อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                “ขอบใจไม่มีอะไรหรอก ฉันก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้อลินตากลับยอมล่าถอยไปง่ายๆ กลุ่มนักศึกษาเหล่านั้นยิ้มๆแล้วรีบเดินจากไปทันที อลินตาหันมามองบริเวณป่าท้ายหอพัก ขมวดคิ้ว เพ่งจ้องไปในพื้นที่รกร้างนั้นแต่กลับไม่พบอะไรสักพักอลินตาก็ออกคำสั่งกับหมิง

                “หมิงเต๋อเดี๋ยวนายช่วยดูผังเมืองของมหาวิทยาลัยตรงนี้ว่าในอดีตตรงนี้คือสถานที่สำหรับเอาไว้ทำอะไร หรือเป็นแค่ผืนป่ารกร้างแล้วช่วยดูด้วยว่า คุ้มเชียงภูแสนในอดีตนั้น ตั้งอยู่ตรงไหน ออ.. อีกเรื่องค้นประวัติเจ้านางละอองทองแบบละเอียดยิบให้ฉันด้วย..” แต่ขณะที่หมิงกำลังจะรับคำเจ้านาย ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นจากทางด้านหลัง

                “ถ้าอยากรู้อะไรก็ถามฉันได้ฉันน่าจะให้คำตอบเธอได้ดีกว่าใคร!” ทุกคนหันไปทางต้นเสียงที่อยู่ๆก็แทรกโผล่ออกมา ก่อนจะอุทานพร้อมกัน

                “เจ้าภูแสน..”เป๋าได้ยินเนตรนภาอุทานชื่อเจ้าภูแสนขึ้นมาด้วย ก็ถึงกับแปลกใจ

                “คุณเนตรรู้จักเจ้าภูแสนด้วยเหรอคะ”เนตรนภาโปรยยิ้มเคลิ้มนิดๆ ก่อนจะหันมาตอบเป๋า

                “ไม่รู้จักได้ไงรายนี้ดังจะตาย หล่อคมเข้มราวกับเจ้าชายอาหรับ และบางทีก็หล่อ ลึกลับ ชวนค้นหาออร่าพระเอกซีรีส์เกาหลีชัดๆ” เป๋ากับหมิงมองสบตากันงงๆตกลงจะเป็นเจ้าชายแดนอาหรับ หรือจะให้เป็นพระเอกโอปป้าแห่งเมืองเกาหลีกันแน่แต่เจ้าภูแสนไม่สนใจเขาจ้องอลินตาเขม็ง แต่หญิงสาวที่มองสบตากลับเธอไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าเห็นแววแห่งความดีใจที่ได้เห็นหน้าเธอซ่อนอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้นเจ้าภูแสนพูดตรงไปตรงมา

                “ขอคุยกับอลินตาเป็นการส่วนตัวสักครู่”เมื่อเจ้าภูแสนเอ่ยออกมาตรงๆ แบบนั้นทุกคนแม้จะอยากอยู่ชื่นชมความหล่อราวเทพปั้น แต่ก็จำต้องล่าถอย เพราะท่าทีที่ไม่สนใจใครไม่อยากจะเสวนากับใครของเจ้าภูแสนนั้นทำเอาทุกคนเกรงไม่น้อยเมื่อทุกคนไปแล้วเจ้าภูแสนก็เปิดฉากทันที

                “รู้สึกอย่างไรที่ได้พบฉันที่นี่?”อลินตามองเจ้าภูแสนนิ่ง จะให้รู้สึกยังไงล่ะนอกจาก

                “ฉันแปลกใจที่พบคุณที่นี่ค่ะ?”เจ้าภูแสนยังคงยืนนิ่ง แต่มองไปยังป่ารกร้างหลังหอพัก

                “ฉันเป็นคนเชียงภูแสนมีอะไรอยากรู้ก็ถามฉันได้ ฉันจะให้คำตอบเท่าที่เธอต้องการ” อลินตานิ่งไปนิดนึกสงสัยที่อยู่ๆ เจ้าภูแสนก็ยื่นมือมาช่วยทั้งที่ไม่ได้ขอ

                “เจ้าตามฉันมามีอะไรกันแน่?มาเพื่อช่วยเหลือฉัน หรือว่ามาเพราะมีเรื่องให้ฉันช่วย” เจ้าภูแสนมองหน้าอลินตา สตรีนางนี้ฉลาดใช้ได้เจ้าภูแสนขยับหันหน้ามาทางอลินตาก่อนพูดเสียงเรียบหยั่งเชิง

