Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

"ยื่นมือมาเร็วเข้า" ผมพูดให้วุ่นส่งมือมา"ครับ ฮึบ""เอาล่ะรีบไปกันเถอะ"
ตอนนี้ผมกับวุ่นก็ขึ้นมาบนเนินได้ซักที หลังจากที่เสียเวลาตกลงไปอยู่ด้านล่างเป็นคืนเลย ประมาทจริงๆเรา"แล้วแคมป์ไปทางไหนล่ะ""ตามมาเลยครับ"
พวกเรารีบเดินทางไปยังแคมป์ ซึ่งควันไฟที่พัดมาก็ยังคงพัดไปไม่มีหยุด"อยู่ด้านตรงนั้นเองครับ""อื้ม!"..ในที่สุดพวกเราก็มาถึง ภาพตรงหน้าที่พวกเราเห็นนั้น คือแคมป์ที่พักโดนเผาไป ผู้คนวิ่งกันวุ่นวาย"ส่งตัวคนที่พวกเราตามหามาซะ เด็กนั่นเป็นลูกของราชวงศ์เขตนี้เลยนะโว้ย พวกแกเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน!!!""พวกเราเห็นเขามาที่นี่ก็จริงแต่ไม่ทราบว่าเขาไปไหนแล้วเหมือนกัน ปล่อยพวกเราไปเถอะ""ไอ้เวร! พวกขยะอย่างแกอย่าคิดว่าจะจับนายน้อยได้ง่ายล่ะ ฮ่าๆเผาไปให้หมดเลย""ข้อร้องหยุดเถอะ ว้าย!"ทหารคนนั้นเตะผู้หญิงคนนั้นจนเลือดไหล"ถ้าพวกแกไม่คิดที่จะบอกที่ซ่อนของนายน้อยพวกเรามาล่ะก็ทั้งที่นี่ทั้งพวกแกคงหายไปกับเปลวเพลิงแน่""พวกเราไม่ทราบจริ..""ปัง!!"เสียงปืนดังขึ้นไปโดนชายคนนั้น"อ็อค""อย่าให้พูดหลายครั้งนายน้อยของเราไม่ถูกกับป่าไม่มีทางที่เขาจะเข้าไปไปคนเดียวโง่ๆหรอกโว้ย"
"พวกนั้นป่าเถื่อนดีแฮะ""นั่นแหละพวกมันที่มาตามตัวผม พี่จูน..เอายังไงดีล่ะ""พวกมันมีกันเยอะพวกเราทำอะไรไม่ได้แน่ๆ""ก็แน่นอนอยู่แล้วผมไม่ได้หมายถึงให้สู้แต่หมายถึงเราจะหนีกันยังไงตะหาก""ฮะ? นี่นายคิดจะหนีงั้นเหรอ นายคิดจะปล่อยพวกชาวบ้านพวกนั้นให้ตายก็เพราะนายน่ะเหรอ""ก็ผมไม่รู้จะทำยังไงดีนี่พี่จูน""บ้าชะมัด""ถ้าพี่ไม่ไปงั้นผมไปละ""ตามใจของนายละกัน"แล้ววุ่นก็วิ่งไปด้านหลังของผม
บ้าเอ้ยคนพวกนั้นคงจะเป็นคนของทางการสินะ คงจะเหมือนกับไปลุงหน้าดุเหมือนตอนนั้น เรื่องการต่อสู้เราก็ฝึกฝนมาเยอะแล้วแต่พวกมันมีกันเยอะแถมติดอาวุธกันทุกคนเราทำอะไรไม่ได้แน่ๆ"อึ้กๆ พี่จูน"ผมได้ยินเสียงของวุ่นที่พูดติดๆขัดๆจากดด้านหลัง"อะไรอีกล่ะ นายก็ไปสิ""ช่วย..ด้วย"ผมหันไปหา"ฮะ?"
