เกิดใหม่ในยุค 80 พลิกชีวิตแสนตกอับของคุณหนูสกุลหลิน

        โจวเจี้ยนเย่คะยั้นคะยอให้หานหมิงหย่วนไปเป็นแขกที่บ้านก็เพราะเฉินอันน่าทั้งนั้น

        ตั้งแต่แรกเห็นเฉินอันน่าก็เกิดความประทับใจในตัวหานหมิงหย่วนอย่างท่วมท้นหลังจากนั้นเธอก็ให้โจวเจี้ยนเย่หาทางนัดพบกับเขาอีกสองครั้งแม้จะไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่ความรู้สึกดีๆที่เฉินอันน่ามีต่อหานหมิงหย่วนกลับเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน เธอจึงบอกความในใจกับลุงเขยและป้าซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือพ่อแม่ของโจวเจี้ยนเย่นั่นเอง

        เมื่อผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลโจวรู้ว่าเฉินอันน่ามีคนที่ชอบและยังเป็นเพื่อนที่ดีของโจวเจี้ยนเย่อีกด้วยจึงอยากเห็นหน้าค่าตาหนุ่มน้อยคนนี้สักครั้ง

        บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์หานหมิงหย่วนตามโจวเจี้ยนเย่ออกจากกองทัพไปยังบ้านของตระกูลโจว

        ระหว่างทางโจวเจี้ยนเย่จึงบอกความจริงกับหานหมิงหย่วนว่า“พ่อของฉันเป็นผู้บัญชาการกองพล เราอยู่ใต้บัญชาของท่านนั่นแหละท่านไม่อยากให้ฉันได้รับการดูแลเป็นพิเศษเพราะสถานะของท่านเลยไม่อนุญาตให้ฉันบอกเรื่องนี้กับใคร ฉันจึงปิดบังนายมานานหวังว่านายจะเข้าใจความลำบากใจของฉันนะ”

        เมื่อรู้ความจริงเกี่ยวกับสถานะของโจวเจี้ยนเย่หานหมิงหย่วนกลับไม่ได้แสดงท่าทีใดเป็นพิเศษ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเช่นเดิม“ฉันเข้าใจในความปรารถนาดีของผู้บังคับบัญชาและเข้าใจความลำบากใจของนายด้วย วางใจได้ ฉันจะช่วยรักษามันเป็นความลับต่อไป”

        โจวเจี้ยนเย่หัวเราะเบาๆ“ถ้านายเข้าใจก็ดีแล้ว”

        ไม่นานสองพี่น้องก็มาถึงบริเวณบ้านพักของกองทัพ

        ที่ประตูมีทหารในชุดเครื่องแบบยืนยามอยู่สองนายเมื่อพวกเขาเห็นโจวเจี้ยนเย่และหานหมิงหย่วนก็ทำความเคารพอย่างแข็งขันทั้งสองก็รีบทำความเคารพกลับ

        พวกเขารู้จักสถานะของโจวเจี้ยนเย่ดีจึงไม่ได้ขัดขวาง

        พื้นที่ของบริเวณบ้านพักกองทัพนั้นกว้างใหญ่ไพศาลอาคารสูงต่ำเรียงรายสลับกันไปมาภายในบริเวณบ้านพักเต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับตามฤดูกาลซึ่งได้รับการดูแลตัดแต่งอย่างสวยงาม

        หานหมิงหย่วนเพิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรกเขารู้ว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา

        แม้จะเป็นครั้งแรกที่มาเยือนสถานที่สำคัญเช่นนี้แต่หานหมิงหย่วนกลับแสดงออกอย่างสง่าผ่าเผยคนที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาเข้าออกที่นี่เป็นประจำ

        โจวเจี้ยนเย่พาหานหมิงหย่วนเข้าไปในอาคารหมายเลขสามของบริเวณบ้านพักกองทัพซึ่งเป็นอาคารแปดชั้น บ้านของโจวเจี้ยนเย่อยู่บนชั้นสี่

        เมื่อถึงหน้าประตูบ้านโจวเจี้ยนเย่ก็หยิบกุญแจออกมาไข

        ทันทีที่ทั้งสองเข้าไปก็เห็นร่างที่งดงามเดินออกมาจากห้องน้ำ “ผู้กองหานยินดีต้อนรับสู่บ้านของเราค่ะ”

        หานหมิงหย่วนไม่คาดคิดว่าจะเจอเฉินอันน่าที่นี่แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ที่นี่คือบ้านของโจวเจี้ยนเย่ซึ่งก็คือบ้านของเฉินอันน่าด้วยเช่นกัน

        แม้จะอยู่ที่บ้านเฉินอันน่าก็ยังคงแต่งกายสวย สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาว ยาวคลุมเข่าผมดำขลับเป็นเงางามถักเป็นเปียยาว ปล่อยทิ้งไว้ด้านหลังอย่างสงบ