               “ถ้าเป็นทั้ง 2อย่างล่ะ” อลินตามองเจ้าภูแสนดวงตาหญิงสาวเริ่มกลิ้งเป็นลูกบอล

                “สำหรับเจ้าฉันไม่คิดจะช่วยฟรีๆถ้าลงแรงมากก็คงต้องมีค่าจ้าง” เจ้าภูแสนมองหน้าอลินตายิ้มมุมปาก ช่าง... แตกต่างจากแพงอรเสียจริงแต่เจ้าภูแสนยังไม่ยอม

                “ก็แลกกันเพราะการค้นหาเรื่องราวในอดีต ทั้งเมืองโบราณ และประวัติผู้คนไม่ใช่เรื่องง่าย”อลินตาหันมองหน้าเจ้าภูแสน ฉลาดพูดนักนะ ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงม้านั่งยกขาไขว่ห้างอย่างคนที่มั่นใจในตัวเอจากนั้นส่งสายตามายังเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ในยุคอดีต

                “งั้นก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องมาช่วยเหลือฉันหรอกเรื่องของฉัน ฉันจัดการได้” เจ้าภูแสนหันกลับไปทางหญิงสาวตาขุ่นไม่พอใจที่อลินตาพูดจาตัดเขาเช่นนี้เจ้าภูแสนพูดเสียงห้วนทันที

                “ก็บอกอยู่นี่ไงว่าจะช่วย”อลินตาขุ่นใจลุกขึ้นมองหน้าเจ้าภูแสนเอาเรื่อง เจ้าภูแสนเองก็ไม่ยอมถอยเช่นกัน แต่ก็ยอมระงับความคุกรุ่นของอารมณ์ลงนิดหน่อยเมื่อเห็นท่าทางอลินตาที่เริ่มไม่พอใจ

                “ฉันรู้จักละอองทอง”เจ้าภูแสนพูดนิ่งๆ

                “ฉันทราบค่ะ”คนตอบก็นิ่งพอกัน

                “ฉันเป็นองค์รัชทายาทแห่งเมืองเชียงภูแสน”อลินตาหันกลับมามองหน้าเจ้าภูแสนกำลังจะอ้าปากพูดแต่เจ้าภูแสนรีบโบกมือดักคออลินตาก่อนจะพูดต่อ

               “หยุดไม่ต้องพูดฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร ที่พูดถึงตำแหน่งตัวเองก็เพราะจะบอกว่าฉันรู้จักที่นั่นดีเธอไม่ต้องไปค้นหาบ้าบอให้มากเรื่อง” อลินตาจ้องมองเจ้าภูแสนตาแป๋วรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

                “ที่น่าสนกว่าการค้นหาประวัติเมืองของฉันก็คือฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ คุยจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว” เจ้าภูแสนเอ่ยตรงไปตรงมาอลินตาเริ่มสงสัย คุยอะไรเป็นเรื่องเป็นราว เจ้าภูแสนยังคงพูดต่อ

                “ส่วนเรื่องวิญญาณละอองทองออกอาละวาดที่นี่ฉันไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไงเพราะในเมืองเชียงภูแสนตอนนี้ละอองทองยังมีชีวิตอยู่! ตอนนี้ฉันคงให้คำตอบเรื่องละอองทองไม่ได้แต่ฉันจะตามสืบให้ ซึ่งเธอก็ควรจะรู้เรื่องเมืองเชียงภูแสนและรู้จักคนที่นั่นให้มากกว่านี้ด้วย” อลินตาพยักหน้าคล้อยตามเพราะเริ่มเห็นด้วย แต่ประโยคต่อไปนี่สิ ทำเอาหญิงสาวถึงกับอ้าปากเหวอ

                “ดังนั้นเธอต้องกลับไปที่นั่นกับฉัน!!” เอ๊า ชวนเที่ยวบ้านซะงั้นอลินตาเหล่มองเจ้าภูแสนด้วยสีหน้าแปลกๆ เจ้าภูแสนหันมองสบตาพอดี เขาแอบคิด ดีจริงที่ฝ่ายนั้นไม่รู้ว่าตัวเขาก็ตกประหม่าพอสมควรเจ้าภูแสนรีบดึงสติกลบเกลื่อน พูดเสียงดุๆ

                “อะไร ใช้สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงมีอะไรก็ถามออกมาตรงๆ ฉันจะตอบให้” แต่อลินตากลับเงียบ เจ้าภูแสนลอบสังเกตอาการของอลินตาผู้หญิงคนนี้ไม่มีอาการตื่นเต้นหรือว่าประหม่าเฉกเช่นผู้หญิงทั่วไปที่แค่ถูกชวนไปร่วมมื้อเย็นตามงานต่างๆก็พากันเขินอายมือไม้สั่น ขาดความเป็นตัวเองไปเสียหมด แม้แต่แพงอรเวลาที่เจอหน้าเจ้าภูแสนสามีของนางก็เอาแต่ก้มหน้าเหนียมอายและปรนนิบัติพัดวีตามประสาแม่บ้านแม่เรือนที่ดีแต่กับอลินตาไม่ใช่เลย ไม่ใช่เลยแม้แต่นิดเดียว

