บทที่ 8 สิบปีในเมืองเจียงโจว ร้อยปีของตระกูลหาน
เจ็ดแปดคนเกิดอาการคลุ้มคลั่งพร้อมกัน ทางเดินจึงวุ่นวายอลหม่านในทันที
หลิงอี้เพียงแค่มองอย่างเ็า แล้วเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังทางออกของโรงพยาบาล
หลังจากที่เขาโบกมือเรียกรถแท็กซี่ เขาก็มุ่งหน้าไปยังร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงโจว ชื่อ 'ไป่ซิ่งหลิน' ตามที่คนขับแท็กซี่บอก ถึงแม้ว่าไป่ซิ่งหลินจะเป็ร้านขายยาสมุนไพรจีน แต่ข้างในมีหมอเทวดาประจำอยู่ และยังเป็ประเภทที่รักษาหายในทันทีที่ได้รับยาอีกด้วย
หลังจากพูดจบ เขาก็ถามหลิงอี้ว่าไปหาหมอใช่ไหม ถ้าใช่ เขาสามารถช่วยจัดการบัตรคิวของหมอเทวดาคนนั้นได้
หลิงอี้ส่ายหัวปฏิเสธ เพราะต่อหน้าเขาแล้ว ในโลกนี้จะมีหมอเทวดาที่ไหนอีกเล่า?
เมื่อมาถึงไป่ซิ่งหลิน หลิงอี้ก็หยิบใบสั่งยาที่เตรียมไว้ออกมา แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อรับยา
เภสัชกรหนุ่มมองดูใบสั่งยาแล้วแสดงสีหน้าลำบากใจทันที "คุณครับ สามรายการสุดท้ายในใบสั่งยานี้ พวกเรายังไม่มีครับ..."
"สามารถหามาจากที่อื่นได้ไหมครับ?" หลิงอี้ถาม
"นี่..." ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็ถามว่า "คุณแน่ใจหรือครับว่า้า? ถ้าแน่ใจ ผมจะไปขออนุญาตดูว่าสามารถรับได้หรือไม่?"
"แน่ใจ" หลิงอี้พยักหน้า "ผมมีเวลาแค่สามวัน"
"สามวัน?" ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบพยักหน้าทันที "ได้ครับ กรุณารอสักครู่ ผมจะไปถามดู"
หลิงอี้ไม่ได้อยู่เฉย ๆ แต่มองดูตู้ยาสมุนไพรทั้งผนัง แล้วคัดเลือกสมุนไพรที่มีประโยชน์สำหรับตัวเองอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าความพยายามของตัวเองจะสำคัญต่อการบำเพ็ญเซียน แต่การพึ่งพาสมบัติล้ำค่าจาก์และดินก็เป็สิ่งจำเป็เช่นกัน
แต่ตู้ยานี้ มีเพียงไม่กี่อย่างที่ช่วยในการบำเพ็ญเซียน ส่วนใหญ่เป็สิ่งที่มีหรือไม่มีก็ได้
จนกระทั่งหลิงอี้เห็นตู้ยาที่อยู่มุมบนสุดของผนัง คิ้วของเขาจึงกระตุกเล็กน้อย
หญ้าหนวดั!
ไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถเห็นหญ้าหนวดัในสถานที่แบบนี้ได้ ไม่รู้ว่าเป็ของจริงหรือของปลอม
ในตอนนั้นหนุ่มน้อยผู้รับหน้าที่เก็บสมุนไพรรีบวิ่งมา สีหน้าของเขาดูซับซ้อนอยู่บ้าง "คุณครับ เื่นั้น... เ้านายบอกว่า ถ้าคุณจ่ายได้ ทางเราจะหาสมุนไพรสามชนิดนี้มาให้ภายในสามวันอย่างแน่นอนครับ"
"ราคาเท่าไหร่?"
"สาม..." ชายหนุ่มชูนิ้วสามนิ้ว "สามล้าน เงินมัดจำหนึ่งล้าน"
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทั้งลูกค้าและเ้าของร้านที่กำลังหยิบยาสมุนไพรอยู่รอบ ๆ ต่างหันมามองด้วยความประหลาดใจ
สมุนไพรอะไรกันที่มีค่าถึงสามล้าน?
"ลูกท้อวิเศษที่สามารถยืดอายุได้จากตำนานเหรอ?"
"มีแต่ไอ้โง่เท่านั้นแหละที่จะซื้อ!"
"ได้ รูดบัตรเลย" หลิงอี้แทบไม่ลังเลเลย เขาล้วงบัตรธนาคารออกมา
หนุ่มน้อยตะลึงงัน
ใจกว้างขนาดนี้เลยหรือ ไม่มีการต่อรองราคาด้วยซ้ำ?
