สองหื่นนักล่าฟาดเรียบเจ้าฮาเร็ม18+

ตอนที่ 29 ยอมเป็นผัวองค์หญิงน้อยแดนสนธยา​

​เจ้าอณาจักร​แดนสนธยา​คิด​ด้วยความลำบากใจ​

"ข้า​ไม่อยากให้พวกเจ้าไป​มันอันตรายมาก

และเจ้าหนุ่มนั้นก็ช่างเถอะยังไงมันก็เป็นมนุษย์

สู้พวก​​เทพกึ่งสัตว์อย่างพวกมันไม่ได้หรอก

​ถึงจะมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม​"

องค์หญิงน้อย​ถามยังงงงวย​

"ทำไม?ล่ะท่านพ่อ​"

เจ้า​อาณาจักร​มองหน้าบุตรสาว​

"อาวุธศักดิ์สิทธิ์มีอำนาจก็จริงแต่พลังอำนาจ

ของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน​ยังอยู่ในอันดับ​ที่หนึ่ง

ต้องการการหล่อหลอม อัญมณีเพิ่มพลังอีกสามธาตุ

ต้อง​ใช้อัญมณีศักดิ์สิทธิ์สามชนิด​​​​"

"แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะท่านพ่อ​"

องค์หญิงน้อยถามด้วยความตื่นเต้นอยากรู้​

"อยู่ในอาณาจักร​แดนสนธยานี่แหละ​ที่จริงอาวุธศักดิ์สิทธิ์​

สามารถหลอมรวมธาตุได้สี่ธาตุ​อย่างที่หนึ่งคือ

ธาตุสายฟ้า​ที่ก่อกำเนิดมา​กับการหล่อหลอม​ครั้งแรก

​มันคือ​ศิลาน้ำตาฟ้า​เป็นหินสีส้ม​อีกเคลื่อนตัว

อยู่ในโลกมนุษย์​เป็นหินที่หายากที่สุด​

ในร้อยปีมันจะโผล่ขึ้นบนเปลือกโลก​มาสักครั้งหนึ่ง​"

นายผู้หญิง​แดนสนธยา​พูดเสริม​

"แต่ต้องหลอมด้วยสายฟ้า​กับธาตุศักดิ์สิทธิ์​ทั้งห้า

ซึ่งจะก่อเกิดเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน​ได้​"

เจ้าอาณาจักรแดนสนธยา​พยักหน้า​

"ใช่​มันจึงมีอำนาจสายฟ้าในการทำลายล้าง​ศัตรู

แต่​ถ้าเทียบความสามารถของมันแล้วยังไม่สามารถ

ฆ่าพวกสัตว์ครึ่งเทพเหล่านี้ได้ง่ายๆหรอก​​​​​​"

องค์หญิงน้อยร้องถาม​

"แล้วจะทำยังไงล่ะท่านพ่อ​"

เจ้าอาณาจักร​ตอบด้วยใบหน้า​เคร่งขรึม​

"ชายหนุ่มนั่นต้องหาอัญมณี​ศักดิ์สิทธิ์

มาหลอมรวมเพิ่ม​อีกสักเม็ด​

และหนึ่งเม็ดก็อยู่ใต้เกาะของเรานี่

พ่อจึงสร้างปราสาทมาทับมันไว้

เป็นการถ่วงดุลอำนาจ​​ทั้งสาม

ใน​อาณาจักร​​ดินแดนสนธยา​"

องค์หญิงน้อยรีบเสนอ​ความคิดเห็น​

"เราก็ยกให้เขาไป​เพื่อจะได้ต่อสู้

กับ​กองทัพเจ้าอณาจักรน้ำแข็ง​เฮติได้​"

เจ้าอาณาจักรสนธยา​หัวเราะ​

"ฮ่าๆ​มันไม่ใช่ของเราหรอกลูกอัญมณี​อยู่ในถ้ำ​

ใต้เกาะนี้​อารักขา​โดยเต่าตนุวารี​พันปี

​มันพ่นน้ำออกมาเป็นพิษ!

ใครโดนพิษของมันไม่มียารักษาได้

ไม่ว่ามนุษย์หรือเทพ​​​​!

