บทที่ ๓
สักครู่หนึ่งเด็กหนุ่มก็เข้ามาถึงห้องโถงใหญ่ มันตกแต่งเลิศหรูด้วยชุดเครื่องเผาชิ้นงามจากทางใต้ ไม้สลักงามจิตจากทางเหนือ อีกทั้งยังมีรูปปั้นหยกเล็ก ๆ ประดับตามโต๊ะ ทำเอาเด็กหนุ่มสำนึกว่าชั่วชีวิตเขาคงไม่มีบ้านเรือนเช่นนี้
"หวังจวิน...เ้ามานานหรือยัง" เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังมาจากเื้ั เด็กหนุ่มพลิกตัวก็พบเจอซ่งเฉวียนอยู่ด้านหลังเขาเสียแล้ว
"ไม่นานขอรับ ข้ามาถึงเมื่อครู่" เขากล่าวตอบ
"ดี...เออละเข้าเื่เลย เ้าว่าข้าควรต่อรองกับตระกูลหยางยังไง" มันกล่าวสายตาจับจ้องที่เด็กหนุ่มโดยไม่อ้อมค้อม
"ท่านซ่งตอนนี้อาจารย์ข้า...ไม่ได้อยู่ที่ตำหนักหยางครับ...ก่อนท่านอาจารย์จากข้าไปเขาบอกว่าต้องไปพบคนผู้หนึ่ง อีกแปดปีภายหน้าให้ไปพบเจอที่หมู่ตึกตระกูลหยางที่ฉางอัน" เด็กน้อยกล่าวพร้อมสบตาแสดงถึงความจริงใจ
"ถ้าเป็เช่นนั้น ข้าก็จะให้คนไปสร้างหมู่ตึกที่กวางโจว ไม่แน่ข้าจักต้องไปเองเพื่อรู้จักกับคนพื้นที่เสียก่อน ดีไม่ดีอาจจะมีเ้าถิ่นอยู่ก่อนแล้ว และหากเป็เช่นนั้นเราก็คงต้องต่อรองกับพวกมัน" ซ่งเฉวียนกล่าวความคิดของของ แววตาครุ่นนึก ดูเหมือนรองผู้นำคระกูลจะจริงจังกับงานครั้งนี้มาก
"ครับ มันคงต้องเป็เช่นนั้น แต่ข้าพเ้าอยากเสนอว่า ให้ท่านซ่งเร่งติดต่อกับตระกูลหยางอีกทางหนึ่งด้วยเถิดครับ ตอนนี้แนวชายแดนที่ฉางผิงเกิดศึก ‘หยางมู่หลง’ นำทัพศึกด้วยตัวเองที่นั้นห่างไกล อีกทั้งยังมีแร่เหล็กน้อย อาวุธยุทโธปกรณ์ของกองทัพคลาดแคลน หากท่านซ่งส่งคนช่วยเหลือ ตระกูลหยางต้องยินดีเป็แน่" เด็กน้อยกล่าวแววตาแจ่มใสจดจ้อง ซ่งเฉวียนเองก็ได้ยินข่าวมาเช่นกัน แต่การไปฉางผิงเส้นทางยาวไกลร่วมสองเดือนดังนั้นการดูแลขบวนไม่ใช่เื่ง่าย
"แต่หากข้าเกณฑ์คนไปที่กวางโจว ผู้ดูแลขบวนก็จักน้อยลงเมื่อเป็เช่นนี้แล้วไหนจะต้านทานพวกโจรได้" มันกล่าวถามเด็กน้อยดูเชิง ตอนนี้ซ่งเฉวียนเชื่อว่าหวังจวินพูดขึ้นมาย่อมมีเหตุมีผล
"เรียนท่านซ่งเื่นี้ข้าได้หาทางออกไว้แล้วครับ" มันกล่าวยิ้ม ๆ
"เช่นไรไหนเ้าจงบอกมาเถิด"
"ท่านซ่งคงพอทราบว่า เมื่อหลายเดือนก่อนหงอจ้งโดนปล้นชิง ชื่อเสียงของเขาโดนิ่ หลายเดือนมานี้หงอจ้งซุ่มฝึกกองกำลังคุ้มกัน ข้าคิดว่าน่าจักเพียงพอต่อการคุ้มกันในคราครั้งนี้ และอีกอย่างแม้เส้นทางระยะไกลข้าก็ไม่นึกว่าค่าใช้จ่ายจักแพงเท่าไรนัก เหตุคงเพราะว่า่นี้งานจ้างมันตกต่ำเพราะข่าวเมื่อคราวก่อน หากท่านซ่งใช้งานมันอีกทั้งยังเป็การช่วยเหลือราชสำนัก มันต้องรับคำท่านแน่" กล่าวจบซ่งเฉวียนก็นิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อไตร่ตรองความคิดเด็กหนุ่ม
