(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 25 ถ้าอยู่กันได้ก็อยู่ ถ้าไม่ได้ก็หย่ากัน 

หน้าประตูห้องของบ้านหลังที่สามถูกปิดสนิท แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้ว นางเอื้อมมือเคาะประตู "อวี๋ซานเป้า เปิดประตูให้แม่หน่อย" 

อวี๋ซานเป้าเปิดประตูออกมา ทั้งตัวดูห่อเหี่ยวสิ้นหวัง

แม่เฒ่าเว่ยก้าวเข้าไปในห้อง ยื่นนิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของลูกชาย "เ๽้าลูกโง่ เ๽้าทำหน้าเหมือนคนจะเป็๲จะตายให้ใครดู ... บอกแม่มาตรง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น"

อวี๋ซานเป้าขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดอย่างหดหู่ "แม่ อย่าถามเลย"

วันนี้เขาไปที่เมือง ซื้อขนมและเนื้อหมูไปที่บ้านพ่อตา คิดว่าจะคุยกันดี ๆ และพาภรรยากับลูกชายกลับมา แต่แม่ยายของเขารับของขวัญไว้แล้วกลับบอกว่า ถ้าอยากรับซูโหรวเอ๋อร์กลับไป แม่เฒ่าเว่ยต้องส่งซิ่งซิ่งไปและมาขอโทษที่บ้านด้วยตัวเองถึงจะยอม 

อวี๋ซานเป้าแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง 

เขาไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่าย ๆ จึงถามซูโหรวเอ๋อร์ว่า นี่เป็๲ความคิดของแม่หล่อนหรือของหล่อนเอง

ซูโหรวเอ๋อร์หันหน้าหนี ไม่มองเขา แต่พูดว่า ความหมายของใครไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเขาต้องทำแบบนั้น 

อวี๋ซานเป้าจึงเข้าใจแล้วว่า นี่คือการที่พวกหล่อนร่วมมือกันเพื่อสั่งสอนเขากับแม่! 

เมื่อครั้งที่อวี้ซานเป้ายังเด็ก เขาเป็๲คนไม่เอาไหน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเฒ่าอวี้กับแม่เฒ่าเว่ยเอาเงินเก็บครึ่งชีวิตมาช่วยไว้ ตอนนี้เขาคงยังติดคุกอยู่

เขาสามารถตามใจภรรยาได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้หล่อนมาเหยียดหยามแม่ของเขาได้!

อวี้ซานเป้าตาแดงก่ำ พูดกับซูโหรวเอ๋อร์ว่า "ข้าจะถามครั้งสุดท้าย เ๽้าจะกลับหรือไม่กลับ?"

ซูโหรวเอ๋อร์เพิ่งทะเลาะกับพี่สะใภ้คนรองอย่างเฉียนซื่อมา ทำให้ตอนนี้นางโกรธมาก จึงตอบกลับไปตรง ๆ ว่า "ไม่กลับ!" 

นางคิดว่าอวี้ซานเป้าจะเป็๲ฝ่ายยอมโอนอ่อนขอคืนดีดังเช่นทุกครั้ง แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะหันหลังเดินหนีไป!

ครั้นที่อวี้ซานเป้ากำลังเหม่ออยู่นั้น แม่เฒ่าเว่ยก็ตีเข้าที่ไหล่เขาเต็มแรง ทำให้เขาสะดุ้งกลับมาสู่โลกความจริง 

แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้วเอ่ยว่า "อะไรคืออย่าถาม!  เ๽้าจะบอกให้แม่ทำเหมือนไม่มีลูกสะใภ้คนนี้อย่างนั้นหรือ? ... ลูกสะใภ้ที่พวกเราจัดพิธีแต่งงาน ขึ้นเกี้ยวมาอย่างดี เ๽้าพูดว่าทำเหมือนไม่มี แล้วแม่ก็จะทำเป็๲ไม่มีได้เลยอย่างนั้นรึ?!"

ยิ่งพูด แม่เฒ่าเว่ยยิ่งโกรธ คว้าเอาที่ปัดขนไก่ที่วางอยู่บนเตียงของบ้านหลังเล็กมาฟาดอวี้ซานเป้า 

ชายหนุ่มโดนตีจนต้องร้องเสียงหลงพลางวิ่งหนีไปทั่ว "แม่! แม่! อย่าตีข้า!" 

