ณ ป่าแห่งหนึ่ง เขตทิศตะวันตกเฉียงใต้
แสงของดวงจันทร์สอดส่องลอดผ่านต้นไม้กระทบเข้ากับชายร่างสูงใหญ่สวมฮู้ดสีดำกับชายอีกคนยืนก้มหน้าให้ผู้เป็นาย
“ ที่ข้าให้เ้าไปจับตาดูมัน ได้เื่อะไรบ้าง ! ” ชายร่างใหญ่สวมฮู้ดสีดำถามน้ำเสียงดุดัน
“ เอ่อ...ข.ข้า..นายท่าน ยกโทษให้ข้าผู้น้อยด้วย ข้าโดนพวกมันหลอก ยกโทษให้ข้าด้วยท่าน ข้าขอโอกาสอีกครั้งนะ..นะท่าน” ชายอีกคนคุกเข่าร้องขอชีวิตจากผู้เป็นาย
“ หึ.. ได้สิ ! ” ชายสวมฮู้ดดำเอ่ย
ฉัวะ !!!
จู่ ๆ มือด้านขวาปรากฏแสงสีดำรูปทรงคล้ายกับดาบอย่างรวดเร็ว ตวัดเข้ายังร่างชายผู้ร้องขอชีวิตเขา ร่างนั้นกับสลายหายไปไร้เศษเสี้ยว
‘ ไร้ประโยชน์ ’ ชายสวมฮู้ดดำนามว่าฮันเตอร์คิด แต่หารู้ไหมว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวในบริเวณนี้!!
“ ฮ่า น่าขันซะจริง ๆ ว่าไหมท่านพี่ ” ผู้มาใหม่เอ่ย เป็หญิงสาวผมดำนั่งบนกิ่งไม้ต้นใหญ่ข้างหน้าฮันเตอร์ ทันใดนั้นมีชายวัยกลางคนปรากฏตรงหน้าชายสวมฮู้ดดำตามมา ฮันเตอร์รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือกำดาบไว้แน่นเพื่อเตรียมพร้อม
“ อื้ม...จะว่ายังงั้นก็ได้” ชายสีทองพูดเสียงเรียบ ั์ตาสีเทาเข้มจ้องมองฮันเตอร์อย่างเยือกเย็น แสยะยิ้ม
“ ท่านพี่ ดูสิ มันตัวสั่นเชียว สงสัยเกิดกลัวความตายขึ้นมาแล้วเหรอ ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงยั่วแหย่ มองทางพี่ชายครู่หนึ่ง แต่ถูกมองกลับไปด้วยสายตาดุแทน
“ อ่า ท่านพี่ น้องไม่เล่นแล้วก็ได้ งั้นเริ่มเลยละกัน! ”
วูบ!
หญิงสาวะโลงจากต้นไม้อย่างนุ่มนวล พลันหายไปจากตรงนั้น โผล่มาด้านหลังของศัตรูอย่างรวดเร็วปานแสง เร็ว...เร็วโครต !!!
ผัวะ !! โครม !!
ฮันเตอร์ที่ยังตั้งตัวไม่ทัน โดนหญิงสาวร่างบางเตะตรงท้องน้อยอย่างแรง ร่างใหญ่กระเด็นชนเข้ากับต้นไม้ ลำต้นเผยเห็นรอยแตกอย่างชัดเจน ร่างบางไม่รอช้าพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างนึกสนุก หล่อนเสกดาบยาวขึ้นมาหวังว่าปลิดชีพศัตรูในทันที
วืด !!
แต่แล้วหล่อนต้องหยุดชะงัก เบี่ยงตัวหลบไปด้านขวามือเพราะชายฮู้ดดำไม่ยอมให้โดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว เขาเสกลูกบอลขนาดใหญ่สีดำใส่หญิงสาว แต่ร่างบางหลบได้อย่างไม่ยากเย็น
วูบ !!
