หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 139 คนขี้หวง

“ท่านแม่ทัพ พวกเราจะทำเช่นไรดีขอรับ” ทหารที่รอคำสั่งลังเลเล็กน้อย หากรีบเดินทาง กำหนดการที่จะให้คุณชายหลี่ได้พักผ่อนก็จะต้องถูกเร่งรัดเข้ามาอีก แต่ถ้าไม่รีบเดินทาง...ก็ดูจะเป็นการขัดพระราชโองการหรือไม่?

“เมื่อแสงแรกของวันมาถึง พวกเจ้าก็เดินทางก่อนได้เลย ข้ากับชิงหมินจะเดินทางโดยสิงโตน้อย...ใช้ระยะเวลาห่างกันครึ่งวัน ไม่น่าจะตามทันได้ยากนัก”

“เข้าใจแล้วขอรับ แล้วเรื่องการช่วยเหลือรัชทายาท...”

“ไม่ใช่เรื่องลำบากนัก ดูเหมือนว่ารัชทายาทผู้นั้นจะมีโชคอยู่ในมือไม่น้อย” หวงซีเฉิงติดตามการเคลื่อนไหวของรัชทายาทอยู่แล้ว ย่อมรู้สถานการณ์ของอีกฝั่งเป็นอย่างดี

องค์รัชทายาทโชคดีที่เขาได้เจอกับแม่นางซือซือ ผู้ที่เคยช่วยเหลือกันมาก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม...บุญคุณความแค้นของเขาและนางนั้นจบลงแล้ว นางช่วยเหลือเขา เขาช่วยเหลือนาง พวกเขาทั้งสองคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้และจบมันทั้งหมด ตอนนี้จึงไม่มีอะไรติดค้างกันอีก หากนางไม่สร้างปัญหาหรือเข้ามาวุ่นวายต่อชิงหมินของเขา อย่างนั้นก็ยังถือว่าเป็นสหายกันได้

เดิมทีคิดว่าชิงหมินจะได้เจอกับซือซือหลังกลับไปเมืองหลวงแล้ว ในเวลานั้นอะไรๆก็คงจะราบรื่นดีทั้งหมด เจตนาของซือซือชัดเจนมาก และดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทก็พึงใจต่อนางไม่น้อย อย่างไรก็ตาม...หากพวกเขาไปเจอกันในเวลานี้ ไม่รู้ว่าสตรีจะรู้สึกอย่างไรต่อชิงหมิน

เวลาเปลี่ยน ความคิดคนก็เปลี่ยนไปมาก เขาเฝ้าสังเกตนางหลังจากที่พบเจอโดยบังเอิญผ่านการติดตามรัชทายาท ปรากฏว่านางมีความคิดที่โตขึ้นมาก เรียนรู้ที่จะปกป้องตนเองในรูปแบบใหม่ รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา แต่เพราะเป็นแบบนั้น...สตรีที่ซื่อตรงในสายตาของเขาก็ได้เปลี่ยนเป็นเหมือนกับสตรีจำนวนมากในเมืองหลวงแล้ว

คนเช่นนั้น ไม่น่าเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย...

กล่าวตามตรง เขาเคยมีความรู้สึกต่อนางดีกว่าสตรีคนอื่นๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้เจอกับชิงหมินเสียก่อน ซีเฉิงยังคิดว่าสตรีผู้นั้นมีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นฮูหยินให้สกุลหวงได้ แต่เมื่อถึงตอนนี้...เขาก็รู้สึกว่า ที่ผ่านมา นางเพียงแค่ไม่ได้เจอโลกใบนี้ก็เท่านั้น ด้วยอยู่ในโลกที่คับแคบของตนเอง จึงรู้เพียงวิธีการแสดงออกด้วยความซื่อตรง ในความเป็นจริงแล้ว...จิตใจของนางก็บิดเบี้ยวไม่แพ้คนอื่น