แม่เฒ่าเว่ยเลี้ยงลูกชายมาสี่คน ไล่ตีลูกคล่องแคล่วว่องไว หลังจากตีอวี้ซานเป้าจนอ่วมไปพักใหญ่ สุดท้ายก็สามารถเค้นเ๱ื่๵๹ราวจากปากเขาได้

"จะให้ข้าส่งซิ่งซิ่งไปงั้นรึ ฝันไปเถอะ! บ้านสกุลซูก็พูดได้นะ! ข้าจะเลี้ยงหลานสาวตัวเอง มันเกี่ยวอะไรกับพวกเขาไม่ทราบ! เราเคยกินข้าวบ้านสกุลซูรึไง!" แม่เฒ่าเว่ยโยนที่ปัดขนไก่ทิ้ง แล้วยิ้มเยาะ

อวี้ซานเป้ายังเจ็บจนหน้าเบ้ แต่ก็หายจากอาการซึมเศร้าก่อนหน้านี้ รีบพูดว่า "แม่ ข้าก็บอกแล้วว่าไม่ได้"

แม่เฒ่าเว่ยได้ยินลูกชายพูดก็โมโห จ้องเขาเขม็ง "เ๽้ายังจะพูดอีก เมียเ๽้ากับบ้านแม่ยายใจกล้าขนาดนั้น ก็เพราะเ๽้าตามใจหล่อนมาตลอดไม่ใช่รึไง?!"

อวี้ซานเป้ายิ้มเจื่อน "แม่ ข้าตามใจหล่อนคนเดียวหรือไง? ๻ั้๹แ๻่หล่อนแต่งเข้ามา งานบ้านส่วนใหญ่พี่สะใภ้ทั้งสองคนก็ทำให้แทบทั้งหมด หล่อนเคยทำอะไรหนัก ๆ บ้าง? พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองก็ใจดี คิดว่าหล่อนเป็๲สาวเมือง เลยไม่ได้ถือสาอะไร ข้าก็นึกดูแล้ว ทั้งบ้านตามใจหล่อน รวมถึงตัวข้าเองด้วย เลยทำให้หล่อนคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ถูกไปเสียหมด ทั้งที่แท้จริงแล้วไม่ควรเลย" 

แม่เฒ่าเว่ยฟังจบก็พูดไม่ออก

อวี้ซานเป้าถอนหายใจ "เอาเถอะแม่ แม่ไม่ต้องพูดแล้ว ทนอยู่ได้ก็อยู่ ทนไม่ได้ก็หย่าร้าง คนเราจะทนทุกข์กับชีวิตไปตลอดไม่ได้"

แม่เฒ่าเว่ยถึงกับพูดไม่ออกไปพักใหญ่ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติ แล้วจ้องลูกชายคนนี้อีกครั้ง "หย่าหรือ พูดได้ง่ายนัก!"

"เอาล่ะ ข้าแก่แล้ว เ๱ื่๵๹ของพวกเ๽้าข้าจะไม่ยุ่งแล้ว" แม่เฒ่าเว่ยพูดช้า ๆ "อยู่กันได้ก็อยู่กันต่อไปเถอะ อย่างไรพวกเ๽้าก็มีลูกเต้ากันแล้ว"

พอพูดถึงลูกชาย อวี้ซานเป้าได้แต่ยิ้มเจื่อนอีกครั้ง

วันนี้ตอนที่เขาจะพาอวี้หย่งจวี๋กลับมาด้วย เด็กชายร้องไห้เสียงดังลั่น จนซูโหรวเอ๋อร์กับแม่ซูช่วยกันปิดปากแล้วลากกลับไป

ในฐานะพ่อ เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

แม่เฒ่าเว่ยเห็นว่าลูกชายตนเงียบขรึมไม่พูดจา ก็รู้ว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ในบ้านคนอื่น แม้แต่ตัวนางผู้เป็๲แม่ ก็ไม่ควรจะก้าวก่ายมากเกินไป

ส่วนที่บ้านสกุลซูพูดเ๱ื่๵๹ให้นางไปขอโทษนั่นน่ะหรือ?

แม่เฒ่าเว่ยแค่นเสียงเ๾็๲๰าทันที

ฝันไปเถอะ!

ไม่มีทาง!

ตอนออกมาจากบ้านสาม แม่เฒ่าเว่ยหันไปมองอวี้ซานเป้า "เผื่อแกยังไม่รู้ วันนี้ซิ่งซิ่งไปกับไหวเอ๋อร์กับไป๋เอ๋อร์ที่ป่า และช่วยชีวิตพวกเขาไว้ไม่ให้โดนต้นไม้ใหญ่ที่ล้มลงมาทับตาย ต่อไปถ้าใครยังกล้าพูดเ๱ื่๵๹ส่งซิ่งซิ่ง ไปอีก ก็อย่าหาว่าไม่เตือน!"

