กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

เอลซ่านำทางกริมด้วยความชำนาญตลอดทางเดินกริมได้พบเจอผู้คนที่อยู่ตามชั้นต่างๆบ้างทั้งหมดต่างจ้องมองไปที่เอลซ่าแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะเอลซ่าปลดปล่อยออร่าออกมาแบบเต็มกำลังหากเข้าใกล้โดยไม่คิดอาจจะตายหรือเจ็ยตัวก็ได้จนในที่สุดเอลซ่าก็พากริมมาถึงชั้นที่23 โดยชั้นนี้มีคนหนาตากว่าชั้นอื่นๆทั้งหมดกำลังจัดการกับสัตว์อสูร
''ท่านจอม...เอ่อ...คุณชาย ชั้นนี้เราเข้าไปถึงหัวหน้าชั้นที่23แล้ว แต่เพราะมันปล่อยลูกน้องออกมาเรื่อยๆทำให้เราไม่สามารถเข้าไปจัดการกับมันได้''เอลซ่าเริ่มอธิบายเกี่ยวกับชั้นที่23ทันทีแต่กริมกลับไม่ได้สนใจฟังและเดินออกไปเรื่อยๆแทน จนมาหยุดอยู่ที่หัวหน้าชั้นที่23เป็นแมงมุมตัวใหญ่ที่ออกลูกหลานออกมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีการหยุดพักและจากการตรวจสอบพลังมันไม่มีพลังอะไรเลย
''ชั้นนี้ไม่ยากแค่จัดการกับลูกหลานที่มันให้กำเนิดออกมาให้หมดได้ก็พอเพราะหัวหน้าชั้นไม่มีพลังอะไร''ฉับพลันที่กริมพูดออกมาคนที่อยู่โดยรอยกลับพร้อมใจกันระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
''เจ้ามาใหม่สินะ เรื่องที่เจ้าพูดทุกคนต่างรู้กันหมดแล้วแต่เจ้าจะทำอะไรได้ลูกหลานที่เจ้าว่ามันมีมากและมันยังใช้ลูกหลานตัวเองสร้างโล่เพื่อป้องกันตัวเองอีก''
''ออกไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะพาคนรักของเจ้ามาเที่ยว''
''เจ้าจะโม้ให้คนรักของเจ้าฟังใช่มั้ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปัญญาอ่อนจริงๆ ออกไปอย่ามาขวางทาง''เสียงด่าทอดังไปทั่วกริมถูกคนที่อยู่ในชั้นนี้รุมด่า เพราะกริมอายุน้อยจึงไม่มีใครคิดว่ากริมมีความสามารถแต่กริมก็ไม่ตอบโต้สู้ลงมือไปเลยดีกว่าจะได้จบๆคลิก! กริมฟันคาตานะสีขาวออกไป1ครั้งแล้วเก็บคาตานะเข้าที่อย่างรวดเร็วแต่ที่ทุกคนเห็นคือกริมจับไปที่ด้ามคาตานะเฉยๆจากนั้นก็ได้ยินเสียงเก็บคาตานะเข้าที่สิ่งที่ทุกคนคิดคือกริมจะสู้แล้วอยู่ๆก็เกิดหวาดกลัวแล้วเปลี่ยนใจไม่สู้ขึ้นมา
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าว่าแล้วเจ้ามันก็แค่ไอ้เด็กปอดแหกเท่านั้น''ทันทีที่คนแรกพูดขึ้นมาเสียงบางอย่างก็เดิกขึ้นฉัวะ! ตูม! เสียงถูกฟันด้วยความรวดเร็วและเสียงระเบิดด้วยความรุนแรงเกิดขึ้นเกือบจะพร้อมกันทุกคนหันไปดูต้นตอที่เกิดเสียง หัวหน้าของชั้นที่23ตายลงและด้านหลังที่เป็นกำแพงของดันเจี้ยนก็ทะลุฉับพลันซากหัวหน้าของชั้นที่23ก็กลายเป็นแสงและทิ้งไว้เพียงสิ่งของต่อจากนั้นกำแพงดันเจี้ยนถูกซ่อมแซมพร้อมๆกับทางขึ้นไปชั้นที่24ปรากฎออกมาให้ทุกคนได้เห็น
''เอลซ่าไปเก็บของมาเราจะไปชั้นที่24กันต่อ น่าผิดหวังจริงๆคนตั้งมากมายขนาดนี้กลับผ่านชั้น23ไม่ได้แถมมีแต่พวกดูถูกคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองเป็นได้แค่ตัวตนเล็กๆเท่านั้น''กริมพูดออกมาขณะเดินผ่านทุกคนไปในที่นี้ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีสติสมบูรณ์ทุกคนล้วนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต้องรู้ก่อนว่ามีเคยมีใครผ่านชั้นนี้ได้มาหลาย100ปีแล้ว
''บะ...บ้าน่า เจ้าเด็กนั่นเก่งขนาดนี้เลย''
''เป็นไปไม่ได้ มันอาจจะใช้วิธีบางอย่างก็ได้อย่างเช่นสมบัติที่หายาก''
''ไปกันเถอะ ชั้นที่24เราอาจจะได้อะไรดีๆจากที่นั่นก็ได้''หลายคนฟื้นสติขึ้นมาแล้วเริ่มพูดคุยกันทั้งหมดเดินขึ้นไปที่ชั้น24 แต่ว่า...เมื่อขึ้นไปพวกมันไม่เห็นอะไรเลยนอกจากคราบเลือดที่กองอยู่มากมายไม่มีซากศพ ไม่มีสมุนไพร ไม่มีอะไรก็ตามที่ควรจะมีอยู่ที่นี่
''เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่''
''เร็ว เร็วเข้าทุกคนรีบกระจายตัวออกไปให้ทั่วข้าต้องการจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น''หลายคนกระจายตัวทันทีพวกมันเองก็อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและแล้ว
''เร็วเข้า ข้าเจอทางขึ้นไปของชั้นที่25''คนที่เจอข้างขึ้นไปชั้นใหม่ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งนี่มันจะเป็นไปได้ยังไงเพราะในแต่ละชั้นมันกว้างและมีสัตว์อสูรอยู่มากมาย
''ไปกัน''ทุกคนมุ่งขึ้นสู่ชั้นต่อไป เป็นอีกครั้งที่พวกมันต้องตกตะลึงชั้นนี้เองก็ไม่ต่างไปจากชั้นที่24จะหนักกว่าหน่อยเพราะกองเลือดมีมากและใหญ่กว่าเดิม พื้นและสิ่งก่อสร้างในชั้นนี้เองก็พังยับเยิน
''เวรเอ้ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะหรือว่าไอ้เด็กคนนั้นมัน...''
''ข้าเจอทางขึ้นไปชั้นต่อไปอีกแล้ว ไปโว้ยทุกคน''ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งหมดกำลังบ้าคลั่งจัดการชั้นต่างๆได้ในพริบตานี่มันบ้าเกินไปแล้วและของที่ได้มันจะเยอะขนาดไหนชั้นที่26ก็ไม่ต่างกัน ทุกอย่างถูกกวาดไปเรียบทิ้งไว้เพียงกองเลือดและร่องรอยการต่อสู้?ที่รุนแรงชั้นที่27 ชั้นที่28 ชั้นที่31 ชั้นที่35 ชั้นที่39 ชั้นที่49 กลุ่มคนทั้งหมดผ่านมาชั้นแล้วชั้นเล่าทั้งหมดมีเพียงคราบเลือด พวกมันไม่สนใจอะไรอีกแล้วทุกคนแค่อยากรู้ว่ามันจะไปจบที่ชั้นไหน
''ขะ...ข้าเจอทางขึ้นไปชั้นที่50แล้ว พะ...พวกเราไปกันเถอะ''พูดออกมาอย่างยากลำบากพลังที่พวกมันเอาไว้ใช้สู้กลับเปลี่ยนเป็นพลังในการตามหาทางขึ้นไปชั้นต่อไปแทนและเมื่อพวกมันขึ้นมาถึงชั้นที่50 ดวงตาของพวกมันทุกคนแทบจะถลนออกมาจากนอกเบ้าชั้นนี้ใหญ่สุดเท่าที่พวกมันเคยเห็นมาแต่มันไม่มีสัตว์อสูรหรือมอนสเตอร์มากมายเหมือนชั้นอื่นๆมีเพียงหัวหน้าชั้นหรือราชาของดันเจี้ยนเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ขนาดใหญ่มันคือมิโนทอรัสและด้านหลังบัลลังก์กลับมีสิ่งที่ใหญ่กว่ามันคือต้นไม้โลกที่ตั้งตระหง่านโดยมีแม่น้ำล้อมรอบเอาไว้
''เจ้านี่มันสุดยอดจริงๆ เพียงคนเดียวแต่กลับมาถึงที่นี่ได้''มิโนทอรัสพูดออกมาขณะใช้มือท้าวคางอยู่ดูเหมือนมันจะไม่แยแสเมื่อเห็นความสามารถของกริมที่ผ่านชั้นอื่นๆมาได้ง่ายๆ
''เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้หรอก แต่ข้ามีทางเลือกให้เจ้าคืนต้นไม้โลกแล้วคายสมบัติทั้งหมดของเจ้าออกมาหรือจะตายลงไปซะตอนนี้''ทางเลือกทั้ง2ทางมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือกริมต้องการของทั้งหมดในดันเจี้ยนแต่เมื่อนิโนทอรัสฟังกริมพูดจบมันกลับหัวเราะชอบใจ จากนั้นจึงสร้างดาบออกมาจากความว่างปล่าวหมั่บ! จับดาบเอาไว้อย่างมั่นคง ตูม! ออร่าสีแดงเข้มหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย
''สู้และตายโดยศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าคือความตั้งใจของข้า หากเจ้าฆ่าข้าได้เจ้านำทุกสิ่งไปได้เลยทั้งหมดกองอยู่ที่ใต้ต้นไม้โลก''ตูม! ตูม! ตูม! ด้วยการเหวี่ยงดาบ3ครั้งด้วยความเร็วของมิโนทอรัสคลื่นดาบที่มีพลังมหาศาลขนาดใหญ่ได้บดขยี้พื้นดันเจี้ยนจนหายไปเป็นแถบๆแต่มันไม่ได้จบแค่นั้นเมื่อคลื่นดาบทั้ง3ที่ทำให้ทุกคนในชั้นที่50หวาดกลัวได้ตรงเข้าหากริมทั้งหมด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่69:ชั้นต่อไปและต่อไป

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่69:ชั้นต่อไปและต่อไป

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้