สุรามงคล
จวนหลังเล็กแม้อายุอานามการก่อสร้างเข้าปีที่ยี่สิบแต่ก็ยังสะอาดสะอ้านโอ่อ่าพอควร วันนี้กลับถูกบ่าวรับใช้จากจวนใหญ่ขนขบวนกันมาปัดกวาดใบไม้ ถากถางหญ้า เดินเข้าออกกันเสียวุ่นวาย จนสามนายบ่าวเ้าของจวนต้องย้ายกายออกมายืนงงกันอยู่ที่ริมศาลาท่าน้ำ
" ทำไมคนพวกนี้ถึงพร้อมใจมารุมทำความสะอาดเอาวันนี้เสี่ยวอ้าย? "
" เรียนคุณหนู วันนี้ท่านแม่ทัพจะกลับจวนเ้าค่ะ จวนเล็กแห่งนี้เดิมทีเคยเป็จวนของมารดาท่านแม่ทัพ วันนี้พวกบ่าวไพร่จึงต้องรีบมาดูแลความสะอาด "
.
" ขืนรู้ว่าปล่อยปละละเลยให้จวนของมารดาท่านแม่ทัพเก่าโทรม เป็ต้องโดนโบยแน่เ้าค่ะ "
ลี่จินพยักหน้ารับรู้ เช่นนี้นี่เองด้านในจึงตกแต่งด้วยผ้าแพรสวยงามรวมถึงชุดตั่งไม้ราคาแพง ขัดกับชีวิตความเป็อยู่ของเธอที่ได้รับเพียงผัดผักเหี่ยว ๆ ส่งมาที่จวนแทบทุกมื้อ ยังดีที่พอใช้เงินสินเดิมให้สาวใช้ออกไปซื้อหาอาหารอื่นเข้ามาประทังชีวิตได้บ้าง
แต่เดี๋ยวนะ....
ถ้าเขา...ท่านแม่ทัพอะไรนั่นกลับมาที่จวน ก็หมายความว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะเจรจาขอหย่าน่ะสิ?
" พวกเ้าว่าเขาจะมาที่นี่หรือไม่? "
" โถ่...คุณหนู..."
มือคู่เล็กของสองสาวใช้บีบมือเข้าหากันแน่น เ็ปหัวใจยิ่งนักที่ได้เห็นนายหญิงกล่าวถามถึงสามีอย่างตื่นเต้นว่าเขาจะมาพบนางหรือไม่ แม้ในยามนี้คุณหนูของพวกนางที่เติบโตด้วยกันมาแต่เล็กแต่น้อย เปรียบดั่งน้องสาวคนหนึ่ง จะดูสุขภาพดีขึ้นมามากแล้วปผิวพรรณผุดผ่องไม่ขาวซีดหม่นหมองดั่งเคย รอยแผลพุพองแห้งและจางลงอย่างเห็นได้ชัด รูปร่างอวบท้วนก็เพรียวกระชับจนต้องเริ่มตัดเย็บเสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังห่างไกลจากคำว่าสาวงามอยู่มากโข
บุรุษรูปงามอย่างท่านแม่ทัพหรือจะชายตาแล
" คารวะฮูหยินขอรับ! ท่านแม่นมให้บ่าวมาแจ้งว่าคืนนี้คุณชายใหญ่..เอ้อ...ท่านแม่ทัพจะมาค้างคืนที่จวนเล็กขอรับ "
" หา? "
ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากสองสาวใช้ บ่าวชายคนหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาโค้งคำนับแจ้งข่าวดีให้ทราบเข้าเสียก่อน ลี่จินถึงกับอ้าปากค้าง เขาไม่ได้เพียงกลับมาที่จวนเท่านั้น แต่จะมาค้างที่จวนเล็กกับเธอด้วย!
ตายล่ะ....นี่เป็เื่ที่ไม่เคยคิดมาก่อน....
