ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        “เธอพูดถูกแล้ว!”

        ในบรรดาพวกชาวบ้านที่มามุงดูยังมีบางคนที่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด

        ยังไงซะทุกคนก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันพวกเขาเห็นมาตลอดว่าหวังซิ่วฉินปฏิบัติกับเฉียนจือลูกสะใภ้ของตัวเองอย่างไร

        อันที่จริง ถ้าพูดกันตามตรงเฉียนจือลดตัวลงมาแต่งงานต่ำกว่าฐานะของตัวเองเสียด้วยซ้ำ

        ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่เธอแต่งเข้ามาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานบ้านอย่างเต็มที่ไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

        แต่หวังซิ่วฉินก็ยังไม่พอใจเธอคิดว่าในฐานะแม่สามีควรจะกดขี่ข่มเหงลูกสะใภ้

        ดังนั้นจึงสรรหาวิธีต่างๆมาสร้างความเดือดร้อนให้

        “เรื่องเมื่อคืนใครบ้างไม่ได้เห็นกับตาถ้าไม่ได้เมียฉินซู่ช่วยเอาไว้ ลูกชายเธอคงไม่รอด!”

        “คนเขามีน้ำใจช่วยเหลือพาลูกชายเธอไปโรงพยาบาลกลางดึกแต่ตอนนี้เธอกลับมาโทษว่าเขาไม่สามารถรักษาขาลูกเธอไว้ได้!”

        “เมียฉินซู่” คนในหมู่บ้านสองสามคนที่ดูมีไหวพริบก็พูดขึ้นมา“ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องค่ารักษาของบ้านนั้นแล้วแล้วก็ไม่ต้องเข้าไปในเมืองหรอก พักผ่อนอยู่บ้านดีกว่า”

        ทุกคนต่างส่งเสียงพึมพำเห็นด้วยหวังซิ่วฉินเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี

        เธอลุกขึ้นยืนเตรียมจะทะเลาะกับเฉียนจือแต่แล้วก็ล้มลงไปกองกับพื้นจนเกิดเสียงดัง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองก่อนจะหันไปพูดขอบคุณทุกคน “เมื่อกี้ขอบคุณทุกคนที่พูดแทนฉันนะคะในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันก็ไม่อยากไปโรงพยาบาลอีกแล้วจริงๆ ค่ะ”

        เธอสามารถช่วยชีวิตคนได้แต่เรื่องตอบแทนคนที่ทำร้ายเธอด้วยความดีแบบนี้ เธอทำไม่ลงจริงๆ

        “รีบกลับไปดูแลฉินซู่เถอะ!”

        “นั่นสิ” ป้าคนหนึ่งที่ดูใจดีพูดขึ้นมา“วันหลังมาเอาไข่ที่บ้านป้าไปกินนะ”

        พูดจบพวกเขาก็พากันเดินจากไปเหลือเพียงคนที่สนิทกับหวังซิ่วฉินคอยประคองเธอกลับบ้าน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินไปหาเฉียนจือมองดูเธอจูงมือลูกสองคน ถือข้าวของพะรุงพะรัง “เธอคิดดีแล้วจริงๆใช่ไหม?”

        “ตอนแรกฉันก็ยังคิดที่จะอยู่ดูแลหลี่ซิงชางนะ”เฉียนจือพูดจบก็ยกยิ้มเย็นเยียบ มุมปากเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย“แต่แม่เขาไม่เห็นฉันเป็นคนในครอบครัวด้วยซ้ำ ไม่อยากให้เงินฉันแล้วฉันจะทนอยู่ทำไม”

        “ฉันจะไปแล้วนะ”

        เฉียนจือสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเงยหน้ามองต่งเสี่ยวเสี่ยว “ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกฉันจะมาเรียนเรื่องการแพทย์กับเธอนะ”

        พูดจบเธอก็ให้ลูกทั้งสองคนโบกมือลาต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปในครัวหยิบปลากับปูตัวเล็กๆ ที่เพิ่งทอดเสร็จเมื่อวานออกมาให้เด็กทั้งสอง

        “ลาก่อนนะ!”

