ตระกูลไป๋เป็ตระกูลขุนนางฝ่ายบู๊! แม้ตำแหน่งของนายท่านผู้เฒ่าหนิงหย่วนแห่งตระกูลไป๋จะเทียบไม่ได้กับตระกูลกู้แต่ทว่าความยโสโอหังภายในจิตใจของพวกเขากลับไม่แพ้เหล่าขุนนางท่านอื่น
อย่างไรก็ตามเื่สำคัญกว่านั้นคือ แรกเริ่มเดิมทีไป๋หลิงเทียนนั้นดูถูกแคลนกู้หวาจิงที่มีนิสัยดื้อด้านและอ่อนแอแน่นอนว่าในส่วนนี้ เถียนหมอมอไม่ได้เอ่ยถึง แต่กู้หวาจิงทราบได้ด้วยตนเอง
กู้หวาจิงเมื่อไม่ได้รับความสนใจจากคนที่นางรัก นางใช้ความคิดไม่น้อยเพื่อที่จะซ่อนความอ่อนแอของตนเอาไว้ จึงเริ่มร่ำเรียนวิชาต่อสู้ฝึกฝนร่างกาย โดยหวังว่าไป๋หลิงเทียนจะเหลียวมองนางบ้าง
แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็ที่น่าพึงพอใจนัก
กู้หวาจิงให้บิดาปฏิเสธทุกครอบครัวที่เสนอเื่การแต่งงานเข้ามานางเฝ้ารอคอยเพียงข่าวคราวจากตระกูลไป๋ที่จะประกาศหาคู่ครองให้กับไป๋หลิงเทียนเท่านั้น
ในจิตใจของแม่นางน้อยว้าวุ่นนัก เพื่อให้คนที่ตนรักกลายเป็ของตนจึงให้ตระกูลกู้ใช้อำนาจบีบบังคับ ท้ายที่สุดตนเองก็ได้เป็ภรรยาของไป๋หลิงเทียนสมใจ
เถียนหมอมอไม่ได้เล่ารายละเอียดในเื่นี้มากนักว่าเหตุใดตระกูลกู้จึงไปบีบบังคับตระกูลไป๋ได้ นางไม่ได้เล่าเื่ราวเพิ่มเติมแต่กู้หวาจิงรู้ดี นั่นต้องเป็วิธีที่ไร้เกียรติดังนั้นจึงเป็เหตุผลให้ตระกูลไป๋มีท่าทางเช่นนี้กับกู้หวาจิง
อย่างไรก็ตามแม้กู้หวาจิงจะแต่งเข้ามาไป๋หลิงเทียนก็ยังคงเป็บุรุษคนหนึ่งที่อารมณ์รุนแรงแข็งกระด้างด้วยอุปนิสัยใจคอที่ดื้อรั้น ในคืนวันแต่งงานเขาอาสาไปยังแถบชายแดนเพื่อรักษาการณ์แม้แต่ห้องหอก็ไม่ย่างกรายมาสักก้าวเดียว พยายามหาวิธีหลีกเลี่ยงทุกวิถีทางจนถึงตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปนับสามปีแล้ว
เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ใจของกู้หวาจิงเต้นแรงเถียนหมอมอยังคงกล่าวต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋รักและเอ็นดูหลานชายไป๋หลิงเทียนผู้นี้มากเป็เพราะไป๋หลิงเทียนรังเกียจเดียดฉันท์นาง จึงออกจากบ้านไปนานนับสามปีไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดท่านย่าจึงแค้นเคือง และ้าจะให้นางตายเป็อย่างยิ่ง...
“แต่ทว่าตระกูลกู้ของเราปฏิบัติไม่ดีกับตระกูลไป๋ที่ไหนกันภายหลังท่านแต่งงานตระกูลกู้ก็ช่วยเหลือเกื้อกูลตระกูลไป๋ในทุกสิ่ง เพื่อหวังให้ตระกูลไป๋จะปฏิบัติต่อท่านอย่างดีสักนิดแต่นี่พวกเขาทำอะไรกัน!”