วุ่นโดนคนของทางการจับตัวอยู่และมันก็ชูปืนขู่มาที่ผม ช่างไร้ทางเลือกจริงๆ"ตามฉันมา!"เขาคนที่จับวุ่นไว้สั่งผม.."นี่ดูสิว่าฉันไปเจออะไรมา"เมื่อพูดจบเขาก็ผลักผมลงไปกับพื้น"ว้าว ทำได้ดีนี่ ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะว่าพวกแกจะฝากนายน้อยของเราไว้กับไอเด็กปวกเปียกแบบนี้น่ะ ฮ่าๆ"ชายคนที่ตะโกนอยู่เมื่อกี้พูด"ร..เราไม่รู้จักเด็กนั่นจริงๆนะ""มาถึงขั้นนี้แล้วยังคิดที่จะหลอกฉันอีกงั้นเหรอ! เดี๋ยวพวกแกก็จะได้ตายไปทั้งหมด ข้อหาพยายามลักพาตัวยังล่ะ""อย่านะขอร้องล่ะ ไอ้หนูพูดอะไรซักอย่างสิ เราไม่เคยเจอเธอนะ"ชาวบ้านที่กำลังกราบขอร้องอยู่นั้นคุยกับผม"เปล่าประโยชน์ ยังไงไอ้พวกเวรนี่มันก็จะฆ่าพวกเราทั้งหมดอยู่ดี""พี่จูน!""จูนงั้นเหรอ เป็นชื่อที่น่ารักดีนี่ แต่ปากของแกก็ไม่ใช่เล่นเลยนะ เรียกพวกเราว่าอะไรนะ? เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนวิธีพูดให้แกใหม่เอง"เขาเข้ามาหาผมพร้อมหยิบปืนขึ้นมา"แกรู้รึเปล่าว่านี่คืออะไรน่ะเด็กน้อย?"ผมตั้งสมาธิ หายใจเข้าให้ลึกสุดปอด
"ตุ้บ"ผมเสยคางของเขาไปด้วยหมัดขวาอย่างแรงพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมา"นี่ไอ้ขยะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ปืนน่ะเขาไม่ได้มีเอาไว้ขู่หรอกนะ""พ..พี่จูน""เห้ย! ปล่อยให้ไอ้เด็กเวรนั่นเล่นงานได้ยังไงวะ จัดการมันสิ"หลังจากพูดจบพวกมันก็กรูกันเข้ามาจะจัดการผม
"ปัง! ปัง!"ผมยิงปืนที่หยิบได้ไปที่ขาของคนที่กำลังเข้ามา"บ้าจริง กระสุนน้อยเป็นบ้า"กระสุนในปืนที่ผมถืออยู่หมด แต่ผมก็ยังมีอุปกรณ์เด็ดอยู่
ผมหยิบไม้พลองที่สามารถพับเก็บได้ไว้ในกระเป๋าคาดอกที่พี่บลานให้มา ผมฝึกใช้มันตั้งหลายปีในที่สุดก็จะได้ใช้ซักที
พวกมันสองคนกำลังเข้ามาด้านข้างของผม ทั้งสองมีมีด คนด้านขวากำลังปาดมีดเข้ามาที่หน้าของผม"ฮึบ"ผมหลบลง แล้วแยกไม้พลองออกแล้วฟาดไปที่กลางลำตัว"ตุบ"คนที่โดนฟาดเสียหลักกระเด็นไปเล็กน้อย คนต่อไปก็กำลังพุ่งเข้ามาแทงผม ผมถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วอัดแรงไปที่ไม้พลองเผื่อแทงไปที่หน้าของเขาด้วยความเร็ว"โอ้ยยยย""ไอ้พวกโง่กับอีแค่เด็กแค่นั้นพวกแกสู้ไม่ได้เหรอวะ""พวกเราจบเห่แน่ พวกเราตายหมดแน่"ชาวบ้านที่กำลังหมอบอยู่ที่พื้นต่างก็พึมพำ"ไอพวกบ้าเอ้ย! ก็เพราะพวกแกเป็นอยู่แบบนี้ยังไงล่ะ พวกแกถึงทำได้แค่ย้านแคมป์ไปที่นู่นที่นี่ แทนที่พวกแกจะรวมใจกันลุกขึ้นสู้ พวกแกกลับเอาแต่ทำตัวน่าสมเพชอยู่แบบนั้น ตอนนี้ฉันไม่สงสัยเลยล่ะว่าทำไมพวกแกถึงต้องอยู่ในสภาพนี้"ผมโกรธที่คนพวกนั้นมัวแต่ร้องขอชีวิตแต่ไม่ทำอะไรเลย"ไอเด็กเวรนี่ ตอนนี้ข้อหาของแกรุนแรงพอที่จะประหารได้แล้วล่ะ แกคิดที่จะปลุกปั่นคนให้ลุกขึ้นสู้คนจากทางการอย่างพวกเราน่ะหรอ? ฝันไปเถอะ"พวกมันเข้ามาหาผมอีกหลายคน
ผมหลบการโจมตีของพวกมันได้และสวนไปด้วยไม้พลองของผมได้แทบทั้งหมด คนพวกนี้เอาจริงๆก็ไม่ได้สู้เก่งเลย พวกมันใช้แค่จำนวนที่มากกว่ากับใช้อำนาจที่มีข่มขู่ผู้คน"พี่จูน!! ข้างหลัง!!""ฮะ?"
