ตอน 14 คลั่งรักหนักมาก
"แม่นางเ้ายินดีกลับไปรับใช้ข้าที่จวนหรือไม่" จิ่นเฟยเดินเข้าหาทาสนางนั้น
"ขะ ขะ ขะ " ทาสนางนั้นต่ำต้อย รู้สึกหวาดกลัวไม่กล้าพูดคุยกับผู้ใด
"เห้!!! แม่นาง เ้าเป็ผู้ดีสกุลใด ทาสนางนี้หากเ้า้าล่ะก็ ข้ายินดีขายให้ท่านราคา 100 ก้อนทอง"พ่อค้าทาสหน้าเืเห็นจิ่นเฟยพยายามเข้าหาและคะยั้นคะยอคุยกับทาสนางนั้นเลยรู้สึกไม่พอใจ
"หากไม่ซื้อ ก็ไสหัวไปซะ พ่อค้าทาสหน้าเืเริ่มตะคอกใส่นาง"
พ่อค้าทาสผู้โง่เขลา หารู้ไม่ว่านั่นจะเป็จุดจบของเ้าได้เลยนะ หืออือกับใครไม่ทำ ดันมากร่างใส่ฮูหยินแม่ทัพใหญ่โม่เติ้งถู
"ชิวเยี่ยอย่าให้ต้องถึงมือข้า" เติ้งถูพูดเบาๆกวักมือออกคำสั่งให้แม่ทัพรองจัดการ
"หยุดนะ เ้าพ่อค้าอำมหิต หากเ้ายังไม่หยุดข้าจะแจ้งทางการ รู้หรือไม่ว่ามีโทษปะา" ชิวเยี่ยขู่พ่อค้าทาส
"ฮะฮะ ฮ่าาา น่าขันสิ้นดี แจ้งทางการอะไรกันเื่เล็กน้อยแค่นี้ไม่มีผู้ใดมาสนใจหรอกจ่ายเงินมาแล้วเ้าก็แค่พาตัวนางขยะนั่นไป ก็สิ้นเื่"
ดูท่าแล้วแม่ทัพรองชิวเยี่ยจะเอาไม่อยู่ หันหน้าเข้าหาเติ้งถู
"โถ่เอ๊ยยังต้องให้ถึงมือข้าอีกหรือ" เติ้งถือคิดในใจเขาก้าวขาออกไปข้างหน้าอย่างอาจหาญ เปล่งเสียงดังลั่น
"ข้านี่แหละ!!!ทางการที่เ้าต้องหวาดกลัว" น้ำเสียงอันขมขื่นเปล่งออกจากลำคอทำให้คนฟังรู้สึกเย็นะเืไปทั่วร่าง
"เหอะๆๆ อย่ามาแอบอ้างซะให้ยาก"พ่อค้าทาสยังมีท่าทียียวนกวนใจ
ไอ้พ่อค้าหน้าโง่ รู้จักโม่เติ้งถูน้อยไปซะแล้วเติ้งถูคนเหี้ยมไม่รอพูดพล่ามให้มากความ ถนัดลงมือมากกว่า เพียงไม่กี่ชั่ววินาทีเขายกดาบกวาดตัดปอยผม จนปิ่นไม้โง่ๆ ของพ่อค้าทาสร่วงลงพื้นชั่วยิบตา
"ทะ ทะ ทะ ท่านแม่ท๊าพพพพโม่ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ" พ่อค้าหน้าโง่กลัวจนฉี่ราดพอรู้ว่านั่นคือแม่ทัพใหญ่ตัวเป็ๆก็ไม่กล้ากร่างอีกเลย คุกเข่าขอร้องทันที
"ข้าไม่เคยเอาเปรียบผู้ใดแค่นั้นคงเพียงพอที่จะไถ่ตัวนาง เพื่อฮูหยินของข้ากี่ก้อนทองก็ยอมจ่ายเพียงแต่คนโฉดอย่างเ้า 1 ก้อนทองของข้าก็มากเกินพอ" เติ้งถูโยนเศษทองให้เขา 1 ก้อน จนหัวแตก
"ชิวเยี่ย อุ้มนางไปที่รถม้าส่งนางไปที่จวนโม่ ส่วนข้าจะพาฮูหยินควบม้ารุดหน้าเข้าวัง" เติ้งถูกวักมือให้ชิวเยี่ยเก็บกวาดจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