"เป็ความคิดที่ดีข้าจักส่งคนติดต่อมัน" ซ่งเฉวียนกล่าวอีกครั้งใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกล่าวต่อ
"แล้วเ้าจะทำอะไรใน่เวลาที่เหลือ ้าฝึกยุทธหรือไม่ข้าจักให้ยอดฝีมือตระกูลช่วยเ้า" เสียงนี้จริงจังและหนักแน่น บ่งบอกว่าซ่งเฉวียนคนนี้เอ็นดูเด็กหนุ่มนัก
"ขอบคุณท่านซ่ง...เพียงแต่ข้าอยากจะขอยืมม้าท่านสักหนึ่งตัวข้าจักเดินทางไปเหอเป๋ยบ้านเกิด ครั้นยามที่ข้ามาที่นี่ไม่ได้นำป้ายิญญามารดาข้าพเ้ามาด้วย ด้วยประการฉะนี้ข้าจึงคิดกลับไปครับ" เด็กหนุ่มกล่าวจากใจของเขาแววตาพลันเศร้าหมอง ความจริงซ่งเฉวียนเองก็ไม่รู้ที่มาของเด็กหนุ่มแต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มกล่าวถึงมารดาผู้ลับไปก็มิอยากซักไซ้ไล่เลียง
"ได้ ข้าจะให้ม้าดีเ้าหนึ่งตัวพร้อมผู้คุ้มกัน" ซ่งเฉวียนกล่าวมือตบบ่าเด็กหนุ่ม
"ขอบคุณท่านซ่ง แต่ผู้คุ้มกันไม่จำเป็ดอกหากท่านเร่งบุกเบิก ยอดฝีมือแม้น้อยคนก็ดีกว่าทหารเลวมากมายนัก" เด็กหนุ่มกล่าวเกรงใจ ซ่งเฉวียนไม่ว่าอะไร เพียงพยักหน้าและเดินจากไป
เมื่อเด็กหนุ่มร่ำลาอาเปา และเฒ่าแก่ที่โรงเตี้ยมเสร็จเขาก็กลับไปยังบ้านน้อยในป่าของเขา ขณะที่เขาเก็บของใช้จำเป็ก็พลันนึกถึงคัมภีร์ยุทธและห่อเงินจึงได้นำออกมาจากที่ลับ เด็กน้อยเมื่อนำออกมาก็ปรากฏว่าทองและเงินล้วนยังอยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้แผ่นหนังและใบแลกเงินบางส่วนผุพังไปเสียแล้ว สี่เดือนที่ผ่านมาหลังจากที่เด็กหนุ่มจดจำเคล็ดวิชาต่าง ๆ ได้เขาก็มิเคยน้ำมันออกมาอีก ส่วนเงินยิ่งแล้วใหญ่เพราะค่าแรงจากโรงเตี้ยมเองก็เกินพอสำหรับเขา แต่สำรับเื่ที่แปลกคือ ขนาดแป้นหนังยังผุพังขนาดนี้ เหตุใดผืนผ้าที่ห่อเงินเหรียญอยู่ไม่เป็อะไร ชายหนุ่มจึงนำมันออกมาสำรวจอย่างถี่ถ้วน จึงพบว่าแท้จริงแล้วแพรผืนนี้ถักทอด้วยเส้นใยประหลาดมันดูคล้ายทองคำแต่แข็งแกร่งกว่า แต่เมื่อััมันก็คือผ้าดี ๆ นี้เอง ขณะนั้นเองสายตาเด็กหนุ่มก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรที่มุมขวา
"มิอาจคลาย แต่หากทำลายก็จัก" เสียงเด็กหนุ่มเอ่ย แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเพียงเอาเงินออกมาบางส่วนจึงห่อมันกลับ และจัดฝังไว้ใต้ถุนบ้านดังเดิม เขารู้ว่าพวกขอทานที่เหลือรอดสองคนเมื่อมันหายดีเมื่อไหร่มันจะต้องกลับมาค้น และทำลายที่พักมันแน่ ด้วยเหตุนี้มันจึงชิงลงมือเผากระท่อมน้อยของมัน อันเป็การกลบเกลื่อนร่องรอยของช่องลับมันด้วย เด็กน้อยเฝ้ามองดูบ้านที่มันอุส่าสร้างขึ้นมาเนิ่นนานค่อย ๆ ย่อยสลายด้วยเปลวเพลิงทำมันเองก็หดหู่เสียไม่ได้ เด็กนุ่มพลันมือตบไปยังต้นคอม้าขาวของมัน
