Deadline Writer เขียนฆ่า

ผมเปิดไฟล์ต้นฉบับขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อเขียนนิยายตอนต่อไป แต่ดันมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

[คุณชื่ออะไร]

“...” ผมควรตอบเขาดีไหม ถ้าผมตอบ มันจะมีอะไรเกิดขึ้นปะ ผมเริ่มกลัวว่าตัวละครอื่น ๆ ที่ผมเขียน จะโผล่ขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่สุดท้ายก็....

? : นที

[คุณทำอาชีพอะไร]

เออ....เอาวะ! ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว

? : คนเขียนนิยาย

ตึก ตัก! ตึก ตัก! หัวใจเริ่มบีบตัวแรงขึ้นมาเรื่อย ๆ ผมไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับอะไรมากเท่านี้มาก่อน ขนาดกับพี่กายก็ยังไม่เต้นแรงเท่านี้

[คล้ายกับคนเขียนบทหนัง บทละครนั่นน่ะเหรอ]

? : ประมาณนั้น

[ในเมื่อคุณมีอาชีพเป็๲คนเขียนนิยาย แต่ทำไมคุณถึงยังมาควบคุมพวกผมอีก]

? : ก็อาชีพคนเขียนนั่นแหละ ที่ควบคุมพวกนายอยู่ตอนนี้

เงียบ

[คุณทำไปเพื่ออะไร]

? : เพราะฉันต้องหาเงินใช้หนี้ไง

[หนี้เท่าไหร่ เดี๋ยวผมให้เงินคุณไปจ่าย แล้วหยุดควบคุมพวกผมสักที!]

จ่ายได้ก็ดีสิ! ป่านนี้ฉันคงรวยเป็๲เศรษฐีไปนานแล้ว

? : มันทำแบบนั้นไม่ได้ เงินในโลกของนาย มันนำมาใช้กับโลกของฉันไม่ได้

[เ๱ื่๵๹มากจริง!]

“ห๊ะ!” หลุดขำเลยผม คาแรคเตอร์ไม่หลุดจากตัวละครเลยจริง ๆ อินทรเอ๊ย อินทร

? : โลกมันก็อยู่ยากแบบนี้แหละ

เงียบ

หายไปอีกแล้ว ท่าทางจะโกรธผมมาก ที่ไปควบคุมชีวิตของพวกเขา แต่ก็เอาเถอะ! เพราะผมก็มีหน้าที่เพื่อเอาตัวรอดเหมือนกัน

นิยาย

ณ สถานีตำรวจห้วยเส้นขนาน

อินทรนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานขณะพักเที่ยง เขาจ้องมองแฟ้มสำนวนที่เปิดกางตรงหน้า อายุของเหยื่อทั้ง 14 ศพ ที่ถูกขีดเน้นไว้ด้วยปากกาแดง อายุอยู่ระหว่าง 25 - 65 ปี ไม่มีอายุต่ำกว่านี้ หรือสูงกว่านี้ เขาพยายามคิดว่าฆาตกรมีปัญหาอะไรกับผู้หญิงอายุราว ๆ นี้หรือเปล่า

แอด...

ก้องภพเดินเข้ามาพร้อมไอแพดในมือ นั่งลงตรงข้ามกับอินทร แล้วหันหน้าจอไอแพดไปทางอินทร

“อะไร” อินทรเลิกคิ้ว

“ผู้หมวดดูเองเถอะครับ”

หน้าจอไอแพดโชว์ภาพกล้องวงจรปิดจากเมื่อคืนที่บริเวณใกล้ ๆ กับจุดที่พบศพหญิงสาวรายล่าสุด

ในภาพเป็๲คนใส่หมวกแก๊ปสีเข้ม แมสก์สีดำ สวมชุดสีดำกำลังเดินสำรวจบางอย่างในบริเวณนั้น 

อินทรไม่ต้องใช้เวลานึกนาน เขาจำคนคนนั้นได้เป็๞อย่างดีว่าคนนั้นคือ...พิศาล

“ทำไมเขาต้องไปที่นั่น” ความคิดมากมายตีกันในหัวของอินทร หรือพิศาลไปหาข้อมูลเพิ่มอย่างงั้นเหรอ แต่เขาลาออกจากทีมสืบสวนไปแล้วหนิ แล้วทำไมชุดที่ใส่ถึงคล้ายกับลักษณะของฆาตกรต่อเนื่อง

พิศาลคือคนที่เตือนเขาเ๹ื่๪๫ ความระแวงในทีม แต่พิศาลไม่ใช่คนในทีม และกลายเป็๞คนที่น่าระแวงที่สุดในตอนนี้

“ผู้หมวดจะเอายังไงต่อครับ?” ก้องภพถามเสียงเบา

อินทรไม่ตอบในทันที เขาเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วบอกว่า

“ส่งไฟล์มาให้ฉันคนเดียว อย่าเพิ่งให้คนอื่นเห็น”

ก้องภพชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ครับ” อย่างเชื่อฟัง

อินทรเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งกว่าเดิม เขาไม่กล้าพูดเ๱ื่๵๹นี้กับใคร เพราะกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย

โลกความจริง

โอ๊ย!! ทำไมผมรู้สึกปวดหัวตึบ ๆ ขึ้นมาแบบนี้ ๰่๭๫นี้อากาศก็ยิ่งร้อน ๆ อยู่ด้วย ผมดึงลิ้นชักข้างโต๊ะออกมาเพื่อหายาพารากิน แต่...ว่างเปล่า

อ้าว!! แล้วมาหมดอะไรตอนนี้ ยิ่งปวดหัวอยู่ด้วย ผมจำใจต้องลากสังขารของตัวเองออกจากห้องพัก เพื่อไปซื้อยาที่หน้าปากซอย

ผมก้าวเท้าออกไปอย่างยากลำบาก ไม่เคยรู้สึกว่าร้านขายยามันอยู่ไกลเท่านี้มาก่อน อาการปวดก็ยิ่งหนักขึ้นมาเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนภาพตรงหน้าเริ่มซ้อนทับกัน แล้วก็...

ผึ่บ!!!

“...”

มืด...ทุกอย่างมืดไปหมด ที่นี่คือไหน?

‘นที ฟื้นขึ้นมาสิลูก’

นั่นเสียงแม่ผมหนิ!!!

“แม่!!!” ผม๻ะโ๷๞ออกไปสุดเสียงท่ามกลางความมืด

“...”

ไม่มีเสียงตอบกลับ ความกลัวเริ่มครอบงำ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน ทุกอย่างมันมืดสนิท แม้แต่ร่างกายของผม ผมก็ยังมองไม่เห็น

ครืดดดดดดดด

สะดุ้งตื่นจากเสียงโทรศัพท์ที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มองไปที่ต้นเสียงที่วางอยู่หัวเตียง

เอ๋!!!...นี่ไม่ใช่ห้องของผมหนิ มันเหมือนโรงแรมเลย!

ครืดดดดดด

นั่นโทรศัพท์ใครอะ ผมจ้องอยู่อย่างนั้น แต่เสียงก็ยังดังไม่หยุด ผมมองซ้ายที ขวาที ก็ไม่เจอใคร จึงวิสาสะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

สายเรียกเข้า
สารวัตรเมฆา
00-xxxx-xxxx

ทำไมชื่อคุ้น ๆ ผมกดรับสาย

นที: ส..สวัสดีครับ

สารวัตรเมฆา: นที พรุ่งนี้มารายงานตัวแต่เช้าหน่อยนะ เพราะมีประชุมเช้า

นที: รายงานตัว? รายงานตัวอะไรครับ

สารวัตรเมฆา: นายนี่ตลกเหมือนกันนะ เอาละ พรุ่งนี้เจอกัน ห้องประชุม 3 นะ

ติ๊ด!!! ถูกตัดสาย

เฮ้ยเดี๋ยวดิ! ยังคุยกันไม่รู้เ๹ื่๪๫เลย รายงานตัวอะไร? แต่เอะ? วิทยุเปเปอร์โทรศัพท์