ส่วนตนนั้นเดินเข้าหาจิ่นเฟยอย่างอ่อนโยน กุมมือนางแน่นพานางหาซื้อม้าขาวสักตัว จับยกบั้นเอวนางขึ้นนั่งบนอานม้าส่วนตนขึ้นควบอยู่ด้านหลัง มือทั้งสองข้างเอื้อมมาด้านหน้าดึงเชือกควบคุมม้า
ท่าทีอย่างนั้น เหมือนได้สวมกอดภรรยาอยู่เนืองๆ แต่ทว่าจิ่นเฟยเองนางเริ่มรู้สึกประทับใจเติ้งถู ั้แ่ตอนที่เขาออกตัวปกป้องทาสตัวเล็กๆแบบไม่คิดหน้าคิดหลังยอมทำเพื่อนางหลายครั้งหลายหนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
ั้แ่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน จิ่นเฟยค่อยๆััได้ถึงความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว มากคุณธรรม ไม่เคยเอาเปรียบนางแม้สักครั้งและไม่เคยมีท่าทีว่าจะทำร้ายนางอย่างจริงจังทำให้จิ่นเฟยตอนนี้เริ่มมองโม่เติ้งถูในมุมมองใหม่
ณ จวนสกุลโม่
หัวหน้าสาวใช้ นามว่า ตานยี หลงรักเติ้งถูั้แ่แรกเห็นอย่างหน้ามืดตามัวนางอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่จวน จัดแจงทุกอย่างเองอย่างชาญฉลาดเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายที่เรียนรู้จากวังหลวง นำมาใช้ที่จวนโม่ทั้งหมด
ยาปลุกกำหนัดถูกวางให้ระเหยทั่วห้องหนังสือ ไม่หนำซ้ำในกาน้ำชายังแอบปรุงแต่งผสมยาปลุกกำหนัดขนานแรงไว้เสียด้วย ตานยีผู้ร้ายกาจไม่พอใจท่าไม้ตายที่นางไม่ยอมพลาด คือถอดชั้นในทั้งหมดของตนซุกซ่อนไว้ตามโต๊ะหนังสือและใต้เตียงนอนของเตื้งถูในตำหนักใหญ่
เป้าหมายของตานยี มีเพียงข้อเดียวคืออยากแต่งเป็ภรรยาของเติ้งถูอีกคน ดังนั้นนางยอมทำทุกวิถีทาง ไม่สนใคร
"ห่ะ เสียงเอะอะอะไรหน้าจวน"ตานยีที่กำลังตั้งใจจัดเตรียมทุกอย่างให้เข้าที่ต้องสะดุ้งอย่างแรงเมื่อรู้สึกว่ามีคนมา นางรีบร้อนจัดเตรียมให้เสร็จทันเวลาด้วยความลุกลี้ลุกลนจึงไม้มีเวลาตรวจเช็คความเรียบร้อยให้ดี
ตานยีแง้มประตูเปิดดู
"นั่นมันรถม้าของนายท่านเหตุใดกลับมาก่อนเวลาล่ะ" ตานยีใมากรีบออกมาจากห้องหนังสือโดยไม่ได้หันไปตรวจความเรียบร้อย
ตานยีไปยืนรอรับหน้าจวนด้วยความสเงี่ยมเจียมตัว
"เชิญนายท่านกับฮูหยินใหญ่เข้าจวนเ้าค่ะ"
"ตานยี นั่นท่าทีอะไรของเ้าท่านแม่ทัพกับฮูหยินเข้าวังส่วนในรถม้าเป็ทาสนางหนึ่งที่ฮูหยินซื้อไว้ให้เป็สาวใช้ประจำตัวลำบากหัวหน้าสาวใช้อย่างท่านฝึกฝนนางด้วย หวังว่าฮูหยินกับท่านแม่ทัพกลับมานางจะพร้อมใช้งาน" ชิวเยี่ยกล่าวจัดแจงกับตานยีเป็ที่เรียบร้อยก็ไม่ได้สนใจเื่ในจวน หลบหลีกออกไปแอบหลับพักผ่อนใต้ต้นท้อใหญ่หลังจวน