"ครับ ได้ครับ... กรุณาใส่รหัสผ่านด้วยครับ" หนุ่มน้อยกล่าว เขายังไม่สามารถยอมรับความเป็จริงนี้ได้ในทันทีหลังจากที่หลิงอี้กดรหัสผ่านติ๊ด ๆ สองสามครั้ง เครื่องคิดเงินก็ประกาศทันทีว่า 'XXX ได้รับเงินหนึ่งล้านแล้ว'
เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น บริเวณรอบ ๆ ก็เงียบลงทันที
ทุกคนต่างมองไปที่หลิงอี้
นี่มัน... จ่ายเงินซื้อบ้านหลังหนึ่งไปเลยเหรอ?
แต่คนที่รูดบัตรนั้น ดูเหมือนจะไม่กะพริบตาสักนิดเลย!
"คุณครับ นี่คือใบเสร็จ กรุณามารับยาในอีกสามวัน" หนุ่มน้อยพูดอย่างสุภาพ
หลิงอี้เก็บใบเสร็จแล้วชี้ไปที่มุมขวาบนของตู้ยา "มีหญ้าหนวดัไหม?"
"มีครับ เพิ่งได้รับมาหนึ่งต้นเมื่อคืนนี้เอง คุณ้า… หรือครับ?" หนุ่มน้อยดูไม่แน่ใจ เพราะถึงแม้หญ้าหนวดัจะมีราคาแพง ต้นหนึ่งราว ๆ ห้าแสน แต่ได้ยินมาว่าไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย
หลิงอี้ไม่พูดอะไร เขายื่นบัตรธนาคารให้อีกครั้ง
ครั้งนี้เมื่อหนุ่มน้อยรับบัตรธนาคารไป ไม่รู้ทำไมรู้สึกว่ามันหนักเหลือเกิน
ไม่นาน เคาน์เตอร์แคชเชียร์ก็ประกาศเสียงแจ้งเตือนว่า 'XXX ได้รับเงินเข้าบัญชีห้าแสน' ทำให้คนรอบข้างรู้สึกขนลุกซู่
นี่มันคนประเภทไหนกัน ซื้อของไม่ถามราคา แถมไม่ต่อรองด้วย? ถึงบ้านจะมีเหมืองทองก็ไม่ควรใช้เงินแบบนี้นะ?
"คุณครับ กรุณาเก็บบัตรธนาคารไว้ให้ดี ถึงแม้ว่าผมยังไม่ได้ขออนุญาตเ้านาย แต่ยาอื่น ๆ ที่อยู่ในใบสั่งยานี้ ผมขอยกเว้นค่าใช้จ่ายให้คุณเองครับ" หนุ่มน้อยส่งบัตรธนาคารและยาสมุนไพรอื่น ๆ ให้กับหลิงอี้อย่างสุภาพ
"เชิญทางนี้ครับ เนื่องจากหญ้าหนวดัต้องเก็บรักษาเป็พิเศษ ดังนั้นขอเชิญคุณพักสักครู่นะครับ ผมจะไปคลังยาเพื่อหยิบยาให้"
เมื่อได้ยินคำว่า 'เก็บรักษาเป็พิเศษ' หลิงอี้ก็รู้ว่าหญ้าหนวดันี้คงไม่ใช่ของปลอมแน่
เขานั่งอยู่บนโซฟาในพื้นที่รับรอง หลิงอี้รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
ไม่คิดว่าจะได้รับความสุขที่ไม่คาดคิดแบบนี้
เมื่อมีหญ้าหนวดันี้ช่วยเสริมการฝึกฝนก็จะได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นเป็สองเท่า
อย่าว่าแต่ห้าแสนเลย ต่อให้ห้าสิบล้าน หรือห้าร้อยล้านก็คุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไป!