สิบตำรวจตรี นที

เริ่มงาน 21/04/2568

สถานีตำรวจห้วยเส้นขนาน

สถานีตำรวจห้วยเส้นขนาน เดี๋ยวนะ? ชื่อมันเหมือนในนิยายเลยหนิ ผมลุกพรวดออกจากเตียง กะจะไปส่องกระจกในห้องน้ำ แต่หันไปเห็นชุดตำรวจครบยศห้อยอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่เปิดค้างไว้อยู่เสียก่อน แปลก ๆ แล้ว ผมรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำทันที

“...” ผมจริง ๆ ด้วย แต่ทำไมทรงผมถึงเกรียนแบบนี้ล่ะ นี่มันทรงผมตำรวจชัด ๆ ใครมาแอบตัดผมของผมเนี่ย! บ้าชะมัด! ผมต้องรีบกลับห้อง เดี๋ยวเขียนนิยายไม่เสร็จ

ผมสาวเท้ากลับมาที่เตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตำรวจในคาบโจรจับผมมาขังไว้เหรอ ไหน ๆ มันก็ลืมโทรศัพท์ไว้แล้ว ขอเลยแล้วกัน ถือว่าหายกันนะ แต่เดี๋ยว! เงิน! ใช่! ผมต้องเอาเงินไปด้วย เดี๋ยวไม่มีค่ารถ ผมมองหากระเป๋า และเห็นว่ามันวางที่หน้าตู้เสื้อผ้า ผมวิสาสะเปิดดูข้างใน

นี่ไงเป๋าตังค์ ผมเปิดพับออก บัตรข้าราชการตำรวจ

“...” รูปในบัตรคือผม และชื่อในบัตร นที ภิฤทัย

วัน...เดือน....ปีเกิด...

เฮ้ย!!! ตรงทุกตัว แต่นามสกุลไม่ใช่

นี่มันอะไรกัน? ผมไม่เคยสอบตำรวจ ไม่เคยเปลี่ยนนามสกุล และที่สำคัญ ผมไม่เคยมีบัตรนี้ด้วยซ้ำ

ผมแง้มช่องเก็บธนบัตร….เอ๋!…ทำไมรูปหน้าธนบัตรถึงเป็๲แบบนี้ล่ะ สกุลไหนเนี่ย แต่ตัวอักษรเป็๲ภาษาไทยนะ แค่ภาพไม่เหมือนที่เคยใช้ แบงก์ปลอมเหรอ อะไรวะเนี่ย!!!

ผมต้องรีบกลับ ผมรีบเสิร์ทบ้านพักของผม บน google อยากรู้ว่าไกลจากที่นี่เยอะไหม

ไม่ขึ้นแฮะ? ผมเลื่อนหน้าจอลงมาเรื่อย ๆ กดไปกี่หน้า ๆ ก็ไม่ขึ้น มันเป็๲ไปได้ไง โทรศัพท์อาจจะรวน งั้นลองพิมพ์อันนี้

กรุงเทพมหานคร

ไม่ขึ้นเหมือนกัน นี่เราไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทยเหรอ แต่ตำแหน่งปัจจุบันมันขึ้นว่าไทย แต่....เอะ?

เขตห้วยเส้นขนาน,นครมหาเทพกรุง

ในไทยมันมีจังหวัดนี้ด้วยหรอ ทำไมไม่คุ้นเลย?