"เอาล่ะ เ้าชื่อ ‘ซื่อซือ’ ใช่ไหม เราไปเหอเป๋ยกันเถอะ"
ทันใดนั้นเองแสงสีเงินประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากพื้นพสุธาเบื้องล่างบัดนี้เด็กหนุ่มพลางตบควบคุมเ้าม้าขาวที่กำลังตื่นตัวอยู่ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามัน ขณะนี้ที่แสงสีเขียวอร่าม แสงนั้นมันแวววาวมาจากตัวบ้านของมันเอง และเด็กน้อยก็พลันนึกถึงห่อผ้าของมันอีกครั้งหนึ่ง
"มิอาจคลาย แต่หากทำลายก็จัก" มันพึมพำ เด็กน้อยเองตอนนี้จึงตัดสินใจให้ไฟมอดดับ มันเองก็อยากรู้ว่าห่อผ้าคืออะไร
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หวังจวินก้าวอาด ๆ ไปหาหลุมนั่น มันใช้เศษเหล็กอันหนึ่งคุ้ยเขี่ยบางสิ่งขึ้นมาได้ และแล้วชายหนุ่มก็ประจักษ์เบื้องหน้าว่ามันหาใช่ผ้าแพรผืนเดิมไม่ หากแต่มันเป็ผืนโลหะนุ่มคล้ายผ้าผืนหนึ่ง รูปลักษณ์บัดนี้ได้แปลเปลี่ยนไป จากลายผ้าถักทอผืนงามจางหาย และดูเหมือนว่ามีลวดลายที่มองคล้ายแผนที่แห่งหนึ่งปรากฏขึ้น เด็กน้อยเหลือบมองอักษรเบื้องบน
"หลุมพระศพจี้หลัน" เด็กน้อยตะลึงงันที่แท้สิ่งที่เขาได้รับฟังจากซ่งเฉวียนได้ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว ชายหนุ่มสะบัดหน้าโดยเร็ว จับแผนที่นั้นมานั่งอ่านอย่างแจ่มชัด พระพุทธทรงโปรด! มันอยู่ที่เหอเป๋ย! เหตุใดหนอลิขิตฟ้าถึงบังเอิญเพียงนี้
อีกด้านหนึ่ง ณ เมือง โกรครูยอ ชายแก่ผู้หนึ่งนั่งเหม่อลอยมองไปยังเบื้องฟ้าท่ามกลางแสงดาวและดวงเดือน
"ฝ่าา บัดนี้ดาวแห่งราชันย์ได้ทอแสงแล้วพะย่ะคะ" เสียง ๆ หนึ่งแว่วมายังโสตประสาทของเขา ชายแก่เบิกตากว้างลุกขึ้นโดยทันใด น้ำเสียงหนึ่งตรัสถามขึ้นโดยเร็ว
"ที่ใด แสงแห่งราชันย์สว่าง ณ ที่แห่งใด" หน้าของเขาตอนนี้ปิติยินดีมากนัก อาจจะเพราะบางทีเขาเฝ้ารอข่าวนี้มานานแสนนาน
"ต้าถังพ่ะยะค่ะ..." ขุนนางผู้ซึ่งตอนนี้ก้มตัวอยู่น้อย ๆ กล่าวตอบไป
"ฮ่า ๆ ๆ ์ ์ เห็นใจข้ายองยางแล้ว...เอาละเจเพค ท่านจงไปเตรียมทหาร และข้าจะไปที่ต้าถัง"
ส่วนด้านหวังจวิน ผู้ซึ่งตอนนี้ได้แผนที่ลึกลับมาไว้ในมือพลันตบต้นคอของเ้าซื่อซือ
"ซื่อซือ สงสัยเทวดาคงเห็นใจข้าแล้วละ...มาไปพบท่านแม่และไปเป็วีรบุรุษกัน..." น้ำเสียงหวังจวินทั้งยินดี และรู้สึกเืในกายเดือดพร่าน กล่าวจบมันก็ควบม้าไปโดยไม่รีรอ
