เคยคิดว่าตัวเองโชคดีกว่าเ้าธีร์เพื่อนรักของผม แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ไม่เลยสักนิด นอกจากพ่อจะทิ้งแม่เขายังทิ้งหนี้ไว้อีกทว่า….คนที่ต้องชดใช้กลับเป็ พวกเรา นี่มันบ้าบอ…ที่..สุด….
แม่ดาวถึงกับนั่งนิ่งคอตกไปพักใหญ่ เธอคงเสียใจมากแน่ ๆ ที่ได้รู้ความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้
"มะ..แม่ครับ…."
"หือ..? มีอะไรลูก แม่ไม่เป็อะไรมากหรอก แค่ในิดหน่อยเอง อีกอย่างในข้อความก็บอกไว้แล้วนี่ ว่าถ้าพวกเรารอดจากเกาะแห่งนี้ไปได้ หนี้ที่พ่อลูกสร้างขึ้นมันจะหายไปทั้งหมด ถ้าจะมัวมานั่งจิตตก แม่ว่าเรามาหาทางออกกันดีกว่าไหม จะได้กลับบ้านกัน"
แม่ดาวยิ้มแป้นก่อนจะเอ่ยขึ้น เธอช่างเข้มแข็งจริง ๆ นั้นสินะ แม่พูดถูก โกรธพ่อไปก็เท่านั้น แค้นเข้าไปก็เท่านั้น ก็แค่พวกเราสองคนออกจากเกาะแห่งนี้ไปให้ได้ทุกอย่างก็จบ
"ครับแม่ งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ ไปหาทางจบไอ้เื่บ้า ๆ นี่กัน"
"อืม จ๊ะ อืม….ว่าแต่ แล้วพวกเราจะไม่กดเ้าลิงค์อะไรนี่ ตามที่เขาบอกก่อนเหรอลูก"
"อย่าพึ่งเลยครับแม่ มันดูไม่น่าไว้ใจ พวกเราลองเดินสำรวจไอ้เกาะแห่งนี้ก่อนดีกว่า เพื่ออาจจะเจอคนอื่นก็ได้ ถึงตอนนั้นค่อยถามเขาว่ามันเป็ยังไงเมื่อกดเข้าไปแล้ว"
พอผมตอบแม่ดาวแบบนั้น เธอก็ทำตาโต ยิ้มกว้างอย่างอัศจรรย์ใจ
"ตาเอกของแม่ฉลาดจัง จริงสินะ ถ้าทำแบบนั้นเราก็ไม่ต้องเสี่ยงเจออะไรแปลก ๆ มีลูกอยู่ด้วยแบบนี้มาเบาใจขึ้นเยอะ มา ๆ ขอแม่กอดที"
แม่ดาวดูจะดีใจมากที่ผมคิดได้แบบนั้น เธอไม่รอช้า อ้าสองแขนออกมาก่อนที่จะดึงผมเข้าไปกอด อย่างรวดเร็ว ผมในิดหน่อยแต่ก็รู้สึกดีนิด ๆ เพราะั้แ่โตเป็หนุ่มก็ไม่ค่อยได้กอดเธอเหมือนสมัยเด็ก ๆ กลิ่นกายของแม่ดาวยังหอมเหมือนเดิมแถม….แถม……. เ้าสองเต้าอวบอัดในเสื้อของแม่ดาวที่เบียดบี้กับแก้มผมอยู่ มันก็นิ่มสุด ๆ ไปเลย ไม่ได้อยากคิดอกุศลกับเธอจริง ๆ นะก็..ก็แค่รู้สึกตามที่มันเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้
และในขณะที่ผมกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกที่ไม่สมควรอยู่นั้น ไอ้เ้าหน้าจอมือถือของตัวเองก็พลันเกิดแสงบางอย่างก่อนจะมีข้อความเสียงดังขึ้น
ได้ััหน้าอกของพาร์เนอร์จนเกิดอารมณ์เป็ครั้งแรก
ภารกิจสำเร็จ
ผู้เล่นเอกได้รับ 1 แต้ม
"ฮ่ะ!? อะ..อะไรกัน!!"
เราทั้งคู่ใมากที่ได้ยินเ้าข้อความนั่น ก่อนที่สีหน้าของแม่ดาวจะแดงก่ำ เธอรีบคลายกอดผมกอดจะถอยห่าง และเอาแขนทั้งสองข้างของตนเอง มาบังเ้าสองเต้าอวบอัดในชุดทำงานเอาไว้ ผมเองก็ใจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเอ่ยปากขอโทษแม่ดาวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"มะ…แม่ครับ เอกไม่ได้…."
ไม่รู้ทำไมผมถึงพูดต่อไม่ได้ มันทั้งอายทั้งรู้สึกผิด แต่ในตอนนั้นแม่ดาวเองก็ได้ส่งยิ้มเจื่อน ๆ กลับมาก่อนที่เธอจะพูดขึ้นก่อน
"มะ…ไม่เป็ไรหรอก ลูกแม่แค่ในิดหน่อย ไม่คิดว่าเกมที่ว่ามันจะเป็แบบนี้ "
ยิ่งแม่พูดแบบนั้น ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกโทษตัวเอง ที่เผลอคิดไม่ดีกับเธอไปชั่วขณะ เอานะ อย่างน้อย ๆ ก็เข้าใจขึ้นมานิดหน่อย แล้วว่า ระบบของเกมเป็ยังไง
สรุปก็คือผมอาจจะต้องทำอะไรที่ดูลามก และไม่สมควรกับ พาร์ทเนอร์ หรือในที่นี้ก็คือแม่ดาว แม่เลี้ยงของผมนั้นเอง จากนั้นก็คงเอาแต้มมาใช้ทำอะไรสักอย่าง (ผมยังไม่ได้กดลิงค์เพื่อปลดล็อกไอคอนอื่น ๆ) เดาว่าคงเอามาใช้เพื่อเอาชีวิตรอดนั่นแหละ ก็ดูเป็เกมแนวเซอร์ไววัลดี เสียอย่างเดียวดู โรคจิต วิตถารไปหน่อย ไม่รู้ผู้เล่นคนอื่น ๆ เขาจะได้พาร์ทเนอร์เป็คนในครอบครัวเหมือนผมรีเปล่า นี่ขนาดแม่ดาวไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ผมยังรู้สึกผิดขนาดนี้ แล้วถ้าคนอื่นมากับ…..แม่จริง ๆ หรือมากับลูกสาวจริง ๆ มันจะเป็ยังไงนะ พวกเขาจะยอมเล่นไอ้เกมวิปริตบ้า ๆ นี้รีเปล่า…
ผมครุ่นคิดไปเรื่อย ๆ ในขณะที่กำลังเดินจับมือแม่ดาว เพื่อเข้าไปยังด้านในของเกาะ พวกเราภาวนาให้เจอคนอื่น ๆ เพราะอย่างถ้าร่วมกลุ่มกันหลาย ๆ คนโอกาสรอดชีวิต กับ โอกาสในการช่วยกันหนีออกจากเกาะแห่งนี้ก็คงเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว..
โปรดติดตามตอนต่อไป