เทียบกันแล้ว ชิงหมินของเขายังเป็นตัวแสบที่น่ากอดอยู่เสมอ ซีเฉิงไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ความคิดของตนเองวนเวียนอยู่แต่กับเด็กหนุ่ม ถึงอย่างนั้น...เขาก็ไม่คิดจะเลิกสนใจอีกฝ่าย

“ภารกิจของพวกเราก็คือการทำสะพานเพื่อเชื่อมต่อหมู่บ้านในหุบเขาและข้างนอกแทนสะพานเดิมที่พังทลาย ส่วนเรื่องการสร้างคันดินกักน้ำขึ้นมาใหม่ ปล่อยให้รัชทายาทหาทางรับผิดชอบด้วยตนเอง”

หวงซีเฉิงออกคำสั่งสุดท้าย เขาไม่จำเป็นต้องทำงานหนักเหมือนกับคนโง่ ถ้ารัชทายาทไม่สามารถหาผู้ใช้พลังธาตุดินได้แม้แต่คนเดียว อย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาถูกโจมตีด้วยถ้อยคำครหาเถอะ

คนของเขามีผู้ใช้พลังดินก็จริง แต่ถูกฝึกฝนมาเพื่อทำสงครามเท่านั้น หากต้องการใช้คนเพื่องานอย่างอื่น เช่นนั้นก็ต้องมีค่าตอบแทนที่เหมาะสม

นอกจากนี้ พวกเขาไม่ควรทำงานเสร็จเร็วเกินไป โอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้ ถ้าเขาสามารถทำให้เรื่องของรัชทายาทกับซือซือลงเอยกันได้ก่อนกลับออกมา อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลอีก....

สายตาของหวงซีเฉิงในตอนนี้ ถ้าชิงหมินมาเห็นเข้า เขาจะต้องเรียกอีกฝ่ายว่า “ปีศาจร้าย” อย่างแน่นอน สายตาเจ้าเล่ห์เมื่อคิดแผนการร้ายขึ้นมาได้ทำให้คนต้องหวาดกลัวจริงๆ คนที่รอรับคำสั่งรู้สึกโชคดีมากที่ตนเองไม่ได้เป็นเป้าหมายของท่านแม่ทัพใหญ่

แน่นอนว่าในฐานะผู้ติดตาม พวกเขาย่อมรู้สึกมั่นใจในตัวของท่านแม่ทัพใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าอีกฝ่ายจะเพิ่งรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ได้ไม่นาน กระนั้น...การวางแผนการต่อสู้ของท่านแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ดีกว่าท่านแม่ทัพใหญ่คนเดิมผู้เป็นบิดาที่มักจะลุยดะแล้วเสี่ยงตายกันข้างหน้า

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงหมินตื่นมาพร้อมกับความสดชื่น คงเป็นเพราะได้นอนพักผ่อนอย่างสบายใจตลอดทั้งคืน อากาศที่อับชื้นในตอนอยู่หุบเขาก็ไม่เป็นเช่นนั้น ทั้งยังได้ยินเสียงน้ำตกคอยขับกล่อมอยู่ตลอดอีกด้วย ทว่าเมื่อเขาออกมานอกกระโจม เห็นเพียงหม้ออาหารอุ่นร้อนและเจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมอยู่คนเดียว ชิงหมินก็ต้องขยี้ตาแล้วมองดูรอบๆอีกครั้ง

“ทุกคนออกเดินทางไปล่วงหน้าแล้ว มีพระราชโองการเร่งด่วนให้พวกเราไปช่วยรัชทายาท”

“หือ?” ชิงหมินประหลาดใจ คราแรกดูเหมือนว่าจะไม่มีวี่แววที่คำสั่งเหล่านี้จะมาถึงหัวพวกเขาไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมจู่ๆก็มีพระราชโองการเร่งด่วนกันล่ะ