"เพล้ง"ผมโดนฟาดด้วยขวดดแก้วเข้าอย่างจัง เอาจริงๆผมพอจะมองเห็นการโจมตีแล้วแต่เพราะหลังที่ปวดของผม ทำให้การขยับตัวเป็นไปไม่ได้ดั่งใจเลย"ไปตายซะ"เขาหยิบปืนขึ้นมาเล็งที่หน้าของผม
'โถ่เอ้ยเรายังไม่ได้ไปไหนไกลเลย ชีวิตจะต้องมาจบแล้วงั้นเหรอ'ผมหลับตาลง ทำใจกับการจากไปของตัวเอง"ฉึบ!""อืม..วิชามีดบินของฉันก็ยังแม่นยำแฮะ"ผมลืมตา ชายคนที่เล็งปืนใส่ผมโดนมีดปาดเข้าที่คออย่างจังจนลงไปนอนกับพื้น"เมื่อกี้นายพูดได้ดีเลยนี่ไอ้หนุ่ม"ชายปริศนาจับมือผมแล้วดึงผมขึ้นไป"ก..แก หรือว่า?"ชายคนที่เป็นเหมือนคนสั่งการกำลังทำท่าทีตกใจ"ใช่..ฉันเป็นคนของคณะปฏิวัติกลุ่ม ycsm หรือที่พวกแกเอาแต่เรียกพวกเราว่ากบฎนั่นแหละ""งั้นพวกแกก็คงต้องตายกันหมดแล้วล่ะ""ฮ่าๆ เดี๋ยวก็ได้รู้แน่ว่าใครจะต้องตายน่ะ..นี่! ไอ้หนุ่มนายพาเพื่อนนายไปที่ปลอดภัยก่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง""ครับ!"ผมพูดรับปากพร้อมกับพาตัววุ่นออกไปด้านหลังจากบริเวณนั้นก่อน
พวกคนที่บอกว่าตัวเองเป็นคณะปฏิวัติก็กำลังห้ำหั่นกับพวกคนจากทางการ ซึ่งในตอนนี้ไฟที่เผาไหม้แคมป์ของพวกชาวบ้านก็กำลังจะไหม้จนไม่เหลืออะไรแล้ว"นั่นไงล่ะ! ไอ้พวกเด็กเวรนั่นแหละที่มันทำให้แคมป์ของพวกเราเป็นแบบนี้ พวกมันนี่แหละคือปีศาจ""อะไรของคนพวกนี้อีกล่ะนั่น""ช่างเถอะพี่จูนเราถอยไปด้านหลังแคมป์ก่อนเถอะ""จะไปไหนน่ะ! พวกเรารีบไปจับตัวไอพวกเด็กเวรนั่นแล้วส่งตัวไปให้เหล่าทางการกันเถอะพวกเขาจะได้เมตตาเรา""ครับ/ค่ะ!!""เอ่อคือ..ตอนนี้ฉันกลายเป็นผู้ร้ายแล้วงั้นรึ""ก็คงยังงั้นแหละพี่จูน เราเอาไงกันดีล่ะ""ก็คงต้องสั่งสอนคนพวกนี้ซะหน่อยน่ะ คนพวกนี้โง่จนไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว"
แน่นอนว่าพวกชาวบ้านนั้นก็หยิบอุปกรณ์ที่พอจะนำมาเป็นอาวุธได้ เช่น จอบ เสียม พร้า ซึ่งของพวกนั้นบวกกับความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขานั้นไม่ได้เศษเสี้ยวนึงของความสามารถที่ผมฝึกมาเลย"ตุบ ตุบ ตุบ""เป็นไงล่ะการโจมตีแบบทรีสเต็ป*ของฉันน่ะ"หลังจากที่ชาวบ้านหลายคนที่กรูเข้ามาจะจับผมแต่ทำไม่สำเร็จก็เริ่มที่จะหยุดแล้วถอยไป"ไอเด็กนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ""นี่พวกลุง ฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายชาวบ้านตาดำๆหรอกนะ แต่ลุงรู้รึเปล่าที่พวกลุงมาว่าเราเป็นปีศาจแต่กลับสรรเสริญพวกทางการน่ะมันคือเรื่องที่โง่เง่าทั้งนั้น ถ้าพวกนั้นมันสนใจที่จะดูแลพวกเราจริงๆล่ะก็ ป่านนี้พวกเราไม่มีทางอดอยากกันแบบนี้หรอก""ไม่ต้องมาพูดหรอกนะเด็กน้อยพวกเราน่ะสรรเสริญเดอะก็อดยิ่งกว่าสิ่งใด""เดอะก็อด?"ผมที่พอจะเคยได้ยินคำนี้มาบ้างแต่ไม่ค่อยจะรู้รายละเอียดมากนักก็สงสัย"แกได้ตายไม่ดีแน่ไอ้หนูที่พูดจาดูหมิ่นการทำงานของคนจากทางการแกรู้รึเปล่าว่าคนพวกนั้นเป็นคนของเดอะก็อด พวกเราวิเศษณ์"เมื่อลุงพูดจบเขาก็คุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับประสานมือไว้ที่อกแล้วมองขึ้นฟ้าแล้วพูดพึมพำสรรเสริญเดอะก็อด"ฮ่าๆ คนพวกนี้น่าสนใจดีแฮะ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีเลยล่ะจูน""หลายๆที่ที่ผมไปมาก็เป็นแบบนี้กันเยอะเลยล่ะครับ""ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"จู่ๆในกลุ่มชาวบ้านก็มีชายคนหนึ่งหัวเราะ"พวกแกไม่มีทางขัดขวางการทำงานของคนจากทางการด้วยพระบัญชาของเดอะก็อดได้หรอกนะ""หา?"*ทรีสเต็ป คือ ท่าการโจมตีของจูน ที่จะหลบการโจมตีจากคู่ต่อสู้คนที่หนึ่งแล้วโจมตีสวนจากนั้นจึงพุ่งเข้าไปโจมตีศัตรูอีกสองคนที่อยู่ด้านซ้ายและขวา
หลังจากที่ผมฟังสิ่งที่พวกชาวบ้านพูดแล้วงงอยู่นั้นผมก็เหลือบไปเห็นพวกคนจากทางการจำนวนหนึ่งที่เป็นคาราวานเผา แคมป์แห่งนี้กำลังขึ้นขบวนรถเพื่อที่จะหนีไป"ไอ้พวกนั้นมันกำลังหนีหนิ""บ..บ้าชะมัด ถ้าพวกนั้นหนีไปได้ล่ะก็ทั้งพวกปฏิวัติทั้งพวกเราคงมีปัญหาแน่ๆครับพี่จูน"เมื่อพูดจบวุ่นก็หันไปมองพวกคนจากคณะปฏิวัติที่กำลังต่อสู้อยู่"ตอนนี้คนพวกนั้นก็กำลังสู้กับพวกทางการ พวกมันมีมากเกินไป พวกเขาไม่ได้สังเกตถึงพวกทางการที่กำลังจะหนีเลยล่ะครับพี่จูน"เมื่อวุ่นพูดจบแล้วกำลังหันกลับมาที่จูนก็พบว่าจูนนั้นหายไปแล้ว"พี่จูน!!"