เถียนหมอมอระบายความโกรธแค้นออกมา “ตระกูลไป๋ร่วมกันกลั่นแกล้งคุณหนูทั้งยังไม่ยินยอมให้ตระกูลกู้ทราบถึงความเป็อยู่ของท่านในตอนนี้มีความสุขในการเหยียบย่ำท่านอย่างโหดร้าย พวกเขาทำเกินไปแล้ว!”
“ประเดี๋ยวก่อน เถียนหมอมอ.....”
กู้หวาจิงหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินในจุดสำคัญความสับสนบนใบหน้าของนางปรากฏขึ้นเด่นชัด “เพราะเหตุใดจึงไม่ให้คนของตระกูลกู้ทราบ”
นางแค่อยากถามเท่านั้นมิใช่ว่ากู้หวาจิงถูกประคบประหงมมาจนโตหรอกหรือเหตุใดตอนนี้ตระกูลกู้กลับไม่มีท่าทีตอบโต้
ทันใดนั้นสีหน้าของเถียนหมอมอก็แปลกใจยิ่งกว่ากู้หวาจิง“มิใช่คุณหนูหรอกหรือเ้าคะที่ไม่ให้บอก คุณหนูกล่าวว่าหากให้ตระกูลกู้ทราบเข้าถ้าเกิดเื่อันใดขึ้น เมื่อท่านเขยกลับมาจากแถบชายแดนจะยิ่งไม่ชอบท่านกว่าแต่ก่อน”
กู้หวาจิง “…….”
ฉะนั้นแล้วจึงกล่าวได้ว่านี่เป็เื่ที่น่ากลัวเื่หนึ่ง
แก้วตาดวงใจของขุนนางผู้ได้รับความนับหน้าถือตาทั่วแผ่นดินทำให้ชีวิตของชายผู้หนึ่งต้องได้รับความทุกข์ทรมานเช่นนั้นแล้วจะยังเหลือความสุขอะไรอีกหรือ
ไป๋หลิงเทียนมีมนตร์เสน่ห์มากเยี่ยงนั้นเชียวหรือถึงทำให้แม่นางกู้หวาจิงผู้นั้นตกหลุมรักและหลงใหลจนนางต้องทนเสียเกียรติถูกย่ำยีเช่นนี้ได้
ด้านเถียนหมอมอยังคงระบายความขุ่นเคืองออกมาไม่หยุดหย่อน“ข้าเคยร้องขอให้ท่านกลับไปยังตระกูลกู้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ท่านดื้อรั้นมากข้ามองคนพวกนั้นเมินเฉยท่าน อยากจะร้องไห้น้ำตาไหลออกมาเป็สายเื!”
กู้หวาจิงเองก็อยากจะร้องไห้
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ นางได้กลายเป็คุณหนูกู้หวาจิงไปแล้วจริงๆ
ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุอะไร ตอนที่กู้หวาจิงตายในชาติภพที่แล้วก็รู้สึกสงบมากในใจไม่มีร่องรอยของความอาฆาตแค้น และเพราะเหตุใดนางถึงได้รับชีวิตใหม่อีกครั้งและทำไมถึงกลายเป็คนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะให้โอกาสนางอีกสักกี่ครั้ง นางก็จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างดี...
“เถียนหมอมอท่านอย่างร้องเลย หลังจากเื่นี้ข้าก็เข้าใจทุกอย่างแล้วแต่ก่อนเื่เ่าั้...เป็ข้าเองที่คิดผิด...”
