****
หลังจากที่ยูจินและอาจารย์หลี่ได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านอย่างอบอุ่นในคืนนั้น ทั้งสองคนก็ได้นอนพักผ่อนที่บ้านหลังเล็กๆ ของผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งดูแลพวกเขาเป็อย่างดี ยูจินนอนอยู่บนเตียงที่ทำจากฟาง ขณะที่เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างก็ดังเบาๆ ทำให้บรรยากาศในหมู่บ้านเงียบสงบเหมือนหมู่บ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลก แต่ความเงียบสงบนี้กลับทำให้ยูจินรู้สึกไม่สบายใจ
กลางดึกคืนนั้น ยูจินสะดุ้งตื่นจากความฝัน ภายในห้องมีแต่ความมืดมิด แต่เขารับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างได้ทันที เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปยังความมืดภายนอก หมู่บ้านยังคงสงบนิ่ง แต่ในใจของยูจินกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ
เขาเอื้อมมือไปคว้าดาบที่วางไว้ข้างเตียงพร้อมกับเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะพบว่าอาจารย์หลี่ก็กำลังเดินมาทางเดียวกัน “เ้ารู้สึกเหมือนข้าใช่ไหม?” อาจารย์หลี่ถามเบาๆ
ยูจินพยักหน้า “ข้ารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”
ทั้งสองคนเดินไปยังหน้าบ้าน แล้วพบว่าชาวบ้านบางคนที่ยังไม่หลับกำลังยืนพูดคุยกันอยู่ที่ลานกว้าง พวกเขาดูมีท่าทางตื่นกลัวและระแวง “ท่านอาจารย์หลี่ ท่านยูจิน” ผู้ใหญ่บ้านเข้ามาหาพวกเขา “ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติในคืนนี้ พวกเรารู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากความมืด”
ยูจินขมวดคิ้ว เขาใช้พลังปราณในการรับรู้สิ่งรอบตัว และในทันที เขาก็ััได้ถึงการเคลื่อนไหวแปลกๆ ที่บริเวณชายป่ารอบหมู่บ้าน
“มีคนอยู่ที่ชายป่า” ยูจินพูดเบาๆ “และพวกเขาไม่ได้มาด้วยเจตนาดี”
อาจารย์หลี่พยักหน้า “เ้าไปบอกให้ชาวบ้านเตรียมตัว ข้าจะไปดูสถานการณ์ที่ชายป่า”
ยูจินหันไปบอกชาวบ้านให้หลบเข้าไปในบ้านและเตรียมตัวป้องกันตัวเอง ขณะที่อาจารย์หลี่เดินไปทางชายป่า ท่ามกลางความมืดที่แผ่คลุมหมู่บ้าน เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแ่เบา แต่ในทุกก้าวที่เข้าใกล้ชายป่า ยูจินรู้สึกได้ถึงการปรากฏตัวของกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
“ออกมาเถิด ข้ารู้ว่าพวกเ้าอยู่ที่นี่” อาจารย์หลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ท่ามกลางความมืด ชายสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากเงาไม้ พวกเขาถืออาวุธในมือและดูมีท่าทีไม่เป็มิตร หัวหน้ากลุ่มชายหน้ากากก้าวออกมาข้างหน้าและจ้องมองไปยังอาจารย์หลี่ “ท่านคือผู้ใด? เหตุใดจึงมาที่นี่?”