ผมวิ่งมาทันขบวนรถ ผมเกาะขึ้นไปบนขบวนรถได้สำเร็จ ขบวนรถนี้เป็นขบวนรถที่ค่อนข้างยาว ก่อนอื่นผมขอพูดถึงลักษณะของขบวนรถนี้ก่อน จากคราวก่อนที่พี่บลานเล่าว่ายานพาหนะที่พวกกลุ่มซีกเกอร์หรือพวกทางการชอบใช้กันจะเรียกกันว่า"รถ"หรือ"โบวคาร์"ซึ่ง"ขบวนรถ"นี้จะต่างจาก"รถ"ก็คือ"ขบวนรถ"จะปรอบไปด้วย"รถ"หลายๆคันต่อกันแล้วแต่รูปทรงของผู้สร้างที่จะทำมัน มันคล้ายๆกับรถไฟนั่นแหละนะ
เมื่อขึ้นมาขบวนรถนี้ก็เริ่มที่จะเคลื่อนที่ค่อยๆห่างไปจากจุดตั้งแคมป์ไปเรื่อยๆ ผมสังเกตได้อีกอย่างหนึ่งว่าในตอนแรกที่ผมเห็นพวกคาราวานนั้นคนพวกนั้นไม่ได้โดยสารโดยใช้ขบวนรถนี่น่า แล้วคนพวกนี้เป็นใครกันอีกล่ะ?
ผมเดินไต่จากขบวนรถเข้ามาเรื่อยๆขบวนรถนี้มีประกอบไปด้วยรถสามคัน ผมเดินไต่ไปเรื่อยๆจนเจอกับของชิ้นหนึ่ง..มันคืออะไรน่ะ?..."ฉันคิดไว้แล้วล่ะว่าพวกคณะปฏิวัติคงจะรู้ถึง[ฟอร์ซ]อันนี้น่ะ""ฮึๆ นายนี่เก่งจริงๆเพราะแบบนี้นายเลยสั่งให้พวกเรามาดูลาดเลาไว้ก่อนสินะ""พวกชาวบ้านมันโง่จริงๆที่ไม่รู้เลยว่าของที่พวกมันเจออยู่กลางแคมป์นั้นจะมีมูลค่ามากแค่ไหน""แต่ก็โชคดีของเราจริงๆอะนะที่มีไอ้พวกโง่ทางการอีกกลุ่มนึงมาช่วยขัดไอพวกคณะปฏิวัติไว้ ถ้าพวกเราต้องสู้เองคงจะลำบากมากแน่ๆ""ใช่แล้วล่ะนั่นมันไอ้ไวเปอร์สายลับฝีมือดีของพวกมันเลยนะ โชคดีจริงๆ""ตอนนี้ก็น่าจะออกมาจากแคมป์พอสมควรแล้วล่ะ ฉันขอไปตรวจดูฟอร์ซหน่อยก็แล้วกัน""ระวังอย่าไปโดนมันเข้าล่ะ""เออน่า"ทันใดนั้นก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถือของบางอย่างไว้"กำลังจะตรวจสอบไอนี่อยู่ใช่ไหมล่ะ..ลุง"เขาคือจูนยังไงกันล่ะ ผมถือของสิ่งนี้ไว้แล้วเมื่อฟังจากคำพูดของคนพวกนี้แล้วก็มั่นใจเลยว่าของสิ่งนี้ต้องล้ำค่าสำหรับพวกมันแน่ๆ"เฮ้ยแกเป็นใครวะ ส่งไอนั่นมาให้ฉันนะเว้ย""แน่นอน แต่พวกแกต้องกลับรถแล้วกลับไปที่แคมป์ซะ""จะไปให้โง่เหรอวะ""อ๋องั้นฉันจะทิ้งไอนี้ล่ะนะ""เฮ้ยๆใจเย็นๆก่อนสิวะ แล้วแกก็วางไอนั่นทิ้งก่อนเถอะ แกคงไม่รู้สินะที่แกถืออยู่น่ะมันคืออะไร แต่ถ้าแกเอาแต่ถืออยู่แบบนั้นแกได้ตายแน่ๆ""จะฆ่าฉันงั้นเหรอ ก็เข้ามาสิ""โถ่เว้ยพวกเราจะเอายังไงกันดี""ชิ ก็คงต้องเล่นไม้แข็งกันซักหน่อยละ"
ทั้งสองคนกำลังเข้ามาหาผมอย่างช้าๆอย่างกับว่าของที่ผมถืออยู่นี้มันอันตรายยังไงยังงั้นแหละ หรือความจริงแล้วของสิ่งนี้จะอันตรายกันนะ ตั้งแต่ที่ผมพบมันผมก็รู้สึกแปลกๆ ผมรู้สึกไม่ดีตลอดเลยที่ได้ถือมัน เหมือนมันมีพลังอะไรที่กำลังแผ่ใส่ตัวผมอยู่อย่างนั้นแหละ