นางแสยะยิ้มแล้วหายไปอีกครั้ง ชายสวมฮู้ดดำมองหาร่างบางอย่างรวดเร็วแต่ไม่พบ
เสร็จกัน!!! ฮันเตอร์พูดเสียงดัง
จู่ ๆ ร่างฮันเตอร์เกิดไฟสีทองอร่ามล้อมรอบ มันเป็เวทบริสุทธิ์ขั้นสูงจากตระกูลก๊อตเธอคิงเท่านั้น เดลล์เห็นว่าน้องสาวเล่นอยู่นานเลยจัดให้จบ ไฟทองค่อย ๆ ลามร่างศัตรูไปเรื่อย ๆ
“ ทำไมกัน!! ข้าไม่เข้าใจ ! ” ร่างใหญ่พูดขึ้นอย่างยากเย็น
“ ฮ่า ฮ่า!! ก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่...ลูกน้องของแกมันโง่ไปหน่อย ดูไม่ออกเลยหรือยังไงว่าเด็กคนนั้นเป็ตัวปลอมที่ล่อไว้เพื่อรอแก มันเฝ้าดูหลานชายของข้าเกือบเป็เดือนเลยนะนั้น น่าสงสาร เอาะและส่วนเหยื่อชิ้นที่สองก็คือลูกน้องแกยังไงล่ะ เพื่อล่อให้แกออกมาให้ฆ่าทิ้งได้สะดวก ๆ หน่อย ”
หญิงสาวพูดน้ำเสียงน่ากลัว มองยังผู้เป็พี่ชายเพื่อขอให้จบเร็ว ๆ เดลล์พยักหน้า สั่งให้ไฟลามไปทั่วตัว ร่างใหญ่ค่อย ๆ สลายหายไป เดลล์หันไปหาน้องสาวและพูดขึ้น
“ เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ ” แคทพยักหน้าตอบ พลางทั้งสองหายตัวออกจากบริเวณนี้ทันที โดยไม่ทันสังเกตว่ามีอีกาสีดำตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นไว้ทั้งหมด ถ้ามองลึกตรงดวงตาด้านขวาจากอีกา เห็นมีเลนส์สีแดงกะพริบไปมา ก่อนกระพือปีกบินหายไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ
แสงของอาทิตย์ในยามเช้าปลุกให้เด็กหนุ่มดูไม่คิดว่าตื่นในเวลานี้ได้ลุกขึ้นมาบิดเนื้อบิดตัวคลายความเมื่อย เดินเข้าไปในห้องน้ำของตัวเอง เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ อานนท์ออกจากห้องลงไปชั้นล่างของคฤหาสน์หลังโต เขาเดินเข้าไปในห้องอาหารต้องเจอน้าชายกับน้าสาวนั่งกินอาหารเช้ากันอยู่ก่อนแล้ว เด็กหนุ่มเดินเข้ามานั่งด้านข้างหญิงสาว
“ อรุณสวัสดิ์ยามเช้าน้าแคท น้าเดลล์ อ้าว..แล้วท่านตาเล่า ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้น หยิบขนมปังที่มีไส้สีเหลืองใส ๆ นำเข้าปาก “ ท่านไปทำธุระน่ะอีกสองสามวันคงจะกลับ แต่ปกติก็เป็อย่างนี้แหละ อีเว้นท์เยอะจัด ” แคทตอบ ก่อนคิดเอ่ยแซวหลานชายต่อ “ แต่อุ้ย..ตายแล้ว! หลานรักของข้าตื่นเช้าได้วุ้ย ฮ่า ๆ ” พลันมือหยิบขนมปังขึ้นมาทาแยมส้ม
“ แหะ... ั้แ่หลานมาอยู่ที่นี่ รู้สึกว่าตัวเองสดชื้นกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก ” อานนท์ยิ้มกว้าง
“ จ้า... ดีแล้ว ขอให้ตื่นได้แบบนี้ทุกวันนะจ๊ะ ” หญิงสาวแซวอีก
“ อ่า ท่านน้า... ” เด็กหนุ่มพูดเมื่อนึกอะไรขึ้นได้
" เออเกือบลืมไปเลย ข้าว่าจะถามน้าอยู่ตั้งนานแล้ว... คาร์ลอสนี่คือใครกันหรือ? "
“ เป็ภูตสถิตประจำตระกูลเรา ท่านจะแฝงอยู่ในที่ต่าง ๆ ของบ้านดูแลปกปักรักษาคฤหาสน์แห่งนี้จากภัยต่าง ๆ ที่คุกคามเข้ามา ตัวตนไม่แน่ชัดหรอกนะ แล้วแต่อารมณ์ของภูตตนนั้นว่า้าปรากฏกายออกมาให้เห็นในรูปแบบไหน ” น้าสาวตอบเสียงนุ่ม
“ อ๋อ ครับ” อานนท์พยักหน้า พลางหัวนึกถึง " เอ่อว่าแต่...โลกที่เราจากมาตอนนี้เป็ยังไงบ้างรึท่านน้า ”
อานนท์พูดเปรย จนแคทเธอรินได้ยินต้องเอ่ยบอกหลานชายให้ได้รู้ไปว่า...