พ่อได้แต่เลี้ยงมัน​ด้วย​วารีทิพย์

ประจำตระกูลเราให้มันเชื่อง

คอยช่วยเหลือพวกเราได้แค่นั้น

ไม่สามารถเอาอัญมณี​วิเศษนั้นออกมาจากท้องได้​​​​​"

นายผู้หญิง​แดนสนธยา​กล่าวด้วยความกังวลใจ​

"ถ้าอย่างนั้นแผนของข้าก็ไม่สัมฤทธิ์ผลนะสิ​"

เจ้าอาณาจักรตอบ

"ก็ไม่แน่​ถ้าเจ้าหนุ่มฆ่าเต่าตนุวารี​พันปีนั้น

และได้​ผ่าท้องมันออกเอาอัญมณีพลังวารี​

เพิ่มพลังน้ำให้กับอาวุธศักดิ์สิทธิ์​มาได้

แต่ก็จะไม่สามารถทนพิษได้​​​เขาก็จะค่อยๆตายไปเอง​"

องค์หญิงน้อยกระโดดดีใจ​

"ถ้าอย่างนั้นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นของพวกเราล่ะสิท่าน

พ่อ​เราก็ไม่ต้อง​ทำสงครามกับพ่อสามีข้า​​"

นายหญิงแดนสนธยา​มองหน้าสามี​

"เฒ่าเจ้าเล่ห์​เจ้าคิดแผนการนี้ไว้

ตั้งแต่เขาเดินทางมาถึงแล้วใช่หรือไม่​"

องค์หญิงน้อย​เสนอความคิด​

"ข้า​จะล่อหลอกเขาไปที่​ถ้ำใต้เกาะ​พาไปให้ฆ่า

​ผู้​อารักขาอัญมณี​เพื่อให้เขาโดนพิษ​"

นายผู้หญิงแดนสนธยา​

"เขาไม่เชื่อเจ้าง่ายๆหรอก​แม่มีวิธี​

เจ้าไปห้อง​แม่​ปรึกษา​วิธีกัน​"

พวกนางไม่รู้หรอกว่าเขื่อนเพชรไ

ด้แอบฟัง​เรื่องราวทั้งหมด​เพราะเขา

ต้องการ​น้ำตาปลาพยูน​ที่ทำให้เขาเป็นทาสกาม​

ของท่านผู้หญิง​แดนสนธยา​จนเจ็บปวดสาหัส​

กับแท่งทองของเขา​และเมื่อรู้ว่าพวกนางจะไปห้องเขา

จึงหลบ​กลับห้อง​ยา​ของนายผู้หญิงแดนสนธยา​​!

...

หลังจากนั้นนายผู้หญิงแดนสนธยา

​ได้ปรึกษากับองค์หญิงน้อย​เจ้าเล่ห์​

"เจ้าเอานี่ไป​มันคือน้ำตา​ปลาพยูนพันปี​

เป็นยากำหนัด​จงบอกเขาว่า​เจ้าลักมา​

จากแม่ ​บอกเขาว่าเจ้า​รู้​ว่าเขาโดนยา​กำหนัดนี้

​อยากช่วยเขา​ไม่ให้โดนบังคับจากแม่อีก​"

องค์หญิงน้อยถามด้วยความสงสัย​

"ท่านแม่ไม่เสียดาย​ไม่เสียดายของวิเศษชิ้นนี้หรอ​"

มารดาเธอ​หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์​

"ฮาๆ​ถ้าเขาโดนพิษตายแล้ว​​เขาจะเอาอะไรไปได้​

ของ​วิเศษทั้งหมดที่เขามีก็จะเป็นของเรา​"

องค์หญิงน้อยก็ลุกขึ้น​ไปตามคำสั่ง

ของมารดาเธอทันที​นางเข้าไปหาชายหนุ่ม​

"ท่าน​ข้ามีอะไรให้ท่านช่วยเหลือท่านไปห้องข้าก่อน

ท่านโดนพิษ​​ปลาพะยูนแม่ข้าต้องบังคับท่านอีกแน่​​"