“ข้าคือหลี่เฉียง ส่วนเ้าเป็ใครกัน?” อาจารย์หลี่ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยพลัง
หัวหน้ากลุ่มชายหน้ากากหัวเราะเยาะ “หลี่เฉียง? ชื่อของท่านช่างเป็ที่รู้จักในวงการผู้ฝึกยุทธ์จริงๆ แต่น่าเสียดาย ที่คืนนี้ท่านจะต้องกลายเป็ศพไร้ชื่อในป่าลึกนี้”
ชายหน้ากากส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาโจมตี อาวุธคมกริบของพวกเขาแหวกอากาศด้วยความเร็วที่น่ากลัว ยูจินเห็นว่าอาจารย์หลี่สามารถหลบหลีกการโจมตีของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ราวกับเป็ลมที่พัดผ่านดอกไม้ โดยไม่ถูกััแม้แต่น้อย
ยูจินที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ เริ่มตระหนักว่าการฝึกปราณของอาจารย์หลี่อยู่ในระดับที่เหนือชั้นกว่าตนมาก หากวัดตามระดับชั้นปราณในโลกนี้ ยูจินอยู่ในระดับปราณที่ 1 แต่ความแข็งแกร่งของเขากลับเหนือกว่าผู้ฝึกปราณระดับเดียวกันไปหลายขั้น
ในขณะที่อาจารย์หลี่อยู่ในระดับที่ 6 ซึ่งเป็ระดับที่ถือว่าเป็สุดยอดผู้ฝึกปราณที่สามารถควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ ร่างกายและจิตใจของเขาอยู่ในสภาพสมดุล ซึ่งช่วยให้เขาหลบหลีกและตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วและรุนแรง
ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ลูกน้องของชายหน้ากากหลายคนก็กระเด็นออกไปด้วยแรงปราณที่ถูกปล่อยออกมาจากการโจมตีของอาจารย์หลี่ “ท่านคิดว่าพวกเ้าเพียงแค่นี้จะสามารถข่มขู่ข้าได้หรือ?” อาจารย์หลี่กล่าวพร้อมกับปล่อยคลื่นพลังที่ทำให้พื้นดินะเื
ยูจินรู้ดีว่าตนยังอ่อนแอเกินกว่าที่จะต่อกรกับกลุ่มคนเหล่านี้ แต่ความฉลาดและไหวพริบของเขาคือสิ่งที่จะช่วยให้เขาเอาตัวรอดในสถานการณ์เช่นนี้ได้ ยูจินใช้ประโยชน์จากความชุลมุน เขาหยิบหินขนาดพอดีมือขึ้นมาและปาไปยังหัวของชายคนหนึ่งที่กำลังเตรียมโจมตีอาจารย์หลี่จากด้านหลัง หินกระทบเข้ากับศีรษะของเขาอย่างแม่นยำ ทำให้เขาล้มลงกับพื้นทันที
ชายหน้ากากเหลือบตามองไปทางยูจิน “เ้าหนุ่มที่กล้ามาท้าทายข้าในหมู่บ้านตอนกลางวัน เ้าคิดว่าเ้าจะรอดไปได้หรือ?”
ยูจินไม่เสียเวลาโต้เถียง เขาพุ่งไปทางชายคนนั้นด้วยความเร็วสูงก่อนที่จะใช้ดาบในมือฟันเข้าไปที่ขาของเขา ชายคนนั้นร้องลั่นก่อนที่จะล้มลงกับพื้น ยูจินไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว เขาหมุนตัวและใช้ดาบฟันต่อไปที่แขนอีกข้างของเขา ทำให้เขาเสียความสามารถในการใช้อาวุธ
ในตอนนั้นเองที่ชายหน้ากากเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน และพวกเขาก็รู้ว่าตนไม่มีทางสู้ต่อได้ “ถอยไป!” หัวหน้ากลุ่มะโ ก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปในความมืด ทิ้งให้หมู่บ้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
อาจารย์หลี่หันกลับมาหายูจิน “เ้าทำได้ดี แต่เ้าต้องระวังมากกว่านี้ อย่าเสี่ยงเข้าไปในสถานการณ์ที่เ้าควบคุมไม่ได้”
ยูจินพยักหน้า “ข้าจะจำไว้ ข้าเรียนรู้ได้ว่าความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ แต่ต้องใช้สติปัญญาและการวางแผนที่รอบคอบด้วย”
อาจารย์หลี่มองยูจินด้วยความพึงพอใจ “เ้ามีความสามารถที่จะก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้ แต่อย่าลืมว่า ทุกก้าวที่เ้าเดินต้องมั่นคง และทุกการกระทำต้องมีเหตุผล”
ทั้งสองคนกลับเข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านออกมาขอบคุณพวกเขาและยืนยันว่าพวกเขาจะยืนหยัดสู้กับความชั่วร้าย ยูจินรู้สึกได้ว่าหมู่บ้านนี้อาจจะกลายเป็สถานที่ที่มีบทบาทสำคัญในอนาคตของเขา
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มจากแสงของรุ่งอรุณ ยูจินยืนมองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นเหนือขอบฟ้า เขารู้
160