“เกิดเรื่องขึ้นกับขบวนอื่นๆเหมือนกัน ดังนั้นจึงมีรับสั่งให้ผู้ที่อยู่ในเมืองหลวงเร่งเดินทางไปช่วยแล้ว สำหรับรัชทายาทจึงให้พวกเราที่อยู่ในระหว่างการเดินทางเร่งไปช่วยเหลือแทน”

“โอ้ จู่ๆก็มีเรื่องเกิดขึ้นกับขบวนอื่นๆอย่างนั้นหรือ?” ชิงหมินดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง นี่คงจะเป็นการแก้หมากของฝั่งรัชทายาทเป็นแน่

แต่สุดท้ายการแก้หมากเช่นนี้ กลับทำให้พวกเขาต้องเดือดร้อนแทนเสียนี่...

“เจ้าอยากจะเดินทางไปหรือไม่ ที่นั่นคงจะวุ่นวายน่าดู แถมน้ำที่กักเอาไว้ในตอนแรกก็ท่วมไปรอบๆ คงทำให้พื้นที่เต็มไปด้วยโคลน หากเจ้าไม่อยากไปที่นั่น ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่เมืองใกล้ๆก่อน เจ้าสามารถเล่นอยู่รอบๆเพื่อรอข้ากลับมารับได้”

หวงซีเฉิงเสนอทางเลือกให้กับเด็กหนุ่ม แต่ชิงหมินก็ส่ายหน้า เขาจะลำบากอะไร ทุกวันนี้ไม่ได้นั่งอยู่บนหลังของสิงโตน้อยงั้นหรือ? 

“ไม่เป็นไร ถือว่าข้าไปนั่งเล่น” ชิงหมินยักไหล่

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็มากินอาหารก่อนเถอะ ข้ารวบรวมเมล็ดพันธุ์ดอกไม้เหล่านี้เอาไว้ให้เจ้าทุกชนิดแล้ว หากไม่มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น ข้าจะสร้างสวนดอกไม้นี้ให้เจ้าเพิ่มที่จวนของเรา”

“อ่า....” ชิงหมินไม่รู้ว่าเขาควรจะตอบอะไรดี เสียงของเขาครางรับมาจากลำคอแล้วเลือกที่จะสนใจอาหารตรงหน้าแทน

กลิ่นหอมของปลาต้มสมุนไพรทำให้เขารู้สึกหิวมากขึ้น มีแผ่นแป้งอุ่นร้อนและเกี๊ยววางอยู่ใกล้ๆกัน คงจะเป็นซีเฉิงที่เตรียมเอาไว้ให้เขาเป็นพิเศษ เมื่อได้กินร่วมกับน้ำแกงปลาอุ่นๆ ยามเช้าเช่นนี้ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่วิเศษเลยทีเดียว

“สิงโตน้อยคงจะไปกินปลารอบๆแล้วล่ะสิ”

“ใช่ ข้าจะพาเจ้าเดินเที่ยวเล่นเอง”

“ให้ท่านพาเที่ยวหรือ?”

“ก็เหมือนที่เคยทำ...” ซีเฉิงยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเป็นคนสั่งให้เจ้าสิงโตน้อยไปหาของกินเอง 

ก็นะ...นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้อุ้มเจ้าตัวแสบเอาไว้ในอ้อมแขน ถ้าไม่ติดที่ว่าเจ้าสิงโตน้อยมีขนนุ่มนิ่มและคงไม่ทำให้ชิงหมินเบื่อหน่ายระหว่างการเดินทาง เขาคงจะอุ้มคนตัวเล็กไว้ตลอดเวลานั่นแหละ

“ข้ารอสิงโตน้อยกลับมาก็ได้” ชิงหมินบ่นพึมพำ แน่นอนว่าสุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่สามารถห้ามซีเฉิงได้อยู่ดี หลังจากกินอิ่ม เขาก็ถูกยกขึ้นมาด้วยแขนเดียว ท่าอุ้มนี้เป็นท่าปกติหลังจากที่เขากินอิ่ม ซีเฉิงกลัวว่าเขาจะอ้วกออกมาถ้าให้เขานอนบนแขนทั้งสองข้าง