“ ลบเลือนไปหมดสิ้น” หญิงสาวพูดลอย ยิ้มแห้ง “ ตอนที่หลานยังหลับอยู่ น้าได้ไปจัดการให้ทุกอย่างกลับคืนอย่างเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ภายในโลกนั้น ตั้งแต่พื้นที่ รวมไปถึงคนที่เราเคยรู้จักทุกคน... ” แคทเธอรินหลุบตาลงเมื่อนึกถึงอดีตยังโลกนู้น ส่วนอานนท์เห็นใบหน้าน้าสาวกำลังดูเศร้าหมอง ซึ่งเขาก็รู้สึกเช่นกัน แต่ทำไงได้ในเมื่อปัจจุบันไม่อาจหวนคืนอดีต อานนท์ได้เพียงแค่พยักหน้า คิดเปลี่ยนเรื่องคุย มือหยิบของในตะกร้าไม้ขึ้นมาลองกินดู“ อื้ม..อันนี้เขาเรียกว่าอะไรรึ อร่อยดี ” เด็กหนุ่มหยิบลูกเล็ก ๆ สีขาวคล้ายกันลูกองุ่นขึ้นมา (อานนท์ดึงมาจากพวงของมัน) “ มันเรียกว่า รินรัส มันจะออกผลทุกๆวันจันทร์ หลานชอบเหรอ ” เดลล์พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ ๆ มองยังหลานชาย “ อ๋อ... แล้วทำไม่ต้องทุก ๆ วันจันทร์ด้วยเล่า ? ” อานนท์ถามต่อ
“ เพราะมันชอบวันจันทร์ไงล่ะหลานรัก ฮ่า ๆ ” หญิงสาวอดไม่ไหวที่จะแกล้งแซวหลานชายตัวเองเล่น
“ อื้ม... นั้นแหละมันชอบวันจันทร์ ” เดลล์พูดเสียงเรียบ ชำเลืองมองน้องสาวตน เสกของอะไรสักอย่างขึ้นมาดู แต่มันเหมือนมายากลสำหรับอานนท์เมื่อได้เห็น
“ นั่น..มันคืออะไรเหรอ เหมือนแท็บเล็ตเลยท่านน้า ” เด็กหนุ่มถามขึ้นอีก
“ มันเรียกว่า คิตโบสแบบัั ในนี้มันจะเสนอข่าวสารต่าง ๆ จากทั่วทั้งมิติลงไป คล้ายกับหนังสือพิมพ์แต่ข้อเสียของมันใช้อ่านได้อย่างเดียวใช้ทำอย่างอื่นไม่ได้ มันดีตรงที่ใช้งานได้สะดวกเบาและพกพาได้ง่าย ” น้าสาวตอบแทน จัดการอาหารของตนต่อไป “ อื้ม...นั้นแหละ ” เดลล์พูดเสียงเรียบ สนใจกับคิตโบสต่อ ‘ พูดเป็อยู่ประโยคเดียวเหรอครับน้าเดลล์หึ หึ ’
อานนท์มองไปยังน้าชายแล้วคิด แต่เ้าตัวไม่รู้สึกเลยว่าผู้เป็น้าชายได้ยินความคิดของตน
“ อานนท์ ” จู่ ๆ เดลล์เรียกชื่อหลานชายตัวเองเมื่อนึกอะไรขึ้นได้
“ ครับ ? ” เด็กหนุ่มสะดุ้งกับเสียงเรียกกะทันหันของน้าชาย แต่สายตายังคงมองไปที่เ้าคิตโบสคล้ายแท็บเล็ตข้าง ๆ มือของน้าเดลล์อยู่