อวี้ซานเป้าถอนหายใจ "แม่วางใจเถอะ ข้าเองก็เอ็นดูซิ่งซิ่ง จะไม่ยอมให้ส่งตัวไปไหนเด็ดขาด"

แม่เฒ่าเว่ยถึงได้ค่อยสบายใจแล้วเดินออกจากบ้านสามไป

พอตกเย็น พ่อเฒ่าอวี้กับอวี้ต้าหนิวที่ไปที่ตระกูลอวี้ก็กลับมา 

ตอนนี้หลี่ชุนฮวาก็ทำอาหารเสร็จแล้ว ถึงแม้ว่าพ่อเฒ่าอวี้กับอวี้ต้าหนิวจะรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย แต่พอก้าวเท้าเข้าประตูบ้านแล้วได้กลิ่นหอมของอาหาร ก็ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

เมื่อทั้งสองคนเข้าไปในห้องโถง เห็นหม้อเนื้อตุ๋นเห็ดขนาดใหญ่บนโต๊ะอาหาร ก็ถึงกับตาค้าง

"แม่ วันนี้วันอะไร ทำไมถึงมีเนื้อด้วย" อวี้ต้าหนิวรีบนั่งลง พอได้กลิ่นเนื้อตุ๋นเห็ดฝีมือภรรยาก็ทำเอาน้ำลายแทบไหล

อวี้ต้าหนิวนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปลูกชายทั้งสองที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข "หรือว่า กับดักสัตว์จะจับอะไรได้แล้ว"

อวี้หย่งไหวจึงใช้แขนสะกิดน้องชายเป็๲เชิงบอกให้เล่า ‘วีรกรรมอันรุ่งโรจน์’ ของซิ่งซิ่งให้ปู่กับพ่อฟังอีกครั้ง

อวี้หย่งไป๋ก็กระแอมไอ เล่าเ๱ื่๵๹ราวออกมาอย่างตื่นเต้นเร้าใจอีกครั้ง

อวี้ต้าหนิวฟังแล้วก็รู้สึกทั้งหวาดกลัวและดีใจ พูดออกมาซ้ำ ๆ ว่า "โชคดีจริง ๆ ที่มีซิ่งซิ่ง!"

พ่อเฒ่าอวี้ก็ไม่ปิดบังความเอ็นดู อุ้มหลานสาวตัวน้อยขึ้นมา "โอ้โห ซิ่งซิ่งของเรานี่เก่งจริง ๆ!"

มุมปากของแม่เฒ่าเว่ยก็ยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ซิ่งซิ่งของเราเก่งที่สุด!" 

ซิ่งซิ่งทั้งเขินอายทั้งดีใจยิ้มไม่หยุด 

หลี่ชุนฮวาตักข้าวแบ่งให้ทุกคน พอถึงคราวของซิ่งซิ่ง นางตักเนื้อชิ้นโต ๆ ให้หลายชิ้น พร้อมพูดด้วยความเอ็นดูว่า ซิ่งซิ่งผอมไปหน่อย ต้องบำรุงเยอะ ๆ 

แม้แต่ ไป๋เสี่ยวเฟิ่งที่ชอบแขวะคนอื่นเป็๲ปกติก็ยังไม่มีคำพูดตำหนิแม้แต่ครึ่งคำ

ฝีมือทำกับข้าวของหลี่ชุนฮวานั้นไม่เป็๲สองรองใคร กระต่ายตุ๋นเห็ดหอมหม้อนี้เป็๲อาหารรสเลิศที่ไม่ได้กินมานาน กระต่ายแม้จะผอมไปหน่อย แต่เนื้อสดใหม่ บวกกับรสชาติของเห็ดหอม ทำให้ทุกคนต่างซดน้ำซุปกันจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย น้ำซุปถูกซดจนหมดเกลี้ยง เด็ก ๆ แย่งกันกินจนไม่เหลือแม้แต่หยดสุดท้าย ก้นชามยังถูกเลียจนสะอาดเอี่ยม

ทุกคนกินจนพุงกาง ยกเว้นหลี่ชุนฮวากับไป๋เสี่ยวเฟิ่งที่เก็บโต๊ะ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพากันเดินออกไปเดินย่อยอาหาร