ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดนะจ๊ะ
#####################################
หลังเสร็จงานกราบไว้บรรพบุรุษ 3พี่น้องรวมถึงญาติและคนสนิทที่คุ้นเคยรอบข้าง จึงจัดงานกินเลี้ยงเล็กๆขึ้นภายในสนามหญ้าหน้าบ้านของน้ำดิน พลางพูดคุยอัพเดทชีวิตของคนรอบตัว
"คุณภัทร อยุ่คนเดียวไม่เหงาหรอค่ะ อายุขนาดนี้แล้ว หาคนมาดูแลสักคนซิค่ะ ป้ามีพ่อม่ายเมียตาย นิสัยดี อยากแนะนำให้รู้จัก คุณภัทรสนใจไหมคะ?" ป้าข้างบ้าน ถามขึ้นมาพลางหัวเราะคิกคัก
" ขอบคุณนะคะ แต่ภัทรไม่เหงาหรอกค่ะ ไว้คุณป้าลองแนะนำให้ลูกสาวคุณป้าดูนะคะ เห็นหย่ามาหลายปี คงจะเหงาน่าดูภัทรเห็นลูกสาวคุณป้าชอบไปนั่งดื่มตามบาร์คนเดียวบ่อยๆ ภัทรขอตัวไปดูเด็กๆก่อนนะคะ" น้ำภัทรยกยิ้มมุมปากแล้วเดินไปทางเด็กๆที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ จึงไม่ทันได้เห็นปากที่คว่ำลงทันทีของป้าข้างบ้าน
" หน้าบึ้งเชียว เจ้ มีใครพูดอะไรหรือคะ" น้ำฟ้าที่กำลังดูแลลูกของเธอและหลานๆอยุ่หันมาถามเมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของพี่สาว
น้ำภัทรไม่ใช่คนที่แสดงออกทางอารมณ์มากมายนักเนื่องจากสมัยยังเด็กหัวใจของเธอไม่แข็งแรงจึงทำให้ไม่สามารถแสดงออกทางอารมณ์ หรือเล่นกีฬาที่ใช้กำลังมากๆได้ กว่าจะได้รับการผ่าตัดรักษาที่จริงจังก็เข้าสู่วัยเริ่มทำงานแล้ว เธอจึงมีนิสัยเหมือนแม่แก่ หน้านิ่ง จึงมีแต่คนในครอบครัว และเพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่า จริงๆแล้วเธอเป็คนที่อารมณ์ค่อนข้างรุนแรง และเ้าคิดเ้าแค้นพอสมควรเลย แต่ถ้าใครไม่มายุ่งกะเธอก่อน เธอก็คร้านที่จะไปวุ่นวายกับใคร เนื่องจากสมัยเด็กๆถูกรังแกบ่อยๆ เพราะป๊า ม๊า ต้องทำงานอย่างหนัก เพื่อดูแลพวกเธอ3คนพี่น้อง แล้วยังต้องเก็บเงินสำรองเอาเพื่อไว้ใช้เป็ค่ารักษาให้เธอ นี่จึงเป็เหตุผลให้เธอเลือกเรียนด้านพันธุ์พืช และยา เพื่อที่ว่าต่อไปงานวิจัยของเธอจะเป็ประโยชน์ให้คนอื่นได้บ้าง
"ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ ป้าข้างบ้านจะแนะนำพ่อม่ายให้เจ้นะ เจ้เลยบอกให้เก็บไว้แนะนำให้ลูกสาวของหล่อน เห็นเธอชอบไปนั่งตาเชื่อมมองบาเทนเดอร์ตามบาร์บ่อยๆ" พูดไปพลางเอื้อมมือไปหมุนแก้วไวน์เบาๆเพื่อจิบเล็กน้อย ในขณะที่กำลังจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ หลานๆที่กำลังวิ่งเล่นก็อยุ่ก็วิ่งมาชนแก้วไวน์ในมือถือเธอตกลงพื้น
