ้าซื้อกล่องแล้ว ก็จะไม่เหลือเงินซื้อของมาขาย
เธอจึงตัดสินใจทำเอง
เธอไปขอยืมเลื่อยกับค้อนจากเพื่อนบ้าน แล้วไปที่ร้านขายอุปกรณ์ ขอเศษไม้กระดานอัดมา กลับมาถึงบ้านก็ลงมือเลื่อย ตัด ตอก สว่าน อย่างขะมักเขม้น
ชาวบ้านเห็นเธอใช้เครื่องมือคล่องแคล่ว ทำงานอย่างคล่องแคล่ว ก็เลยรู้สึกแปลกใจ พากันมามุงดู แล้วถามว่าเธอทำอะไร พอรู้ว่าเธอจะขายไอศกรีม ทุกคนก็ส่ายหน้า
“เยาเม่ย แบบนี้มันไม่ได้หรอกนะ ใครเขาให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ มาทำอะไรแบบนี้?”
การขายไอศกรีม ต้องเดินไปตามตรอกซอกซอย ะโเรียกลูกค้า มีแต่คนแก่ๆ เท่านั้นแหละ ถึงจะยอมเสียหน้าทำแบบนั้น ผู้หญิงสาวๆ อย่างเธอ ใครเขาจะทำกัน?
“เยาเม่ย ถ้าลำบาก ก็มาเอาข้าวสารที่บ้านป้าไปกินก่อนก็ได้ อย่าออกไปตากแดดตากลมเลย”
จิ่นซูเงยหน้ามองป้าที่พูดด้วย คนในละแวกนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแต่พวกปากมอมไปซะหมด ก็ยังมีคนใจดี มีน้ำใจ อย่างเช่นป้าคนนี้
“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันอยากลองดูสักครั้ง” ยุคสมัยแต่ละยุคก็มีเอกลักษณ์ของมัน ยุคนี้ผู้คนค่อนข้างจะหัวโบราณมองว่าการขายของข้างถนนเป็เื่น่าอายไร้เกียรติ
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าครอบครัวลำบากจริง ๆ ก็คงไม่มีใครอยากทำ แต่สำหรับเธอแล้วนี่คือการเริ่มต้นธุรกิจ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าอายเลยสักหน่อย หาเงินได้ไม่เห็นจะน่าอายสักนิด
“กล่องของเธอน่ะมันบางไปไม่เก็บความเย็น เธอสังเกตดูพวกที่ขายไอติม กล่องเขายังหนากว่านี้อีก” ทุกคนต่างก็พูดคุยกันเซ็งแซ่ไม่มีใครมองว่าการขายไอศกรีมของจิ่นซูจะรอด
จิ่นซูไม่มีเงินซื้อกล่องไอศกรีมโดยเฉพาะ แถมยังไม่มีเงินซื้อไม้ที่หนากว่านี้ เศษไม้ที่เธอเก็บมาได้ก็บางที่สุด ในวันที่อากาศร้อนแบบนี้มันจะรอดเหรอ
จิ่นซูยิ้มให้กับทุกคนแล้วกอดกล่องที่ทำเสร็จเข้าบ้าน ชีวิตที่แข็งแกร่งไม่จำเป็ต้องอธิบาย สู้ลงมือทำเลยดีกว่ากล่องบางไม่เก็บความเย็น นี่คือความจริงที่เกิดขึ้น
หาก้าประสบความสำเร็จก็ต้องก้าวข้ามความจริง แก้ปัญหาเื่การเก็บความเย็นให้ได้ แค่ใช้โฟมก็พอ ดีที่เธอได้เศษแผ่นโฟมมาเพราะเธอไปซื้อของที่ร้านขายอุปกรณ์
เธอใช้เงินไป 3 หยวน ซื้อแผ่นโฟมกันความร้อนแผ่นใหญ่มา ซึ่งปกติแล้ววัสดุชนิดนี้ใช้เป็ฉนวนกันความร้อนบนหลังคา เธอตัดให้ได้ขนาดเท่ากับกล่อง
แล้วติดไว้ด้านในของกล่องอย่างระมัดระวัง ด้านนอกกล่องก็ติดอีกชั้นหนึ่ง จากนั้นก็คลุมด้วยผ้า ผลลัพธ์ที่ได้คือการเก็บความเย็นที่ดีกว่ากล่องไม้ขายไอศกรีมแบบเดิม ๆ
ถ้าหากว่าเธอมีวัสดุในมือเพียงพอ เธอถึงขั้นสามารถประกอบตู้เย็นขนาดเล็กได้เลยทีเดียว เพราะเธอเป็นักธุรกิจหญิงที่จบปริญญาโทสาขาวิศวกรรมศาสตร์ ความสามารถของเธอเหนือชั้นจริง ๆ
หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว จิ่นซูกอดกล่องเดินออกจากบ้านไปถึงหน้าประตู เหมือนนึกขึ้นได้ว่ามีเื่สำคัญอีกอย่าง เธอจึงเดินกลับเข้ามา
[1] เจียวชวน ปาท่องโก๋ปักกิ่ง มีลักษณะเป็เส้นที่กันเป็วงกลมรสชาติและการทำจะเหมือนปาท่องโก๋เลย แต่ว่าแข็งกว่า จะนิยมทานตอนเช้าคู่กับน้ำถั่วเหลือง
803