เหลียงอี้กำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ ทันใดนั้นห้องโถงที่เสียงดังอึกทึกก็เงียบลงอย่างกะทันหัน
เหลียงอี้เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งผิวขาวในชุดกี่เพ้ากำลังเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
ทุกคนในห้องโถงต่างจ้องมองเธออย่างไม่กะพริบตา บางคนถึงกับตะลึงจนกลั้นหายใจ
หลิงอี้เพียงแค่มองเหลือบตาดูแวบเดียว แล้วเบนสายตาไปยังชายชราที่เดินตามหลังเธอมา - ย่างก้าวเบาหวิว ลมหายใจยาวและลึก ลมปราณถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน เห็นได้ชัดว่าเป็ผู้มีฝีมือ
แน่นอนว่า นี่เป็เพียงการเปรียบเทียบกับคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
ดังนั้นหลิงอี้จึงเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็หมดความสนใจ แล้วกลับไปวางแผนเื่การฝึกฝนต่อ
"คุณเฉียน ลมอะไรพัดท่านมาที่ร้านเล็ก ๆ ของเราหรือครับ?" ผู้จัดการร้านไป่ซิ่งหลินโผล่ออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ถามชายชราด้วยสีหน้าประจบประแจง
ทุกคนได้ยินคำว่า ‘คุณเฉียน’ ต่างสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว -- เขาคือ อู๋เฉียน ผู้ที่ทำให้ทั้งเมืองเจียงโจวหวาดกลัว ที่มีคำกล่าวว่า 'ยอมไปยั่วยมบาล ดีกว่าไปยั่วคุณเฉียน' ใช่หรือไม่?
มีเื่เล่าว่าฝ่ามือเหล็กคู่ของเขาสามารถทำลายูเาและแยกหินได้!
พวกเขาไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้เห็นตัวจริงของเขา?! แต่คนแบบนี้กลับต้องเดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นเท่านั้นหรือ?
ผู้หญิงคนนั้นมีที่มาอย่างไรกันแน่?
"ได้ยินมาว่าร้านของพวกคุณได้รับหญ้าัมาหนึ่งต้นเมื่อคืนนี้ใช่ไหม?" คุณเฉียนเอ่ยถามขึ้น
"ใช่ครับ แต่ว่า..." ผู้จัดการพูดด้วยสีหน้าเขินอาย "เพิ่งขายออกไปครับ"
"ไม่ว่าอีกฝ่ายจะให้ราคาเท่าไหร่ ผมให้เป็สองเท่า!" คุณเฉียนพูด
"เอ่อ..." ผู้จัดการมองไปที่บริเวณรับรองแวบหนึ่ง
"สิบเท่า!" หญิงสาวในชุดชีพาวพูดขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงของเธอฟังดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง
"สิบ… สิบเท่า ห้าล้าน?" เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของผู้จัดการก็เป็ประกายขึ้นมาทันที นี่มันจะได้ค่าคอมมิชชั่นมากแค่ไหนกัน!
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ค่าคอมมิชชั่นทั้งหมดนี้จะถูกคิดเข้าชื่อของตัวเองทั้งหมด!
"ได้ครับ ผมจะไปถามให้" ผู้จัดการพูดจบก็เดินอย่างกระตือรือร้นไปหาหลิงอี้
ในตอนนั้นหนุ่มน้อยที่จัดยาก็อุ้มขวดแก้วใบหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านหลัง
ทุกคนต่างชะเง้อมอง อยากจะดูว่าสมุนไพรที่ราคาพุ่งขึ้นไปถึงห้าล้านนั้นมีหน้าตาเป็อย่างไรกันแน่
หลิงอี้ก็หันกลับไปมองเช่นกัน เห็นว่าในขวดแก้วนั้นมีสิ่งหนึ่งตั้งอยู่ สิ่งนั้นมีรากและเส้นใยที่ซับซ้อนและยุ่งเหยิง มองจากระยะไกลดูคล้ายกับหัวัในตำนาน ดูสง่างามและน่าเกรงขาม
อย่างไรก็ตามบนรากและเส้นใยมากมายเหล่านี้ กลับมีใบงอกออกมาเพียงสองสามใบเท่านั้น
ใบเหล่านี้มีสีเขียวเข้มทั้งใบ แต่ปลายใบกลับมีสีแดงราวกับเปลวไฟ ดูแล้วช่างงดงามผิดธรรมชาติเป็พิเศษ
หลิงอี้รู้ว่านี่คือ 'หญ้าหนวดัหยางบริสุทธิ์' อย่างไม่ต้องสงสัย
"ยังรู้จักใช้น้ำยาบำรุงอีกด้วย ดูเหมือนว่าจะเข้าใจเื่ยาสมุนไพรอยู่บ้าง" หลิงอี้พยักหน้าเบา ๆ อย่างพึงพอใจ
มีคนน้อยมากที่รู้ว่าหญ้าหนวดัชอบน้ำ หากขาดน้ำแม้เพียงครู่เดียวก็จะเหี่ยวเฉา และหญ้าหนวดัที่เหี่ยวเฉานั้น สรรพคุณจะลดลงอย่างมาก
แต่นี่ใช้ได้เฉพาะกับคนทั่วไปเท่านั้น สำหรับคนระดับของหลิงอี้แล้ว แม้จะเหี่ยวเฉาก็ไม่เป็ไร
ขณะที่หนุ่มน้อยกำลังจะส่งหญ้าเคราหงส์ให้กับหลิงอี้ เขาก็ถูกผู้จัดการขัดขวางเอาไว้
เห็นได้ชัดว่าผู้จัดการดึงหนุ่มน้อยไปด้านข้าง ส่วนตัวเขาเองก็หันไปพูดกับหลิงอี้ว่า "คุณผู้ชาย ผมจะบอกวิธีทำเงินให้คุณ แค่คุณยอมสละหญ้าหนวดั ทางไป่ซิ่งหลินจะไม่เพียงคืนเงินเต็มจำนวน แต่ยังจะชดเชยให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งแสนด้วย คุณว่ายังไง?"