ลี่จินตั้งสติคิดทบทวนอีกครั้ง เธอตื่นมาด้วยเหตุที่เ้าของร่างเดิมปลิดชีพหนีชีวิตอาภัพสามีไม่ยอมมาเข้าร่วมงานแต่ง ไม่เคยเข้าหอด้วยกัน ซ้ำยังจะแต่งอนุถัดมาในอีกไม่กี่เดือน นั่นแปลว่าเขาควรจะรังเกียจเธอและไม่คิดจะมาเหยียบจวนหลังนี้หรือไม่? เดิมทีเธอเคยคิดว่าหากทั้งสองเคยอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยามาก่อนแล้ว เธอจะยอมทำใจเป็เมียเขาไป เพื่อความอยู่รอดในโลกที่เธอไม่รู้จักแห่งนี้
แต่นี่เธอยังเป็สาวบริสุทธิ์อยู่นะ!
แม้ในโลกก่อนจะควงสามเดือนเปลี่ยนคนก็เถอะ!
ร่างสูงโปร่งกว่าบุรุษทั่วไปในชุดชาวบ้านธรรมดากลับเข้าจวนพร้อมทหารเอกคู่กายในเวลาเย็นย่ำ แม่นมและบ่าวรับใช้ต่างมายืนรอต้อนรับกลับบ้านกันเสียจนแถวยาวไปสุดประตูจวน หลี่เจี๋ยพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมโบกมือไล่บ่าวไพร่ให้กลับไปทำหน้าที่ของตน เหลือเพียงแม่นมที่ยืนกอดลูบใบหน้าของเขา สำรวจตรวจตราทุกซอกมุมว่าชายหนุ่มยังกลับบ้านมาด้วยอวัยวะครบถ้วนสมบูรณ์ดีหรือไม่
" ข้าสบายดี ท่านแม่นมไปพักเถอะ "
" คุณชายของนม...กลับมาทำไมไม่พักผ่อนในจวนใหญ่สบาย ๆ เล่าเ้าคะ? "
สายตาคมปรับมองรอบกาย จวนใหญ่แห่งนี้เคยมีบิดาและอนุภรรยาคนที่สามพร้อมด้วยบุตรชายหญิงอยู่อาศัย ในขณะที่เขาผู้เป็บุตรชายคนโตของภรรยาเอกและมารดา ถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในจวนเล็กเสียั้แ่ยังอายุไม่ถึงเก้าหนาวจนเป็เหตุให้มารดาถึงกับตรอมใจตาย บัดนี้แม้บิดาสิ้นชีพไปแล้ว และเขาผู้เป็ทายาทคนโตควบตำแหน่งแม่ทัพใหญ่จะได้ถือครองจวน ขับไล่อนุภรรยาและพี่น้องออกไปจนสิ้น แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่เคยเติมเต็มความรู้สึกในใจที่สูญเสียไป
" ถึงแม้ท่านจะไม่ถูกใจฮูซ่งลี่จิน แต่จงจำให้ขึ้นใจว่านางเป็บุตรตรีของท่านราชครู "
.
" ข้าไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง จงดูแลนางให้สมกับที่เป็ฮูหยินใหญ่จวนนี้ และที่สำคัญให้เทียบเท่าซู่ซินฮวา "
สองมือเหี่ยวย่นยกขึ้นทาบอก ดวงตาเบิกโพลง เมื่อได้ยินคำกล่าวจากคุณชายของนางให้ดูแลหญิงอัปลักษณ์เทียบเท่าหญิงสูงศักดิ์จากในวังหลวง มันจะเป็ไปได้อย่างไร! และที่สำคัญนางทุ่มเททั้งชีวิตเลี้ยงดูชายหนุ่มแทนนายหญิงของนาง หวังให้เติบใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์ได้ครองคู่กับหญิงงามที่เหมาะสม ไหนเลยจะต้องมาจมปลักกับสตรีนางหนึ่งที่ไม่มีคุณสมบัติใดเทียบเคียง!
" เป็ไปไม่ได้เ้าค่ะคุณชาย นาง.."