                เธอคนนี้มีความมั่นใจในตัวเองแก่กล้ามากเธอกล้าปฏิเสธเขาทั้งไม่รับความช่วยเหลือจากเขาอีกต่างหาก และที่สำคัญเธอไม่เห็นผู้ชายเป็นปัจจัยหลักที่ต้องพึ่งพาสำหรับเธอเลย อลินตาเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเองทั้งสิ้นบางครั้งผู้ชายอาจยังต้องขอความช่วยเหลือจากเธอด้วยซ้ำอีกประการหนึ่งความหล่อเหลาของบุรุษเพศไม่สามารถทำอะไรอลินตาได้เลยสักนิด

                เจ้าภูแสนคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับอลินตาส่วนอลินตาก็กำลังระดมสมองของตัวเอง กลับไปที่นั่นกับเขาอย่างนั้นเหรอ อลินตาประเมินสถานการณ์เป็นฉากๆทำไมอยู่ๆ เจ้าภูแสนถึงได้ชวนเธอกลับไปที่บ้านเมืองของเขาแต่ก็ดีมิใช่หรืออย่างน้อยก็ได้เข้าไปเห็นคุ้มเชียงภูแสนกับตาเพราะที่นั่นมีสมญานามว่าเป็นคุ้มทางเหนือที่สวยงามมากแต่แฝงเร้นไปด้วยความลึกลับราวกับเมืองลับแล

                อีกอย่างการตายของแพงอรก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวและค้างคาใจอลินตาเรื่อยมา ที่สำคัญช่วงที่แพงอรตายนั้นเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคุ้มเชียงภูแสนแล้วด้วยปริศนาต่างๆ มันอยู่ที่นั่นที่คุ้มเชียงภูแสนซึ่งนี่ก็เรียกว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีกกับการเดินทางครั้งนี้เจ้าภูแสนยืนนิ่งคล้ายรอคำตอบ อลินตาแสร้งเอ่ยถามหลังจากที่นิ่งให้สมองประมวลผลไปเมื่อสักครู่

               “กลับไปกับเจ้าเหรอ?ฉันจะปลอดภัยหรือเปล่า? แล้วฉันจะได้ประโยชน์อะไรจากการเดินทางย้อนเวลาไปเมืองเชียงภูแสน?”เจ้าภูหลับตาสะกดอารมณ์สุดฤทธิ พลางจุ๊ปากไม่พอใจ ก่อนเอ่ยห้วนๆ

               “ทำไมจะต้องมากเรื่องบอกให้กลับก็กลับสิ ฉันอยู่ทั้งคนใครจะกล้าทำอะไรเธอกันเล่า” อลินตากอดอก ยิ้มเล็กๆ เจ้าภูแสนหน้าเจื่อนหลุดปากอะไรไปหรือเปล่าหว่า

                “เจ้าภูแสน..”อลินตาเรียกชื่อ ดึงสติชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า

               “อย่างแรกเจ้าควรตระหนักรู้ก่อนนะคะว่าฉัน..” อลินตาชี้ที่ตัวเอง

                “ไม่ใช่คนในสังกัดของเจ้าไม่ว่าจะหน่วยงานไหน สนม นางใน องครักษ์ ทหารลาดตระเวนชายแดน ฉันไม่ใช่ทั้งหมดและที่สำคัญ ฉันก็ไม่ใช่แพงอร ดังนั้น เจ้าออกคำสั่งได้กับคนของเจ้า แต่ยกเว้นฉันฉันพอใจจะไปที่ไหน ฉันจะไปเองถ้าผลประโยชน์ของการไปมันมากพอ..” นอกจากน้ำเสียงที่หนักแน่นแล้ว แววตายังดูมั่นคงอีกด้วย แน่นอนแม้เจ้าภูแสนจะออกคำสั่งกับใครมากมายแต่เขาไม่เคยออกคำสั่งกับผู้หญิงที่ชื่ออลินตาได้เลย เธอ..ไม่เคยยอมเขาเลยสักครั้งเดียว แต่กระนั้นสิ่งที่เจ้าภูแสนไม่พอใจจนต้องรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ดุและห้วน

                “ฉันไม่เคยมีสนมนางในอะไรทั้งนั้น..” เกือบจะหลุดบอกด้วยซ้ำว่าแพงอรก็ไม่ใช่คนของเขาแต่โชคดีที่ยั้งปากไว้ทัน...!