สิบวันผ่านไป เด็กหนุ่มก็มาไกลนับพันลี้ แต่ถึงอย่างไรระยะทางจากเจิ่งโจวสู่เหอเป๋ยก็ไกลยิ่งนัก เด็กน้อยเองก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางและเวลาก็จวนจะมืดค่ำ มันจึงแวะเข้าพักในโรงเตี้ยมของหมู่บ้านหนึ่ง
"เสี่ยวเอ้อ" เด็กหนุ่มกล่าวเรียกขึ้นเมื่อมันเข้ามายังโรงเตี้ยม เด็กน้อยวัยมากกว่ามันผู้หนึ่งก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากหลังร้าน ตอนนี้หวังจวินไม่ได้สวมใส่ชุดของหมู่ตึกตระกูลซ่ง เพราะมันไม่อยากเป็ที่สนใจกับคนผ่านทางมากนัก เสี้ยวเอ้อเมื่อพบมันสีหน้าก็ส่อแววผิดหวังพลางกล่าวกับเด็กน้อย
"เ้าไปเถอะ ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้คนจรจัดหรอก" มันกล่าวสายตาไม่ได้มองแม้แต่หน้าเด็กหนุ่ม
"ปล่าวท่านพี่ ข้าพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง โปรดท่านพี่พิจารณาดูก่อน" พูดจบเด็กน้อยก็โยนเม็ดเงินเม็ดหนึ่งไป พอเสี้ยวเอ้อรับเงินมันได้แววตาสีหน้าก็เปลี่ยนราวกับคนละคน
"เชิญคุณชายครับ ไผ่เขียวของเราแม้เป็โรงเตี้ยมเล็ก ๆ แต่ก็มีห้องที่สะอาดรองรับคุณชาย เชิญ้าครับ" น้ำเสียงของมันกลับกลอกชะเลียจนเด็กน้อยเองรู้สึกขนลุก สักครู่เด็กทั้งสองก็มาถึงห้องพักชั้นสองริมขวาสุด
"เชิญคุณชายครับ ประเดี่ยวเดียวข้าจักนำน้ำชามาให้" มันบอกก่อนจะวิ่งออกไปอย่างลิงโลดเพราะเงินสิบชั่ง ห้องนี้แม้เก่าแต่ก็สะอาดมีกลิ่นอายที่น่าภิรมย์อย่างที่เ้าเสี้ยวเอ้อบอก เด็กน้อยเลาะเดินไปทั่วห้องสายตามองไปทั่ว ตอนนี้เวลาก็ดึกมาก แต่ถึงอย่างไรเด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงกระแทกจากห้องข้าง ๆ อยู่ อีกทั้งยังมีเสียงครางเ็ประรวยด้วยความสุข เขาจึงไม่ต้องไตร่สวนเลยว่าคือเสียงอะไร สักพักห้องของมันก็มีเสียงเคาะขึ้น
"เข้ามาได้" เด็กน้อยกล่าวตอบ เสี้ยวเอ้อเมื่อเข้ามามันก็จัดวางน้ำชาที่โต๊ะ ไม่นานนักมันเมื่อเสร็จก็ออกไป เด็กหนุ่มเองตอนนี้เขาก็อยากพักผ่อน พลางนั่งจิบแววตาเหม่อลอยครุ่นคิดไปไกล จากนั้นมันก็พลันล้วงหยิบแผ่นแผนที่ขุมทรัพย์ขึ้นมาดู
"มันบอกว่าอยู่เหอเป๋ยก็จริง แต่บ่อน้ำนี้มันหาได้มี ณ ที่นั่น" เด็กน้อยกล่าวแววตาจับจ้อง
"เอาเถอะ หากแม้นเรามีบุญ ขุมทรัพย์จักประจักษณ์ขึ้นสู่เราเอง เพราะถึงอย่างไรเป้าหมายก็เพียงกลับมารับท่านแม่เท่านั้น" เสียงพึมพำของมันแ่เบาคล้ายจะกล่าวกับตัวเอง