เขารู้ว่าขนาดตัวของเขาไม่ได้เล็กเช่นนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ครั้งแรกที่ถูกอุ้มด้วยแขนเดียวนี้ทำให้เขาหวาดกลัวไม่น้อยเลย แต่ความมั่นคงของซีเฉิงก็ทำให้เขาวางใจ จนได้รู้ว่าปีศาจร้ายผู้นี้ใช้ดาบที่หนักกว่าตัวของเขาในการฝึกฝน แล้วยังติดแท่งเหล็กเอาไว้ที่แขนขาตลอดเวลาตั้งแต่เด็ก ชิงหมินก็ได้เข้าใจว่าทำไมคนจึงทำเหมือนเขาไร้น้ำหนัก

“ดอกไม้ที่งดงามย่อมมีวิธีการกินอาหารในแบบของมัน...” ในขณะที่ชิงหมินกำลังนั่งเล่นบนแขนแกร่งแล้วมองไปรอบๆเหมือนลิงน้อย ซีเฉิงก็พูดขึ้นมาลอยๆเสียอย่างนั้น

สายตาของเขาจับจ้องไปยังดอกไม้ชนิดหนึ่งที่อวดโฉมงดงามสะพรั่ง แต่เมื่อมีแมลงบินมาเกาะรอบๆ มันก็หุบลงแล้วจัดการพ่นเมือกมาคลุมแมลงผู้โชคร้ายนั้นไว้ ค่อยๆย่อยกินเป็นปุ๋ยให้กับตนเอง

ชิงหมินนึกอยากจะพูดกลับไปว่า คนที่ต้องระวังก็คือตัวเอง แต่สายตาของซีเฉิงหันมาสบเข้ากับเขาเสียก่อน

“เจ้ายังมีผู้อื่นในใจอยู่หรือไม่?”

“หมายถึงอะไร”

“เจ้า...ยังมีสตรีในใจของเจ้าหรือไม่” หวงซีเฉิงถามย้ำอีกครั้ง ชิงหมินรับรู้ได้ถึงอารมณ์ไม่แน่นอนของอีกฝ่าย

“ข้ายังรู้สึกกับสตรีอื่น ทั้งๆที่กำลังจะกลายเป็นภรรยาของท่านได้งั้นหรือ?” ชิงหมินเอียงคอถามกลับไป

“ถ้าหากเจ้าเจอกับสตรีผู้นั้น ซือซือ...เจ้าจะทำอย่างไรกับนาง”

“โอ้ หรือว่า....ที่หมู่บ้านนั้น ซือซือจะอยู่ที่นั่นด้วย?” ชิงหมินรู้ได้ทันทีว่าความผิดปกตินี้สมควรเกิดจากซือซือ ซีเฉิงพูดเรื่องซือซือหลายครั้ง ทั้งยังพยายามจะถามเขาให้สับสนเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง

เดิมทีชิงหมินไม่เข้าใจว่าปีศาจร้ายผู้นี้คิดอะไรอยู่ จนกระทั่งเจ้าตัวพูดเกี่ยวกับนางขึ้นมาโดยตรง ปรากฏว่าที่หมู่บ้านซึ่งองค์รัชทายาทกำลังทำภารกิจอยู่นั้น มีแม่นางซือซืออยู่ที่นั่นด้วย ตอนนี้เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมซีเฉิงจึงอนุญาตให้เขาพักรอระหว่างทางได้...

“นางสบายดีหรือไม่”

“.............”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้ามีสมรสพระราชทานกับท่าน ท่านยังเก็บเรื่องพวกนี้มาคิดให้วุ่นวายอีกหรือ?”

“หึ เจ้ามันหัวรั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สตรีปฏิเสธเจ้ากี่ครั้งก็ยังไล่ตามนาง ถ้าตอนนี้เจ้าตามหานางเจอ ไม่ใช่ว่าทั้งใจของเจ้าก็จะมองเพียงนางเท่านั้นหรือ?”