คำพูดของกู้หวาจิงทำให้น้ำตาของเถียนหมอมอหยุดไหลในทันทีดวงตากลมมองมายังนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“แต่เดิมข้ามักคิดว่าความทุกข์เมื่อผ่านพ้นไปความสุขก็จะเยื้องกรายเข้ามาไม่ว่าเื่อะไรก็ตามย่อมเปลี่ยนแปลงได้ เพียงแต่ครั้งนี้ข้าเกือบจะป่วยตายอยู่บนเตียงและยังคิดได้ว่า มีบางเื่ ที่เราก็มิอาจจะฝืนใจได้...”
กู้หวาจิงพยายามอย่างหนักที่จะแสดงเจตนารมณ์ของนางออกมาด้วยคำพูดที่คลุมเครือนางไม่ได้สนใจความมุ่งมาดของกู้หวาจิงคนก่อนแม้แต่น้อย เป็เพราะนางคนนั้นไม่รักตนเองฉะนั้นแล้วนับจากนี้ไป เป้าหมายของนางมีเพียงหนึ่งเดียว คือหลุดพ้นจาก่เวลาแสนเลวร้ายแล้วใช้ชีวิตอย่างดีอีกครั้ง!
…
การเปลี่ยนแปลงของกู้หวาจิงทำให้เถียนหมอมอไม่กล้าเชื่อสนิทใจในทันทีนางเกรงว่าจะเป็เพียงการตัดสินใจเพียงชั่วครู่ของคุณหนู เพียงรออีกสักพักนิสัยเก่าๆอาจจะกลับมา
เช่นนั้นแล้วหลังจากกระวนกระวายอยู่ถึงสองวันเถียนหมอมอก็พบว่าในที่สุดวันนี้ที่นางรอคอยก็มาถึง!
พระเ้าทรงโปรด ไม่คาดคิดว่าคุณหนูจะคิดได้แล้วจริงๆ!
“คุณหนู ที่ท่านกล่าว จริงหรือเ้าคะท่านหมายความเช่นนั้นจริงๆ เข้าใจแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือเ้าคะเห็นด้วยกับข้าให้ไปแจ้งข่าวยังบ้านตระกูลกู้แล้วจริงๆ หรือเ้าคะ”
เถียนหมอมอถามคำถามเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งเห็นได้ชัดว่าในใจของนางดีใจมากเพียงใด
กู้หวาจิงลอบถอนหายใจ แต่ก็ต้องแสร้งทำท่าทางเข้าอกเข้าใจออกมา
“เถียนหมอมอท่านอยู่กับข้ามานานขนาดนี้ข้าจริงจังหรือไม่นั้นท่านมองไม่ออกเชียวหรือ ในเวลานั้นขณะที่นอนอยู่บนเตียงไร้ซึ่งผู้คนที่จะเข้ามาช่วยเหลือข้าข้าก็คิดออก สิ่งอื่นไม่สำคัญอีกแล้ว คนหากล้มตายไป ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ครั้งก่อนนั้นสิ้นเปลืองเวลาไปมากครั้งนี้มีโอกาสกลับมาได้ แล้วครั้งต่อไปล่ะ”
“คุณหนู...”
กู้หวาจิงปล่อยให้เถียนหมอมอเช็ดน้ำตาแห่งความปลื้มปีติอีกครั้งนางใช้ตะเกียบคีบกับข้าวอย่างจนปัญญา
ตอนนี้นางป่วย จำเป็ต้องบำรุงร่างกายให้ดีขึ้นโดยเร็ว! และคิดว่าตัวนางควรได้กินอาหารที่ดีกว่านี้
ไม่ใช่ว่าตระกูลไป๋เป็จวนแม่ทัพอะไรหรอกหรือแต่นี่ออกจะดูตระหนี่เกินไปไหมนะ
“หมอมอ...ไม่มีอย่างอื่นให้กินแล้วหรือ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/f76a431cff2b24d74f8d84186b87e2b9
9K
![ทำยังไงดี...ในโลกแห่งนี้ฉันเป็นแค่ตัวประกอบ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678842428_21002449.webp)