เด็กน้อยขณะนี้แววตาพริ้ม เสียงกระแทกและครางปนเ็ปเบา ๆ ข้างห้องของมันตอนนี้ก็จักเป็เสียงกล่อมนอนของมันเท่านั้น ร่างกายทุกส่วนของมันผ่อนคลายรู้สึกเข้าสู่ห้วงภวังค์จะหลับ ทันใดนั้นคำ ๆ หนึ่งก็ทำให้มันตื่น
"อา อ่า ท่านฉวินท่านเหตุใดถึงรุนแรงกับข้าถึงเพียงนี้" เสียงหญิงสาวผู้หนึ่งพูดขึ้น แม้น้ำเสียงแ่เบาแต่ประสาทหูของหวังจวินก็จับกระแสเสียงได้ทัน
"ซุ่ยหยี เ้าจงรับความสุขอย่าได้บ่น หากข้าทำงานใหญ่สำเร็จเ้าจักอยู่ดีกินดี" สิ้นเสียงแรงกระแทกก็ทำเอาฝาพนังข้าง ๆ เด็กหนุ่มสั่นะเื เสียงโหยหวนอันเปรี่ยมความสุขของหญิงสาวแว่วกังวานนัก
"อ่า..ท่านกล่าว งานอันใดคะ อื้มมม" หญิงสาวถามน้ำเสียงถี่หอบ แม้ปะปนมากับเสียงกระแทกที่เป็จังหวะเด็กหนุ่มก็สามารถแยกแยะได้
"ได้ ในเมื่อเ้าเป็คนถามข้าก็จักบอกให้รู้ฟัง เ้ารู้หรือไม่ว่า ซ่งเฉวียน มันกำลังบุกเบิกกวางโจว และมันจักต้องใช้ไพร่พลของตระกูลมากด้วย ฮึ และสายของท่านหยุนผูก็ได้รายงานว่า ในอีกสี่เดือนมันจักขนข้าวของมีค่าไปที่ฉางผิง กำลังพลคุ้มครองขบวนก็จักอ่อนแอ ท่านหยุนผูจึงได้ไว้วานให้ข้านำข่าวนี้เพื่อไปเจรจาต่อรองกับ ซีเหมินจื่อ ฮ่า ๆ ๆ กองทัพโจรของซีเหมินจื่อความเดิมมันมีความแค้นกับซ่งเฉวียนอยู่ก่อนแล้ว เมื่อมันได้ข่าวจากเรา มันจักต้องร่วมมือกับนายท่านแน่" เสียงของหนุ่มนั่นดังซ่านบ่งบอกว่าความคิดชั่วร้ายของมันเป็ภาพฉันใด ประโยคนี้เองที่ทำให้เด็กหนุ่มพลันใช้สมาธิทั้งหมดจดจ่อ
"แล้ว ทำไมถึงต้องใช้กองทัพของซีเหมิน... อ่าาาา" หญิงสาวผู้นั้นก็พยายามถามต่อแม้จากเสียงที่แผ่ซ่านออกมาจะทรมาน
"ก็เพราะมันจำเป็นี่สิ ข้าได้ยินว่าซ่งเฉวียนมันทำการติดต่อซื้อขายกับขุนศึกของตระกูลหยาง และฉางผิงก็อยู่ในเขตการคุ้มครอง ถ้าหากเป็เช่นนั้น ก็มีเพียงทัพโจรของซีเหมินจื่อเท้านั้นที่ต่อกรได้ เอาเถอะเ้าอย่าได้ถามมากความ ข้าจักมอบความสุขที่แท้จริงให้เ้า" กล่าวจบเสียงกระแทกและเสียงครางก็ดังขึ้นกว่าเก่าก่อน เด็กน้อยบัดนี้ถึงกับเหงื่อท่วมตัว พลันจินตนาการถึงอีกสี่ปีเมื่อซ่งเฉวียนย้ายรกรากตามคำแนะนำของเขา มันจะเป็ฉันใดถ้าหากเขาไม่ได้มายินแผนลับนี้เสียก่อน
คืนนั้นเด็กหนุ่มก็ครุ่นคิดอย่างหนักถึงวิธีการส่งข่าวสู่ผู้ดูแลตระกูลซ่ง แม้ตัวมันรู้ดีว่าผู้รับแจ้งข่าวตระกูลมีอยู่ทุกอำเภอของเจิ่งโจว แต่จากที่มันได้ยินมาข่าวนี้ล่วงรู้สู่คนภายนอกแสดงว่าต้องมีไส้ศึก มันจึงต้องคิดหาลู่ทางอื่น
‘หากข้ากลับไป เ้าพวกโจรก็อาจจับไต๋รู้ทันไวตัวได้’ เด็กน้อยนึก
‘แต่หากมิไปด้วยตนเอง แล้วใครกันที่ข้าจักไว้ใจได้’ มันเองก็ครุ่นต่อ ตอนนี้สีหน้าของมันเป็กังวลกว่าหนไหน