        ใบหน้าเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาดูสดใสน่ารักเป็นพิเศษ

        หานหมิงหย่วนพยักหน้าให้เฉินอันน่าเล็กน้อย

        ทันใดนั้นชายร่างกำยำใจดีในชุดลำลองก็เดินออกมาจากห้อง

        ชายชราคนนี้ดูเหมือนจะมีอายุห้าสิบกว่าปีรูปร่างแข็งแรง แววตาเฉียบคม

        โจวเจี้ยนเย่รีบชี้ไปที่ชายคนนั้นแล้วแนะนำให้หานหมิงหย่วนรู้จัก“นี่คือพ่อของฉัน”

        หานหมิงหย่วนรีบทำความเคารพชายคนนั้นอย่างแข็งขัน“สวัสดีครับท่านผู้บังคับบัญชา”

        ผู้บัญชาการโจวหัวเราะอย่างร่าเริง“นายคือหานหมิงหย่วนสินะ ได้ยินเจี้ยนเย่พูดถึงบ่อยๆสมแล้วที่เป็นคนมีพรสวรรค์”

        “ท่านผู้บังคับบัญชาชมเกินไปแล้วครับ”หานหมิงหย่วนพูดอย่างถ่อมตน

        ผู้บัญชาการโจวพิจารณาหานหมิงหย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้าจากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย “ดีมาก ดีมาก”

        จากคำว่า “ดีมาก”สองคำนี้ก็สามารถบอกได้ว่าผู้บัญชาการโจวพอใจในตัวหานหมิงหย่วนจริงๆ

        “ผู้กองหานเชิญนั่งก่อนนะคะเดี๋ยวฉันไปชงชาให้” พูดจบเฉินอันน่าก็เดินไปยังห้องครัวราวกับผีเสื้อ

        หานหมิงหย่วนนั่งข้างโจวเจี้ยนเย่ตรงข้ามกับผู้บัญชาการโจว

        ยังไม่ทันได้พูดคุยกันมากนักเฉินอันน่าก็ออกมาจากห้องครัว เธอถือถาดสีแดง ในนั้นมีกาชาและถ้วยชา

        เฉินอันน่าวางถ้วยชาไว้ตรงหน้าหานหมิงหย่วนและพ่อลูกตระกูลโจวจากนั้นก็เริ่มรินชาใส่ถ้วยทีละใบ

        กลิ่นชาหอมอบอวล คละคลุ้งราวกับควัน

        หานหมิงหย่วนเพิ่งเคยได้กลิ่นชาที่หอมรัญจวนใจเช่นนี้เป็นครั้งแรก

        “ผู้กองหาน นี่คือชาหลงจิ่งของปีนี้ค่ะไม่รู้ว่าคุณจะชอบหรือเปล่า” เฉินอันน่าพูดด้วยรอยยิ้ม

        เมื่อได้ยินว่าชาที่อยู่ตรงหน้าคือชาหลงจิ่งชื่อดังหานหมิงหย่วนก็ตกตะลึงไปสองสามวินาที จากนั้นสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องชา ชาอะไรก็ดีทั้งนั้น”

        ผู้บัญชาการโจวหัวเราะเบาๆ“เรื่องนี้ฉันก็เหมือนนายเหมือนกันฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องชาเหมือนกัน ชาอะไรก็รสชาติเหมือนกันหมดเจี้ยนเย่กับแม่ของเขาถึงได้หัวเราะเยาะฉันว่าเป็นคนบ้านนอก”

        หานหมิงหย่วนไม่คาดคิดว่าผู้บัญชาการกองพลผู้สูงศักดิ์จะมีความเป็นกันเองเช่นนี้

        ไม่นานนัก คุณนายโจวก็กลับมา

        เมื่อรู้ว่าคนที่เฉินอันน่าหมายปองมาที่บ้านเธอจึงตั้งใจไปซื้ออาหารที่ตลาด

        เมื่อเห็นหานหมิงหย่วนที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาคุณนายโจวก็ดีใจเป็นอย่างมาก หลังจากเข้าไปในครัวแล้ว เธอก็บอกกับเฉินอันน่าว่า“สายตาของหนูใช้ได้เลย หานหมิงหย่วนไม่เพียงแต่หน้าตาดีเท่านั้นแต่แววตาของเขาก็ยังเปี่ยมด้วยความกล้าหาญมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่จะประสบความสำเร็จในอนาคต”

        คนที่เธอชอบได้รับการยืนยันจากป้าเฉินอันน่าก็ดีใจ “ป้าคะหนูแค่กลัวว่าหานหมิงหย่วนจะไม่ชอบหนู”

        แม้ว่าเฉินอันน่าจะมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นแต่ประสบการณ์ในวัยเด็กทำให้เธอขาดความมั่นใจ

        ความไม่มั่นใจนี้จะไม่แสดงออกมาในเวลาปกติ