" บิดานางเป็พี่น้องร่วมสาบานกับอดีตหวงตี้พระองค์ก่อน นับลำดับยศถาบรรดาศักดิ์ให้ดีแล้ว นางมิใช่พระขนิษฐาจินหลงหวงตี้หรือ? "
.
" ท่านคิดดูเอาเถิดว่าคอข้าจะยังอยู่บนบ่าได้หรือไม่ "
ไหสุราสีแดงพร้อมจอกคู่ลวดลายกิ่งเหมย ถูกสาวใช้จัดเรียงบนโต๊ะสำรับที่วันนี้นับว่าแปลกตาไปจากทุกวันอย่างยิ่ง อาหารจานเนื้อเลิศรส ผลไม้สี่ฤดู ชาปี้หลัวชุนชั้นดีกลิ่นหอมหวาน ลี่จินในชุดแต่งกายผ้าเนื้อบางสีเหลืองอ่อนขับผิวหลังจากถูกสาวใช้จับแช่น้ำสมุนไพร ต่อด้วยขัดตัวพอกกายจนหอมฟุ้งผัดหน้าทาชาดเสียจนเกินงาม ก็ได้มานั่งแกร่วรอต้อนรับสามีที่โต๊ะทานอาหารั้แ่หัววัน
ทำไมต้องทำเหมือนเธอจะมาเสียสาวให้เขา ?
นี่เธอเพียงแค่จะมารอเจรจาเื่หย่าเท่านั้น
อยู่ที่นี่มาร่วมเดือน ลี่จินพอจะปรับตัวกับโลกใหม่ได้แล้ว ไหนจะสินเดิมอีกมหาศาลที่คาดว่าอยู่คนเดียวจนแก่ก็ใช้ไม่หมด
แล้วจะยังต้องรอพึ่งบารมีใครอีกเล่า ?
ครืด...
บานประตูไม้สลักเสลาลวดลายถูกเปิดออกอย่างเบามือโดยเสี่ยวอ้าย ตามด้วยร่างสูงของใครสักคนที่เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย แล้วจึงถูกปิดลงอีกครั้ง ลี่จินใจเต้นไม่เป็จังหวะพยายามควบคุมสีหน้าท่าทางก่อนก้มค้อมศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อม
เอาชีวิตรอดไว้ก่อนเถอะ!
" คารวะท่านพี่ "
" นั่งลงเถิด "
เขาเพียงบอกเสียงเรียบก่อนเดินมาทิ้งกายลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เห็นดังนั้นเธอจึงรีบนั่งลงตาม ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองเขาเป็ครั้งแรก...ไม่เลวเลย...นี่มันดีกว่าพวกหนุ่ม ๆ ในโลกก่อนเสียอีกนะ! ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาไร้ตอหนวด ผิวขาวเนียนสะอาดสะอ้านไม่เหมือนคนเป็แม่ทัพสักนิด เธอนึกว่าเขาต้องหน้าตาคร้ามแดดคร้ามฝน ร่างกายกำยำเหมือนในหนังาเสียอีก แต่เขากลับมีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่หนาล่ำพอดิบพอดีเสียอย่างนั้น
" ลี่เอ๋อร์ข้องใจอันใดกับข้าหรือ? "
" เอ่อ...."
พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็แม่ทัพได้ แม้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนที่จินตนาการไว้ แต่โทนเสียงต่ำเยียบเย็นนั้นก็สร้างความกดดันจนต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตาของเขาเองก็เหมือนจะทิ่มแทงคนได้เพียงปรายตามองเลยทีเดียว
เอาชีวิตรอดอีกครั้งเถอะ!
" เปล่าเ้าค่ะ..."