‘หรือเราทำธุระเสร็จค่อยจะนำข่าวไปบอก’ และนี้แม้อาจดูเข้าทีที่สุด แต่ถึงอย่างไรเด็กหนุ่มหมายว่าจะอยู่ที่เหอเป๋ยอีกหกปี มันเองก็กะบวชเณรชดใช้คุณของผู้เป็แม่ด้วยจึงดู้หมือนว่าอาจจะต้องเปลี่ยนแผนไป และทันใดนั้นเองมันก็นึกถึงเพื่อนไวเด็กขึ้นมา
"ลูฝา" มันอุทานขึ้น
"ใช่ ลูฝากับเราเป็สหายแต่เก่าก่อน มันจักยอมช่วยเหลือเราแน่" เด็กน้อยคิด เมื่อมันคิดไตร่ตรองเสร็จ ความเครียดภายในใจเริ่มคลายออกไป ร่างกายมันก็มิอาจทนความอ่อนล้าไหวจึงค่อย ๆ หลับลงไปในที่สุด
เช้ารุ่ง เด็กน้อยก็ออกมาดื่มกินยามเช้าข้างล่าง จุดประสงค์ก็เพียงเพื่อจะเห็นโฉมหน้าโจรโฉดผู้คิดปล้นซ่งเฉวียน มันเองก็รออยู่เนิ่นนาน จนตะวันคล้อยมาจะกลางหัวอยู่แล้วถึงประสบผลสำเร็จ พวกมันเดินลงมาพร้อมพูดจาเสียงดัง หวังจวินจดจำได้ทันที ผู้ชายเป็คนดุดันร่างั์แววตามีจิตกามราคะครอบงำ ฟันหน้ายื่นเหยินออกมาเบื้องหน้า อัปลักษณ์เสียยิ่งนัก แต่แปลกที่หญิงสาวร่วมสวาทของมันพลันเป็หญิงสาวอรชรนางหนึ่ง
"เหอะ ออกมาเสียตะวันจะบ่ายหัว เมื่อคืนพวกมันคงชกไปนับสิบ ๆ ยก" เด็กน้อยนึกพลางคิดภาพอุบาทที่เ้าโจรใจบาปอยู่บนร่างหญิงสาว
"เสี้ยวเอ้อจัดของดีมาโต๊ะข้า" เ้าตัวั์กล่าวน้ำเสียงวางท่าอำนาจใหญ่ มือหนึ่งก็ลูบคลำตะโพกสาวข้างกาย ผู้หญิงนั้นปล่อยตัวหาได้ขัดขืนฝ่ามือที่เล้าโลมอยู่ สักพักหนึ่งคู่สวาททั้งสองก็กินดื่มอย่างมันปาก โดยไม่ได้สังเกตเห็นชายหนุ่มที่คอยดูท่าทีอยู่เลย เมื่อบรรลุจุดประสงค์เด็กน้อยก็พลันออกจากโรงเตี้ยมเพื่อมุ่งสู้เป้าหมายมันต่อไป
เด็กน้อยใช้เวลาราวสี่ชั่วยามในการควบม้าตัดผ่านลุ่มเขาเตี้ย ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ตลอดเส้นทางไม่มีแหล่งน้ำสักแหล่ง ถือได้ว่าเส้นทางนี้แห้งแล้งยิ่งนัก แต่อย่างไรก็ตมมันไม่ได้เป็อุปสรรคของเด็กหนุ่มเพราะดูเหมือนว่าเขารู้จักเส้นทางดี คืนนี้เด็กหนุ่มได้พักอยู่ ณ ชายป่าเพราะตลอดเส้นทางไม่พบแหล่งสถานที่พักแห่งใด หากจะมีก็คงต้องเดินทางต่อพรุ่งนี้ถึงจะถึง ซึ่งมันก็เป็เหอเป๋ยภูมิลำเนาของมันนั้นเอง
"แม้โลกหล้ากว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง นับจากดินสูงสุดแดน์
มีมนุษย์มนาและคนธรรพ์ แต่์ก็ยังส่งซึ่งยอดคน"
มันดังแว่วไปทั่วหุบเขาหนึ่ง เสียงของมันมาจากคนผู้หนึ่ง เขาเป็ชายแก่ ณ เบื้องขุนเขาสูง ชายแก่เหม่อลอยมองไปยังดาวนับล้านเบื้องฟ้า ผมของเขาขาวโพลนไปทั้งหัว แววตาที่ซื่อตรงคุณธรรม แต่ถึงอย่างไร สายตาของเขาแม้เปิดเผยก็ยากที่จะหยั่ง ชายแก่ผ่อนลมหายใจลุ่มลึก และกล่าวเสียงหนึ่ง