“ หลานต้องเข้าโรงเรียน ” เดลล์พูดด้วยเสียงเรียบ ปัดมือออกด้านข้าง คิตโบสหายไปต่อหน้าต่อตาอานนท์ราวมายากล “ โรงเรียน เกี่ยวกับเวทมนตร์หรือเปล่า... ? ” เด็กหนุ่มถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น พยายามคิดบอกตัวเองว่า ‘ มันคงจะไม่เหมือนในหนังเื่แฮรี่ พอตเตอร์ หรอกมั้งที่จะต้องไปซื้อไม้กายสิทธิ์เอาไปเรียนด้วยน่ะ คงจะยอมรับมันได้ยากเลย ! ’
“ อื้ม... เกี่ยวอย่างแน่นอน พรุ่งนี้น้าจะให้เจฟพาหลานไปสมัครที่นั่น แล้วเ้าต้องเตรียมตัวในการสอบเข้าด้วย เข้าใจไหม ” เดลล์ตอบ “ เอ่อ… แต่ข้ายังใช้เวทอะไรไม่เป็เลยนะครับ แล้วจะให้เข้าไปสอบเนี่ยนะมันจะไหวเหรอ ” เด็กหนุ่มตอบน้าชาย ทำหน้าเหวอ เมื่อสิ่งที่คิดมันกำลังจะเป็จริงเข้าไปเรื่อย ๆ แล้ว
“ ไม่ไหวก็ต้องไหวเพื่อตัวของเ้าเอง มาอยู่ที่นี่แล้วหลานต้องรู้จักเรียนรู้มันให้มากขึ้นไม่ใช่อยู่แบบนี้ไม่วัน ๆ น้าได้ยินแคทเล่าว่าเ้าเป็คนที่เรียนรู้เก่งและมีทักษะดี หลานควรจะใช้สิ่งเ่าั้ให้เป็ประโยชน์กับตัวเองนะ ขอแค่ให้ตั้งใจและฝึกฝนมาก ๆ เดียวซะวันเ้าจะเก่งไม่แพ้คนอื่นเลย ” น้าชายกล่าวอย่างอบอุ่น
“ ท่านพี่ใจร้ายจังทำไมไม่ให้หลานเราผ่านการสอบไปเลยล่ะคะ พี่เป็ถึงผอ.โรงเรียนคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนิ ” แคทเธอรินค้านขึ้นเสียงแข็ง “ ไม่ได้หรอกแคท พี่ไม่อยากให้คนอื่นหาว่าหลานเราใช้เส้นสายเข้ามา และอีกอย่างหนึ่งพี่อยากให้อานนท์เรียนรู้ด้วยตัวเอง พี่มั่นใจว่าหลานจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง จริงไหมอานนท์ ” เดลล์ตอบน้องสาวเสียงเรียบ ๆ เอ่ยกับหลานชาย
“ อ่า..ครับ ข้าจะไม่ทำให้น้าต้องผิดหวัง ” เด็กหนุ่มแกล้งตอบอย่างมั่นใจ แต่จริง ๆ กลับกลัวมากกว่ากล้าและยังไม่เชื่ออย่างเต็มร้อยเปอร์เซ็นที่ว่าเวทมนตร์จะมีจริงเพราะเขาต้องให้ได้เห็นด้วยตาของตัวเองซะก่อนถึงจะเชื่อ !
792