'พวกนางมีแผนอะไร​อีก​'

เขื่อนเพชรคิดในใจ​

'เราจะกลัวอะไร​ลองเล่นกับพวก​เธอ​สักตั้ง​'

มาถึงห้องขององค์หญิงน้อย​นางก็หยิบ

ขวด​น้ำตาปลาพยูนให้กับเขา​

"นี่คือของวิเศษ​ของมารดา​ข้า​ท่านรับเข้าไป

แต่มีข้อแม้สองข้อ​​ให้กับข้า​​"

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว​

"มีอะไรบ้างล่ะ​"

นางพูดข้อเสนอ​

"หนึ่งท่านต้องไปฆ่าเต่าตนุพันปีที่อยู่ใต้เกาะของเรานี้​

มันดุร้าย​และหนังเหนียวมาก​แต่ละปีมันจะดิ้น

สั่นสะเทือน​คนล้มตาย​กันปีละหลายคน

และเมื่อท่านออกไปสู้รบ​กับพวกเฮติแล้ว

​อาจจะไม่ได้กลับมาง่ายๆท่านไปฆ่ามันให้ข้าก่อน​​"

นางแกล้งทำเหมือน​​ว่าเป็นห่วงชาวเมือง

จึงยื่นข้อเสนอ​ข้อที่​หนึ่งและตามด้วยข้อที่สอง

"ข้อเสนอนี้ง่ายนิดเดียว​ท่านต้องเป็นผัวข้า

​เพื่อข้าจะมั่นใจว่า​ท่านจะช่วยปกป้องข้า

​และอาณาจักรของเรา​จากพ่อผัวของข้า

​พวกนั้นไม่ยอมแน่ๆเมื่อท่านทำร้าย

ลูกของเขาบาดเจ็บสาหัสปางตาย

!​เพราะ​พวกเขาหาเรื่อง​ กับอาณาจักรของเรามานานแล้ว

​ท่านพ่อสามีข้า​ต้องการยึดอำนาจ ครอบครองอาณาจักรทั้งสอง​"

ชายหนุ่มคิดในใจ​

'พวกแดนสนธยา​เอาพันธะของสามีภรรยา​

มาเป็นเครื่องต่อรอง​จะมีความหมายอะไร

​แต่ก็ช่างพวกนางเถอะ

เราหาเครือเขาหลงพันปีได้​ก็จะจากที่นี่ไป​'

ชายหนุ่มรับปากตกลง​

"ตกลงตามนั้น​"

ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้า​ลง นอนหงายบนเตียง​

"คุณมาหยิบยื่นความเป็นเมียของคุณ ให้ผมตามสัญญาเลย​"

องค์หญิงน้อย​มองอย่างโกรธแค้น​

"ท่านจะไม่เล้าโลมข้าบ้างเลยหรอ​"

ชายหนุ่มหันมามองหน้า​

"เราไม่ได้มีความรัก​ซึ่งกันและกัน

​เป็นผัวเมียเพราะ​ผลประโยชน์

​ก็ขึ้นมาจัดการขย่มบนตัวผมเองสิ​"

นางก็ถลกกระโปรง​ขึ้นคร่อมชายหนุ่ม​ทันที

​ใช่น้ำลาย​ถูที่แท่งทอง​กำรูดขึ้นรูดลง​

พอมันลื่นได้ที่​ก็เอาสองแคม​ หนา​อวบใหญ่​กดกระแทกเข้าไป​

"ซิ๊ดดดดดดดดส์..ใหญ่จังงงงซ์"

สองมือยันหน้าอกของเขา​หันหน้าไปทางอื่น

​เร่งรีบขย่ม​บั้นท้ายอย่างรวดเร็ว​

"ซิ็ดดดดดดดซ์"

ปั๊บๆๆๆๆ!!