มันมีรูปทรงเป็นก้อนกลมๆคล้ายๆกับเป็นลูกแก้ว มันเหมือนควันพลังงานอะไรซักอย่างวนอยู่รอบๆมัน แต่ก็รู้สึกดีหน่อยที่มันเป็นสีชมพู สัมผัสของมันคล้ายๆกับเปลือกไข่ที่แข็งแต่เปราะบางพร้อมที่จะแตกตลอดเวลา..และแน่นอนว่าตอนนี้ผมก็กำมันจนแตกไปเรียบร้อยแล้ว
ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในตัวผม มันแล่นเข้ามาตามเส้นเลือด มันอัดเข้ามาในตัวผมไม่หยุดเลย ผมรู้เหมือนมันกำลังจะดันตัวผมจนตัวผมแทบจะระเบิดแล้ว"เฮ้ ไอ้หนูแกเป็นอะ..ไร...ไป......น่ะ"เสียงของลุงคนนั้นค่อยจางหายไป..นี่ผมสลบไปงั้นเหรอ?..ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เอ่อ..ที่นี่มันคือที่ไหนกันนะ สภาพแวดล้อมของที่นี่มันคืออะไรกันนะ? เหมือนผมกำลังเดินอยู่ในพื้นที่ที่ลอยอยู่ รอบๆที่ที่ผมอยู่นั้นเต็มไปด้วยสภาพบรรยากาศแปลกๆเหมือนกับในฝันน่ะ มีรูปภาพลอยอยู่มากมายเต็มไปหมด รูปเหล่านั้นเป็นเหมือนรูปสถานที่เหตุการณ์อะไรบางอย่าง ที่นี่มันคือที่ไหนกัน แล้วไอ้ความรู้สึกที่ผมได้สัมผัสกับวัตถุประหลาดเมื่อกี้มันหายไปไหนหมดแล้วนะ? ผมลองเดินไปตามทางไปเรื่อยๆแต่ก็รู้สึกว่าที่นี่มันไม่ปกติเลยจริงๆ"มาแล้วเหรอ ไม่มีคนมาที่นี่นายแล้วนะเนี่ย"ชายคนหนึ่งคุยกับผมรูปร่างของเขานั้นคล้ายเป็นวิญญาณ สวมชุดเกราะสีชมพูหวานแหววโดนใจผมซะจริง"คุณเป็นใครน่ะ""ฉันเป็นตัวแทนของพลังนี้น่ะ""พลัง?""หืม? นี่นายไม่รู้จักงั้นเหรอ ฉันก็คิดว่ามนุษย์นั้นสนใจพลังกันทุกคนมันคงจะไม่ใช่งั้นเหรอ""ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณพูดถึงอะไร""อืม..ยังไงก็ช่างเถอะ"เมื่อเขาพูดจบเขาก็เดินนำทางไปที่ปลายสุดขอบของอะไรซักอย่าง เหมือนจะเป็นอุโมงแสงล่ะมั้ง"มานี่สิ""..."ผมเดินตามไปจนถึงปากทางเข้าอุโมงนั้น"ในตอนนี้สิ่งที่นายควรทำคือลืมสิ่งที่เห็นเมื่อกี้ทุกสิ่งไปก่อนนะ""คือผมไม่เข้าใจ"เมื่อผมพูดจบเขาก็ผลักผมเข้าไปในอุโมงจนผมตกลงไป"เหวอ!!""นายไม่ต้องตกใจไปหรอกนะ..."."เพราะถึงยังไงตอนนี้..."...พวกเราก็เป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว -วิญญาณชายปริศนา-

มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ? แล้วเมื่อกี้ผมไปอยู่ที่ไหนมา? แล้วเขาคนนั้นเป็นใครกัน? ร่วมหาคำตอบได้ใน [อุบัติแห่งพลัง(2)]

-จากผู้เขียน-ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน พูดคุยติชมกันได้นะคะอาราดาดี้ดา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

7.อุบัติแห่งพลัง(1)

นิยายแนะนำ

Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

7.อุบัติแห่งพลัง(1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้