"ฉิ่งไต๋เปียว (เด็กไร้นาม) เ้าฝึกร่วมมานานามนับ 5 ปีมีความคิดอยากทำฉันใด" เสียงชายแก่นุ่มลึก บ่งบอกถึงพลังภายในสุดหยั่งคาด
"เรียนท่านอาจารย์ ข้าไร้ซึ่งความคิดอ่านในตอนนี้ หากยังมิอาจบรรลุ กายเทพจิตเซียน ศิษย์มิอาจคิดกระทำสิ่งใด" เสียงชายหนุ่มโทนต่ำผู้หนึ่งดังซ่านแว่นตอบ แต่ในระยะแปดสิบก้าวจากชายแก่ หาได้มีผู้ใด
"ดีลูกเปียว นับแต่นี้อีกแปดปีเ้าจักต้องเผชิญบุคคลผู้หนึ่ง คนผู้นี้เป็ลิขิตฟ้าต่อเ้า หากเขาเข้าสู่ธรรมเ้าจงจักเกื้อหนุนค้ำชู แต่หากเขาเข้าสู่วิถีแห่งมารไร้ซึ่งทางสู่มรรคผล มันก็จำใจต้องสังหารเขา เพื่อสงบสุขขแงแผ่นดิน" น้ำเสียงหลังของชายแก่นั้นจริงจังมากกว่าหนอื่น
"เหตุใดท่านอาจารย์ถึงได้รับสั่งศิษย์เช่นนี้ ? " น้ำเสียงผู้เป็ศิษย์ถามด้วยจิตสงสัยต่อคำสั่งอาจารย์
"ลูกเปียว เ้ารู้จัก เซี้ยงปาอ๋อง และฮั่นเกาจูหรือไม่" ชายแก่ถามกลับไปยังศิษย์
"พอทราบท่านอาจารย์"
"ไหนเ้าจงจัดแจงเื่ราวให้ข้าฟังเสียหน่อย" อาจารย์เฒ่าก็พลันถาม ใบหน้ายิ้มแย้ม
"ครับ เซี้ยงอวี่ความเดิมเป็คนแคว้นฉู่ เล่าปังเป็เพียงสามัญชน แต่ทั้งสองกระทำการก่อฏต่อแผ่นดินฉินอันปรกครองอย่างเหี้ยมโหด ราชวงศ์ฉินเองเมื่อไร้ยอดคนอย่าง หลี่ซือ หวังเจี้ยน และ ฉินอ๋อง ก็มิอาจต่อต้านเหล่าทัพที่นำโดยยอดคนทั้งสองได้...และในปีฉินอี้ที่ 14 (ก่อน คศ 206ปี) เซี้ยงอวี่นำพลเข้าสู่เสี้ยนหยางสังหารลูกชายฉินอ้องสำเร็จ แต่เล่าปังกลับนำทัพเข้าสู่เมืองหลวงก่อนโดยไม่กระทำศึก ก่อเกิดความแค้นต่อสองสหายรัก จึงกระทำาฮั่นฉู่อันโด่งดัง แต่ไม่วายเซี้ยงอวี่พลาดท่าสังหารเล่าปังในงานเลี้ยงหงเหมิน ฮั่นสิน เตียวเหลียง เซียวเหอ จึงได้ช่วยเล่าปังวางอุบาย จนบีบคั้นยอดคนอย่างเซี้ยงอวี่ให้ถึงแก่ความตายกับคนรักของตน" กล่าวจบน้ำเสียงผู้เป็ศิษย์พลันหดหู่
"มิผิด ๆ ฮ่า ๆ ๆ ศิษย์ข้า" ชายแก่ หัวร่อร่าก่อนจะกล่าวคำ
"แต่เ้าหารู้ไม่ ความจริงเซี้ยงอวี่ใช่พลาด ความจริงเซี้ยงอวี่หาได้ตายไม่" น้ำเสียงของอาจารย์แก่บัดนี้ เข้มข้นดุจเป็ผู้ร่วมเหตุการณ์ พลันทำเอาเสียงผู้เป็ศิษย์กล่าวถามโดยเร็ว
"กล่าวเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร? "
"เื่นี้เกี่ยวโยงกับอนาคตเ้า ข้าจักเล่าให้ฟัง" สิ้นเสียงชายแก่มันก็กล่าวต่ออีกทอดหนึ่ง