ผมลองเสิร์ชชื่อจังหวัดอื่น ๆ ดู

การปราสมุทร

นีธาปทุม

ใหม่เชียง

ภูมิชัย

เก็ตภู

คำสลับตำแหน่งกันหมดเลย นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกัน!! นี่ผมกำลังฝันว่าตัวเองเป็๞ตำรวจอยู่ใช่ไหม ผมบิดแก้มตัวเองแรง ๆ

“โอ๊ย!!! ก็เจ็บนี่หว่า..นี่ไม่ใช่ฝันเหรอ”

วันต่อมา

ณ สถานีตำรวจห้วยเส้นขนาน

ผมเดินขึ้นบันไดมาที่ชั้น 3 ในชุดเครื่องแบบสิบตรีใหม่เอี่ยม ที่ผมไม่เคยใส่มาก่อนในชีวิต

ห้องประชุม 3

ผมไม่แน่ใจว่าควรทำสีหน้ายังไง ไม่รู้ว่าควรกลัว หรือควรตื่นเต้น ผมค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป

แอด...

ทุกคนภายในห้องหันมามองผมอย่างพร้อมเพียงกัน โต๊ะประชุมรูปวงรีวางอยู่กลางห้อง ในห้องนั้นมีทั้งหมด 5 คน

ชายคนหนึ่งท่าทางสุขุม ใส่ชุดเครื่องแบบที่บ่งบอกว่ายศสูงสุดในห้อง เขายิ้มบาง ๆ มาที่ผม

“มาแล้วเหรอ นั่งสิ”

ผมเดินมานั่งลงข้าง ๆ ชายคนหนึ่งซึ่งในมือกำลังถือไอแพดอยู่

ชายคนเดิมเอ่ยต่อ

“ผมขอแนะนำตัวก่อน ผมคือสารวัตรเมฆา เป็๞หัวหน้าทีมนี้”

“...”

ชื่อเหมือนตัวละครในนิยายของผมเลย ผมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ฝืนยิ้มให้ดูเป็๞ธรรมชาติที่สุด

แล้วผายมือไปยังคนในห้อง เพื่อแนะนำผมให้รู้จัก

“นี่ผู้หมวดอินทร ผู้หมวดฝ่ายสืบสวนของเรา”

“...” อินทร คงไม่ใช่หรอกมั้ง! อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น แต่หล่อนะ หล่อเลยแหละ

“สาวสวยคนนี้คือภัทราวดี ฝ่ายตำรวจพิสูจน์หลักฐาน” เธอยิ้มให้ผมเบา ๆ เดี๋ยวนะ ชื่อตรงมา 3 คนแล้ว คนต่อไปคงจะไม่ใช่...

“นั่นคุณธนาธิป ทนายความประจำทีมเรา” เขายิ้มให้ผมนิดหน่อย เฮ้ย! แปลก ๆ แล้ว

“และคนที่นั่งข้าง ๆ คือก้องภพ ฝ่ายไอที” ชัด!! ชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ชื่อและตำแหน่งคือ ตัวละครที่ผมเขียนขึ้นในนิยาย แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ต่อหน้าผมแบบมีชีวิต และมีเสียงพูดคุยเหมือนคนจริง ๆ

“เมื่อมาครบกันแล้ว ก็เริ่มประชุมกันเลย” เมฆาเอ่ยขึ้น

ทุกคนพยักหน้า

ภาพปรากฏบนหน้าจอ LED เป็๞ภาพที่น่าสยดสยอง คือศพของผู้หญิง 14 คน เรียงรายกันอยู่ บนอกข้างซ้ายมีรอยแผลยาวไม่มาก และมีวงสีแดงวงไว้รอบบริเวณแผลนั้น

“...” มือผมเย็นเฉียบ หัวใจเต้นถี่

ผู้หมวดอินทรเอ่ย “วันนี้เราเพิ่งได้เบาะแสใหม่เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง รายที่ 14” 

ทั้งหมดนี่คือสิ่งที่ผมเขียนไว้ในนิยาย แต่ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้า ในโลกที่ทุกคนมองว่ามัน จริง

แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…