"เพล้งงงง" เสียงแก้วไวน์กระทบพื้นจนแตกกระจาย "หยุดค่ะ เด็กๆอย่าวิ่งต่อนะคะ อยู่เฉยๆกับที่ก่อน ระวังเหยียบเศษแก้วกัน" น้ำภัทรพูดขึ้นขณะที่เธอกับน้ำฟ้าช่วยกันเก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ๆออก เพราะไม่ระวังเศษแก้วจึงบาดเข้าที่มือข้างขวาของน้ำภัทร ส่งผลให้เืไหลมาตามข้อมือที่สวมกำไลหยกไว้เล็กน้อย "พี่ไปล้างมือ ทำแผลก่อนนะ เดี๋ยวให้พี่แจ่มมาเก็บกวาดเศษแก้วที่เหลือด้วย"
"ได้ค่ะ เจ้ไปพักผ่อนเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวที่เหลือฟ้าจัดการเอง พรุ่งนี้ฟ้ากับลูกจะบินกลับสวิสแต่เช้า อาเฮียจะไปส่งที่สนามบิน ถ้าวันพักร้อนเจ้เหลือทำไมไม่บินไปอยู่กับฟ้าที่สวิสละคะ" น้ำฟ้าถาม เพราะเธอรุ้สึกแปลกๆ หวิวๆในใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้เจ้ตามไปอยู่กับเธอที่สวิส ใน่พักร้อน
น้ำภัทรเอามือข้างที่ไม่เปื้อนเืโอบไหล่น้องสาวไว้ "แล้วเจ้จะคิดดูนะ พรุ่งนี้เช้าเจ้จะตื่นมาทำข้าวต้มให้เรากะหลานกินตอนเช้าก่อนไปละกัน" น้ำภัทรกล่าวพร้อมกับเดินขึ้นห้องปล่อยงานเลี้ยงที่เหลือให้เฮียดิน กับน้ำฟ้าจัดการต่อไปเพราะเธอไม่ชอบวุ่นวายกับคนเยอะๆ
ในขณะที่กำลังล้างแผลอยุ่นะ เธอสังเกตว่ากำไลหยกแดงหางจิ้งจอกของเธอเปื้อนเืเล็กน้อย เธอจึงล้างทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ต้องแปลกใจว่า กำไลที่เธอสวมอยุ่นั้นมันดูมันวาว เปล่งประกายสดใสกว่าปรกติ แต่ก็ไม่ได้คิดเอะใจหรือสงสัยมากนัก คิดเพียงว่าอาจจะเพราะนำมาทำความสะอาด สวมใส่จึงทำให้หยกดูเปล่งประกายกว่าปรกติเท่านั้น
หลังจากอาบน้ำเสร็จในขณะที่กำลังจะทาครีมที่มือ จึงทบทวนกับตัวเองเบาว่า "เดี๋ยวต้อง 'เก็บครีม'...ลง" จากนั้นครีมก็หายไปจากฝ่ามือของเธอ
"เห้ย???? ครีมหายไปไหน หล่นหรอ?" ถ้าหล่นก็ต้องมีเสียงหล่นซิ น้ำภัทรบ่นพร้อมกับก้มมองดูตามพื้น หายไปไหนแล้วนะ "ไม่มี แล้วหายไปไหน ฉันเมาหรอ? กินไวน์เยอะไป ตาเลยฝาด ภาพตัดงั้นหรอ?"
น้ำภัทรเริ่มพึมพำกับตัวเอง พร้อมทำหน้างง คิ้วขมวด พร้อมตบหัวหน้าผากตัวเองเบาๆก่อนจะคิดว่าตัวเองคงเมาแล้วภาพตัดไป จึงเดินขึ้นไปนอนห่มผ้า พร้อมกับเ้าติ๊ดตี่แมวแก่ของเธอที่นอนลงที่ข้างหมอนของเธออย่างเคย ในระวังที่กำลังเคลิ้มหลับไป เหมือนเธอได้เข้าไปอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ภาพตรงหน้ามีชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งตัวเหมือนเ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ในซีรี่ย์ยุค80 นั่งลงบนหินก้อนใหญ่ ก่อนจะมองตรงมานิ่งๆพร้อมพูดว่า
" ยินดีที่ได้พบเ้าอีกครั้ง น้ำภัทร..." น้ำภัทรมองอย่างสงสัย เลยถามกลับไปว่า
"เราเคยเจอกันหรอคะ?....."
############################################
่คุยกะไรท์
รี๊ดเคยภาพตัดเวลาดื่มแอลกอฮอล์กันไหมค่ะ? ไรท์ภาพตัดบ่อยๆเลยล่ะ เวลาดื่มอ่านะ????
428