***********************
ณ วังหลวง อุทยานหลวง ที่ฝ่าาทรงประทับรออยู่แล้ว
"ฝ่าา แม่ทัพโม่มาแล้วขอรับครั้งนี้มีฮูหยินติดตามมาด้วย" ต้าเชียงกล่าวรายงานต่อฝ่าา
"ฮะฮะ โม่เติ้งถู เ้าช่างคลั่งรักเสียจริงกระทั่งมาพบข้าในวัง เ้ายังไม่อยากแยกจากนาง " ลู่เปียนยกชากระดกดื่มย้อมใจยิ้มออกมามุมปาก พึมพำกับตัวเอง
"ต้าเชียง ให้เขาเข้ามาเถอะ "ฝ่าาทรงรับสั่ง
"มาแล้วหรือเติ้งถู เหตุใดให้าาอย่างข้ารอนานนัก"ลู่เปียนรู้ว่าเติ้งถูพานางมาด้วย แม้แต่มองหน้าสหาย ก็ไม่ทำเพราะเขายังไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ เขาได้แต่หันหลังพูดคุยกับเติ้งถู
"ขออภัยฝ่าาข้ามัวพาฮูหยินเดินเที่ยวชมตลาดหลวงนานไปหน่อย ครั้งนี้ต้องให้ฝ่าารอ เติ้งถูยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว" นี่เป็ครั้งแรกที่เติ้งถูกล้ากล่าวพูดคุยกับลู่เปียนแบบมากพิธีรีตอง
"เติ้งถู ระหว่างข้ากับเ้านั้นไม่จำเป็ต้องเอ่ยคำว่าขออภัย เ้าก็รู้ว่า....ไม่ว่าเ้า้าสิ่งใดข้าก็มอบให้เ้าได้ทั้งนั้น"
"เพื่อให้ได้พบเ้า ให้ข้ารออีก 1 แสนล้านปี ข้าก็จะรอ" ฝ่าาอย่างเขาลืมตัวไปชั่วขณะหันขวับกลับมามองหน้าเติ้งถู
"เติ้งถู!!! ผู้ใดกระทำให้เ้าได้รับาเ็"ฝ่าาเห็นเืที่ซิบมุมปากของสหาย โกรธเป็ฟืนเป็ไฟ อยู่ไม่เป็สุข
"ต้าเชียง เรียกหมอหลวงเร็วเข้า!!! "
"ต้าเชียง ไปตามหาผู้ที่กล้าลงมือกับเติ้งถูให้พบนำมันมาปะา เสียบหัวประจารหน้ามุมเมืองซะ!!!"
"ก๋านลู่เปียน เ้าอย่าได้ตื่นตูมไปบนใบหน้าของข้ามีาแเป็เื่เล็กน้อยเท่านั้น "
"ต้าเชียงไม่ต้องไปตามหาให้เปลืองแรงหรอก าแนี้ฮูหยินเป็คนสอนสั่งแก่ข้า "
"เ้าว่าไงนะเติ้งถู เ้าบ้าไปแล้วหรือยินยอมให้สตรีลงมือสอนสั่งจนเืตกยางออก !!!ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ข้ามอบให้เ้าอย่างสมเกียรติมิได้ให้เ้าเป็อยู่อย่างจนตรอกขนาดนี้" ฝ่าาโมโหแทบคลั่งเดินเข้าหาจิ่นเฟยด้วยโทสะที่มากโข ง้างมือเตรียมตบ
"หากเ้าไม่กล้าสั่งสอนนาง ข้าจะลงมือแทนเ้าเอง"ฝ่าากัดฟันพูด
"ลู่เปียน เ้าทำมากเกินไปแล้วอย่าคิดว่าเ้าเป็าา แล้วข้าจะไม่กล้าลงมือกับเ้าหากเ้ากล้าลงมือกับฮูหยินแม้แต่ปลายเล็บ ต่อให้เ้ายกทหาร 8 แสนนายมาเป็กองทัพ ข้าก็พร้อมจะเป็ศัตรูกับทุกคนเพื่อนาง" เติ้งถูจับยั้งมือลู่เปียนแน่น ไม่ให้เขาลงมือกับจิ่นเฟย
392