เมื่อเทียบกับมูลค่าห้าล้าน ผู้จัดการรู้สึกว่าการชดเชยหนึ่งแสนไม่ได้ขาดทุนเลย
"ไม่เอา" หลิงอี้ลุกขึ้นผลักผู้จัดการออก แล้วรับหญ้าหนวดัจากมือของชายหนุ่ม ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
"คุณผู้ชาย อย่าโทษผมว่าไม่เตือน นั่นคือคุณเฉียนนะ! ถ้าทำให้เขาไม่พอใจ คุณจะไม่มีจุดจบที่ดีหรอก คุณต้องคิดให้ดี ๆ นะ!"
หลิงอี้ทำเป็ไม่ได้ยิน แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
แต่เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกหญิงสาวในชุดกี่เพ้าขวางทางไว้ "บอกราคามาสิ ฉันจะเอาหญ้าันี่"
หลิงอี้ส่ายหน้า "คุณซื้อไม่ไหวหรอก"
หญิงสาวในชุดกี่เพ้าหัวเราะแล้วพูดว่า "เคยได้ยินชื่อตระกูลหานแห่งเมืองเจียงโจวไหม? ฉันคือหานรั่วเสวี่ยจากตระกูลหาน"
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น รอบ ๆ ก็มีเสียงหายใจเฮือกดังขึ้นพร้อมกัน
ตระกูลหานที่ว่า 'สิบปีในเจียงโจว ร้อยปีของตระกูลหาน' น่ะหรือ?
นั่นเป็การดำรงอยู่ที่สามารถทำให้เมืองเจียงโจวสั่นะเืได้เพียงแค่กระทืบเท้า!
ธุรกิจของตระกูลยังครอบคลุมไปถึงพลังงาน อสังหาริมทรัพย์ ความบันเทิง...
สินทรัพย์มีมูลค่าหลายพันล้าน!
พูดได้โดยไม่ต้องเกินจริงว่าในเมืองเจียงโจว ไม่มีอะไรที่ตระกูลหานซื้อไม่ได้!
ไม่แปลกใจเลยที่คุณเฉียนต้องเดินตามหลังเธอ ที่แท้ก็เป็อย่างนี้นี่เอง!
ผู้จัดการเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะะโออกมาจากลำคอ ครั้งนี้เขาโชคดีจริง ๆ ที่ได้มีโอกาสทำธุรกิจกับตระกูลหาน
อย่างไรก็ตาม หลิงอี้ยังคงส่ายหัว "ไม่ว่าคุณจะเป็ใครก็ไม่มีประโยชน์ คุณซื้อหญ้าหนวดันี้ไม่ได้หรอก"
พูดจบ หลิงอี้ก็เดินอ้อมหานรั่วเสวี่ยไปทางประตูทางออก หานรั่วเสวี่ยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เธอยืนกอดอก ส่วนคุณเฉียนก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วตวาดว่า
"ไอ้ลูกหมาเอ๊ย นายคิดจะขึ้นราคาตามใจชอบงั้นเหรอ? ห้าล้านก็มากพอแล้ว เงินน่ะ หาได้ก็ต้องมีชีวิตใช้ด้วยนะ!"
หลิงอี้ยิ้ม หยุดฝีเท้าแล้วหันหลังกลับมาเล็กน้อย "นายกำลังขู่ฉันอยู่งั้นเหรอ?"
"แล้วไงล่ะ? วันนี้นายต้องขายหญ้าหนวดั! ไม่อย่างนั้นนายจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้!" คุณเฉียนพูดพลางยื่นมือไปตบหลังของหลิงอี้ เป็ท่าไม้ตายฝ่ามือเหล็กทรายที่มาตรฐานทีเดียว!
455