        เธอมองดูเฉียนจือจูงมือลูกทั้งสองคนจากไปต่งเสี่ยวเสี่ยวก็กลับเข้าไปในบ้าน

        เธอนึกขึ้นได้ว่าลูกหมูยังขดตัวอยู่ในมุมคอกต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ตั้งใจจะไปดูพวกมันสักหน่อย

        หลังจากดูแล้วเธอก็ตัดสินใจจะไปหาหวังชิงซานที่หน้าหมู่บ้าน

        หวังชิงซานเป็นชายโสดสูงวัยประจำหมู่บ้านปีนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว เขามีชื่อเสียงในด้านงานช่างในหมู่บ้านมีเรื่องอะไรก็มักจะไปขอให้เขาช่วย

        เมื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวไปถึงบ้านหวังชิงซานก็เห็นเขานั่งอยู่ในห้องรับแขกสูบยาเส้นด้วยกระบอกยาสูบอยู่

        “ฟู่ว..."

        ควันพวยพุ่งออกมาจากกระบอกสูบพอเห็นว่ามีคนอยู่หน้าประตู หวังชิงซานก็หยิบผ้าขนหนูมาปัดฝุ่นที่ตัว“ที่แท้ก็เมียฉินซู่นี่เอง เข้ามานั่งก่อนเถอะ”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้าไปนั่งเล่าเรื่องที่บ้านของเธอจะสร้างเล้าหมูอย่างคร่าวๆ ให้เขาฟัง

        “นอกจากคอกหมูแล้วช่วยเจาะหินตรงด้านหลังบ้านให้หน่อยนะคะ ฉันกลัวว่าถ้าฝนตกหนักหินพวกนั้นจะร่วงลงมา”

        หวังชิงซานฟังความต้องการของต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วก็ตบหน้าอก“พรุ่งนี้ฉันจะไปทำให้ที่บ้านเธอเลย”

        “อ่า ไม่ใช่สิ” หวังชิงซานเพิ่งนึกขึ้นได้“อาจจะต้องรออีกอาทิตย์หนึ่งนะ วันมะรืนฉันยังมีงานอื่นต้องทำ”

        “เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ” ต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงลูกหมูสองตัว “หรือว่าจะให้ฉันเพิ่มเงินให้ลุงก่อนก็ได้ให้ลุงมาทำให้บ้านฉันก่อนได้ไหมคะ?” 

        “นี่มัน…” หวังชิงซานยังพูดไม่ทันจบก็ไออย่างรุนแรงเขาหายใจแทบไม่ทัน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบเข้าไปรินน้ำส่งให้เขา

        มือของหวังชิงซานสั่นไม่หยุดจับแก้วแทบไม่อยู่ ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงต้องใช้มือข้างหนึ่งลูบหลังเขาเอาไว้ส่วนอีกข้างก็ประคองแก้วป้อนน้ำให้เขา

        หลังจากดื่มน้ำไปเล็กน้อยอาการไอของหวังชิงซานก็ดีขึ้นมาก แต่ร่างกายก็ยังสั่นไม่หยุดเขาไอจนกระทั่งไอออกมาเป็นเลือด

        ดวงตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวฉายแววคมกริบเธอค่อยๆ ลูบหลังให้หวังชิงซานเบาๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกดนวดข้อมือของเขาเพื่อกระตุ้นจุดฝังเข็มและปรับสมดุลพลังชี่ในร่างกาย

        ระหว่างที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวนวดให้หวังชิงซานก็มีคนคนหนึ่งเดินมาถึงมุมกำแพง

        นั่นก็คือหลี่เจียวเจียว

        เมื่อคืนฝนตกหนักคอกหมูของบ้านเธอก็ถูกก้อนหินที่ร่วงลงมาจากเขาทับจนเสียหายเหมือนกันแถมลูกหมูยังโดนหินทับบาดเจ็บไปตัวหนึ่ง

        ดังนั้นแม่ของเธอจึงให้เธอมาหาหวังชิงซานไปช่วยซ่อมคอกหมู

        เธอเดินบ่นพึมพำมาถึงหน้าประตูกำลังจะเข้าไปก็เห็นว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังประคองหวังชิงซานแถมมือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนข้อมือของเขา

        บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูชวนให้เข้าใจผิดหลี่เจียวเจียวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะกลอกตาสองรอบราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

        เธอรีบเดินไปตามถนนเล็กๆ ทันที

        ทีแรกเธอตั้งใจจะไปบอกพวกป้าๆที่กำลังนินทาใต้ต้นไม้หน้าหมู่บ้าน

        แต่หลี่เจียวเจียวนึกถึงเรื่องครั้งที่แล้วจึงคว้าเด็กคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ มา

        “หนิวหนิว” เด็กน้อยยิ้มหวานเห็นเธอแล้วน้ำลายไหล “อยากได้ลูกอมของน้าไหม?”

        หนิวหนิวหัวเราะคิกคักหลี่เจียวเจียวก็ส่งลูกอมให้เธอ “น้าจะสอนคำคล้องจองให้แล้วเดี๋ยวหนูไปพูดให้ทั่วหมู่บ้านตามนี้นะ”

        แต่สอนไปสองรอบ หนิวหนิวก็ยังพูดไม่ได้เพราะตอนเด็กๆ เธอเป็นไข้สูงเกินไป ไม่ได้รับการรักษาทันที ทำให้สมองพิการ

        ตอนนี้หลี่เจียวเจียวกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี

        เถียหนิวก็เดินออกมาจากข้างๆ

        “ผมทำได้” เถียหนิวยิ้มมุมปาก“ผมไม่อยากได้อะไรเลย ขอแค่ต่งเสี่ยวเสี่ยวซวยก็พอ!”

        คำพูดพวกนี้หวังฮุ่ยเป็นคนสอนเขาทั้งหมด

        …

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปรับลมปราณและนวดให้หวังชิงซานจนในที่สุดเขาก็รู้สึกสบายตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        “ลุงชิงซานคะ” ต่งเสี่ยวเสี่ยวประคองหวังชิงซานให้นั่งลง“อาการไอของลุงน่าจะเป็นมาหลายปีแล้ว ต้องรีบรักษาให้เร็วที่สุดนะคะ”

        หวังชิงซานยิ้มอย่างขมขื่น“ฉันรู้ แต่ไปรักษาที่โรงพยาบาลแต่ละครั้งมันต้องใช้เงินตั้งเยอะ”

        ดวงตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นประกาย“ฉันมีความคิดดีๆ ค่ะ”

        หวังชิงซานได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าความคิดนี้ดีแถมเขายังเคยได้ยินเรื่องที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวรักษาโรคได้อีกด้วย

        “ถ้างั้นพรุ่งนี้ฉันจะไป!” หวังชิงซานตอบตกลง ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็บอกว่าที่บ้านยังมีธุระต้องจัดการจึงขอตัวลากลับก่อน 

        เธอกลับไปทำอาหารเย็นให้เด็กๆ กินพอทุกคนกินข้าวเสร็จก็นั่งเล่นพักผ่อนกันในลานบ้าน

        “แม่คะ” ฉินไห่เยว่นั่งอยู่ในลานบ้านคอยชะเง้อมองเข้าไปในบ้านเป็นระยะ “พวกเรา…”

        ยังพูดไม่ทันจบ ประตูก็ถูกเปิดออกเสียงดังหวังซิ่วฉินวิ่งเข้ามาอย่างทุลักทุเล คุกเข่าลงต่อหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยวเสียงดัง

        “สหายต่ง” หวังซิ่วฉินคุกเข่าร้องไห้“ฉันไปโรงพยาบาลมา หมอบอกว่าลูกชายฉันมีภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดเริ่มมีไข้แล้ว เธอช่วยไปดูอาการลูกชายฉันหน่อยเถอะนะ”

        หวังซิ่วฉินไปโรงพยาบาลถึงได้รู้เรื่องทั้งหมดตอนนี้มีเพียงต่งเสี่ยวเสี่ยวเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตลูกชายของเธอได้

        ดังนั้นตอนนี้เธอจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้นทำได้แค่วิ่งโล่มาขอความช่วยเหลือ