"อ้าๆๆๆๆๆๆ..เสียววววววส์"

เธอหันกลับมามองหน้า​ชายหนุ่ม​

"ท่านไม่มีความสุข​กับข้าเลยหรอ

นอนนิ่ง​ไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว

​มันทำให้ข้ากระหาย​คันอยู่ในใจ​"

นางสะบัดหน้า​ด้วยความเสียวซ่าน

​ที่ไม่อาจอดกลั้นไหว​

"ซู๊ดดดดดดส์!..คะ..คนคนใจร้ายยยยซ์ให้ข้าทำอยู่คนเดียว​"

นางบ่นไป​สะโพกก็ไม่หยุด​ความมันส์

ทำให้นางหยุดไม่ได้​เขื่อนเพชร

นอนยิ้ม​อย่างเยือกเย็น​เขาไม่ได้

มีอารมณ์กับนางเลย​เพราะรู้ถึง

ความเจ้าเล่ห์ของ​นาง​ที่มี

ความประสงค์ร้ายต่อเขา

​แต่ก็อยากกลั่นแกล้งนาง​

"โอ๊ย!!ผัวจ๋า​เมียจะทนไม่ไหวแล้ววววซ์..

ทรมานจัง​ช่วยขยับให้เมียสักนิดได้ไหม​"

ตับๆๆๆ!!!!!!

เธอโยก​สะโพกขึ้นลง​อย่างรุนแรง​กระทำด้วยความสะใจ

"​ท่านไม่ทำให้ข้า!ข้าทำเองก็ได้​"

นางคร่ำครวญด้วยความเสียวซ่า​

"ซิ๊ดดดดดดดดดซ์..ข้าไม่ไหวแล้ววววส์..อุ๊ยยยส์​!!!!!!"

นางบีบหน้าอกของตัวเอง​กดกระแทกเป็นครั้งสุดท้าย

​โยกบดบี้​ตัวเกร็งสั่นสะท้าน​น้ำรักไหล

เต็มหน้าขา​ชายหนุ่มอย่างกลั้นไม่อยู่

ปรี๊ดๆๆๆ!!​

"โอ๊ยยยยยยส์..เสียววววววส์..ใจ​จะ​ขา-ดขาดอ้รรรรส์.."

นางทิ้งตัวลงนอนข้างๆชายหนุ่ม

​น้ำตานางไหล​ด้วยความเจ็บใจ​

ถ้าไม่ใช่เพราะ​ทำให้ชายหนุ่ม​เชื่อใจ

นางจะไม่ทำอย่างนี้เด็ดขาด​นางมีใจให้เขาก็จริง

​แต่การกระทำแบบนี้​ของชายหนุ่มทำให้เธอเจ็บแค้นใจ

เขื่อนเพชรใส่เสื้อผ้า​เข้าที่ถามนางว่า

"พวกเราจะเดินทาง​ไปฆ่าเต่านั้น​ตอนนี้หรือไม่​"

'นางคิดในใจ​เจ้าผู้ชายหน้าโง่​มีของดีให้กิน

แต่ไม่ยอมกิน​กลับเรียกร้องความตาย

​ดีเราจะให้เจ้าตายไวๆ​'

องค์หญิงน้อยลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า

ที่​ยิ้มแย้มอย่างมีเลศนัย​

"ไปเดี๋ยวนี้สิ​เดี๋ยวอีกสักพัก​กองทัพของเฮติ​​

คงมาถึงชายอนาจักร!

อึดใจเดียวคงฆ่ามันได้ไปทางนี้ข้าจะนำทาง​​​"

นางเดินนำหน้า​พาเขื่อนเพชร​เดินลัดเลาะ​

ตามบันได​ลงไปใต้เกาะ​พอไปถึง

ปากอุโมงค์ยักษ์ใต้เกาะ​

"สามีที่รัก​ท่านเข้าไปผู้เดียวนะ

​และจงระวังตัวด้วย​ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่​!!"

นางปั้น​หน้าเป็นห่วง​แอบยิ้มเยาะอยู่ในใจ​

มนุษย์โง่เขลา​อีกไม่นานเจ้าจะได้ตายสมใจ​

"ไม่ต้องห่วงผมหรอก​ผมมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์​

และเกาะศักดิ์สิทธิ์​ไม่มีอะไร?

ทำอันตรายผมได้หรอก​"

เขาแย้มยิ้มอย่างรู้ทัน​

(((((โปรดติดตามตอนต่อไป​))))