" เช่นนั้นก็กินเข้าไป ต้องรอให้ข้าบอกหรือ? "
ปลายนิ้วขาวอวบเริ่มจับตะเกียบอย่างไม่มีปากเสียงใด ๆ อีก รอให้เขาคีบเนื้อไปหนึ่งชิ้นลี่จินจึงได้คีบตาม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทำได้เพียงคอยเจียมเนื้อเจียมตัวกินตามเขาไปทีละคำอย่างครุ่นคิด ท่าทางจะไม่ง่ายเสียแล้วแผนการขอหย่าของเธอ...ดันมาได้สามีท่าทางเฉลียวฉลาดแถมยังมีบรรยายกาศที่แตะต้องไม่ได้แบบนี้ ในโลกนี้ไม่ได้มีตำรวจให้เธอแจ้งความได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเสียด้วย หากโดนเขาทำร้ายหรือถึงขั้นฆ่าตายคงได้ไปปรโลกจริง ๆ แล้วคราวนี้
ครืด...
เสียงบานประตูเปิดอีกครั้งเมื่อมื้ออาหารแสนกดดันจบลง สองสาวใช้เข้ามาช่วยกันเก็บจานชามและรินสุรามงคลไว้ให้ ก่อนจะผละจากไปพร้อม เสียงปิดประตูและดับโคมด้านนอก เป็สัญญาณว่าคืนนี้จะไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวนพวกเขาอีกแล้ว
" นี่เป็สุรามงคลที่ข้าให้บ่าวจัดหา ั้แ่เข้าจวนมางานกองทัพยุ่งยากจนไม่มีเวลา "
.
" ลี่เอ๋อร์คงไม่โกรธเคืองกระมัง หากจะดื่มชดเชยภายหลัง "
" มะ..ไม่เ้าค่ะ "
คงไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ! ดูไม่ออกเลยว่าเขาพอใจหรือไม่ที่ได้แต่งงานกับหญิงป่วยเสาะแสะรูปร่างหน้าตาไม่ได้สวยเด่น เกิดเขาอยากวางยาเธอให้ตายไปแล้วเสวยสุขกับแม่คนงามล่มเมืองนั่นเล่า?
" เช่นนั้นก็ดื่มให้งานมงคลของเราเถิด "
นิ้วเรียวยาวของเขายกจอกสุราขึ้นมาตรงหน้า สายตากดดันให้ลี่จินต้องยกจอกตามก่อนยื่นไปชนกันเบา ๆ แล้วจึงยกขึ้นดื่ม รสชาติร้อนแรงไหลลงไปตามลำคอจนร้อนผ่าว มือขาวรีบวางจอกลงแล้วรินน้ำชาดื่มตามอย่างรวดเร็วผิดกับเขาที่มีสีหน้าสบาย ๆ รินสุราเพิ่มให้ตนเองแล้วจึงยกขึ้นดื่มอีกจอก
" คือ....ฉัน...แบบว่า..."
เวลาเพียงไม่นาน แต่ฤทธิ์สุราโบราณหนึ่งจอกทำท่าจะเล่นงานซ่งลี่จินเสียแล้ว เธอเห็นใบหน้าสามีซ้อนทับกันอยู่ถึงสามใบหน้า ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะจนมือไม้อยู่ไม่สุข จากที่บิดกำอยู่ที่หน้าตักก็เริ่มเลื่อนขยับมากระพือชายเสื้อตรงอกบรรเทาความร้อน
" ลี่เอ๋อร์? "
หลี่เจี๋ยมองสตรีตรงหน้าที่เริ่มมีสีหน้าเหม่อลอย ยกมือข้างหนึ่งขึ้นพัดใบหน้า อีกข้างกระตุกอกเสื้อขยับไปมา ร่างกายเริ่มเห่อแดง เมื่อเห็นความผิดปกติดังนั้นจึงเลื่อนกาสุรามาเปิดออกยกดมกลิ่นดูอีกครั้ง สุราชั้นดีให้กลิ่นฉุนเล็กน้อยปกติปนมากับกลิ่นหวานของสุรามงคล หากแต่ความร้อนในกายที่เริ่มปรากฏชัดขึ้น ดูท่าจะไม่ใช่สุรามงคลทั่วไปเสียแล้ว แม้แต่เขาเองก็ยังเริ่มรู้สึกได้เช่นนี้
นี่มันสุราปลุกกำหนัด
16K