"เซี้ยงอวี่ หาได้โกรธสหายรักผู้นี้ แต่ถึงอย่างไรมันก็เื่ตลก เล่าปัง และเซี้ยงอ๋องรักใคร่ดุจพี่น้องร่วมครรภ์มารดา แต่แล้ววันหนึ่งมารแห่งการฆ่าฟันศัตรูนับล้านก่อเกิด จิตเคียดแค้นของมันฝังลึกในจิตใจของคนทั้งสอง แต่อย่างไรก็ตามเซี้ยงอ๋องท่านผู้สำเร็จจิตเซียนก็มิอาจหวั่น และแล้วผู้ตกเป็ทาสของจิตมารกลับกลายเป็เล่าปังผู้ทั้งแก่ชราโรยราด้วยการศึก ฮั่นสิน เตียวเหลียง และเซียวเหอ จึงได้ร่วมมือตัดใจขจัดมาราผู้นี้เสีย เห้อ.. ผู้เป็นายเหนือหัวฟั่นเฟือนเสียสติคิดการอย่างเดียวคือฆ่าฟัน แต่ทั้งสามมิอาจลงมือจึงนำเื่นี้ทูลต่อเซี้ยงอ๋อง เซี้ยงอ่องร่ำไห้ร้องเพลงฉู่นับเจ็ดวันเจ็ดคืนจึงตัดใจลงมือได้ เมื่อสิ้นเล่าปัง เซี้ยงอ๋องจึงทรงปลอมตัวเป็สหายรักสืบทอดเจตนารมย์สืบมา และในตอนนั้นเองนายทหารผู้หนึ่งนามขงมู่ได้สังเกตพิรุธของเซี้ยงอ๋องพบ ทุกคนที่รู้เื่จึงจักกลัวจะได้เป็ข่าวเล่าลือจนทำให้ความมั่นคงสั่นคลอน พระสนมหยูจีอันเป็คนรักของเซี้ยงอ๋องจึงกระทำการสังหารตนข้างศพเล่าปังสหายรักเพื่อตบตา ด้วยการตายของคนทั้งสอง เซี้ยงอวี่ก็เสียใจอย่างล้นเหลือ แต่เมื่อบ้านเมืองขาดหัวัจึงจำยอมทนอยู่บริหารบ้านเมืองทั้งน้ำตา" เล่าจบ ชายแก่ก็พลันสีหน้าเศร้าหมอง ผู้เป็ศิษย์ก็เงียบอยู่เนิ่นนานกว่าจะกล่าวขึ้นมาว่า
"ท่านอาจารย์ เหตุใดเื่นี้ถึงเป็เหตุแก่ชะตาศิษย์" เสียงนั้นถามขึ้นเพราะอย่างไรก็ตามแม้เื่จะดูหดหู่เพียงไหน ก็ไม่ควรจะเกี่ยวกับคนทั้งสอง
"ฮ่า ๆ ถามได้ดี ๆ "
"จิตมารแม้ได้หมดไป แต่ถังไท่จงเมื่อครั้งากับหยางกว่างก็ทรงมีจิตมารดวงใหม่ถือกำเนิด และข้าเองก็ได้ผนึกมันไว้เสียแล้ว ด้วยเหตุนี้ แผ่นดินถังจึงอยู่รอดมา แต่ทว่า.." น้ำเสียงครานี้ของชายแก่นั้นสลดยิ่งนัก
"มันได้หลุดจากผนึกแล้วหรือท่านอาจารย์" น้ำเสียงศิษย์พลางตัดถามก่อนชายแก่จะเล่าต่อไป
"ไม่ใช่ดอกลูกเปียว ผนึกข้าผู้บรรลุเซียนผู้นี้มิอาจหลุดโดยฝีมือผู้ใดได้หากจะมีก็จักมีเพียงแต่.... ราชันย์"
"ราชันย์" ศิษย์กล่าวทวนคำ
"อืม ด้วยปราณัของผู้จักเป็ราชัน แม้ข้าผนึกไว้หนาแน่นเท่าใดก็ต้องย่อมพังทลาย ์หนอเหตุใดถึงได้ขีดลิขิตแบบนี้หนอ" ชายแก่พึมพำโคลงหัวอย่างหม่นใจ
"แล้วท่านทราบได้เช่นใดครับ ? "
"เมื่อหลายวันก่อนดาวราชันย์ปรากฏ บัดนี้มันเคลื่อนย้ายไปยังที่ผนึกเสียแล้ว อีกทั้งระยะนั้นอยู่ไกล ข้าก็มิอาจเดินทางห้ามปรามได้ เอาเถอะเ้ารู้เื่มากแล้ว ไปฝึกตนเสียเถิด" เมื่อจบประโยค ผู้เป็ศิษย์ก็ไม่ได้ยื้อตัวแต่อย่างใด มันก็เงียบหายไป และตอนนี้ชายแก่เองก็เฝ้าแต่มองดวงดาวต่อ แต่ที่หน้าแปลกดวงตาเขาเองกลับจดจ้องที่ดวงดาวสีทองอันสว่างเกินผู้ใด
2K