“นั่นมัน....”

“เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว สมรสพระราชทานไม่อาจยกเลิกได้ ไม่ว่าเจ้าจะคิดเช่นไรก็ต้องแต่งเข้าสกุลหวงของข้าอยู่ดี แต่งเข้าสกุลข้า มีชีวิตอยู่เป็นของข้า ตายไปก็ยังต้องเป็นของข้าเท่านั้น” 

หวงซีเฉิงเหมือนกับคนขี้หงุดหงิดอีกครั้ง ชิงหมินมองดูคนที่กำลังทำตัวเหมือนไหน้ำส้มแตกทั้งๆที่ยังไม่มีแมลงบินเข้าใกล้ จู่ๆก็รู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ของเขาค่อนข้าง...น่ารัก

“เจ้า...หึงหวงข้าหรือ?” ชิงหมินเอ่ยถามตรงไปตรงมา ดวงตาของซีเฉิงหรี่ลง

“เจ้าฉลาดขนาดนี้ ไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าเป็นหรือ?” คนไม่ยอมตอบง่ายๆ เขารู้ว่าชิงหมินรู้อยู่แล้ว แต่ยังทำท่าทางสบายอกสบายใจเช่นนั้นอยู่อีก ถ้าหากว่าเขาแต่งงานกันแล้ว ซีเฉิงก็ไม่รังเกียจที่จะตีก้นนุ่มของอีกฝ่ายเพื่อลงโทษหรอก!!

“ก็ท่าน...ข้าไม่คิดว่าท่านจะเป็นได้ถึงเพียงนี้ ข้ายังไม่ได้พูดอันใดก็โวยวายเสียก่อนแล้ว ข้าแค่อยากรู้ว่านางสบายดีหรือไม่ หากนางสบายดีก็ดีไป อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เคยรู้จักกันมานาน นางเป็นเหมือนกับน้องสาวของข้าผู้หนึ่ง...” ชิงหมินค่อยๆอธิบายอย่างใจเย็น

นอกจากนี้ เส้นเรื่องมันพังจนกู่ไม่กลับ นางเอกของเรื่องไม่ได้กลายเป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพ ทั้งซีเฉิงก็ไม่มีวี่แววจะรับนางเข้ามาอยู่ในจวน เหนือสิ่งอื่นใด...ซีเฉิงสัญญาว่าจะไม่ทำให้เขาลำบากเมื่อเข้าไปอยู่ในสกุลหวง แถมยังตระเตรียมสิ่งที่เขาชอบเอาไว้ให้ด้วย ดังนั้น...ในเมื่อไม่เกิดเรื่อง ชิงหมินก็ไม่อยากสร้างเรื่อง

เดิมทีมีความคิดจะพานางเอกกลับมารับปัญหาที่สกุลหวงจะก่อขึ้นในอนาคต แต่ตอนนี้ยังจำเป็นหรือ? ไม่ใช่ว่าซีเฉิงกำลังจัดการสกุลหวงให้หรือ? ถ้าในอนาคตไม่มีปัญหาอะไรรออยู่ แต่เขาดึงดันที่จะให้ซือซือเข้ามา บางที...นางนี่แหละอาจจะลากปัญหาเข้ามาถึงตัวเขาก็เป็นได้

ปกติ ออร่าตัวเอกก็ชอบสร้างเรื่องอยู่แล้ว อยู่เฉยๆก็เอาเรื่องเข้าตัวได้ แม่ทัพใหญ่ผู้นี้เป็นตัวเอกหนึ่งคน ปัญหาวิ่งเข้าใส่เขาไม่หยุด ถ้าหากในจวนสกุลหวงที่เขาต้องไปอยู่มีตัวเอกพร้อมกันสองคน...เช่นนั้นก็คงจะเกิดเรื่องขึ้นเหมือนที่เขาเคยอ่านมาจริงๆนั่นแหละ

“น้องสาวหรือ?”

“ใช่ ข้ากับนางตอนนี้ถือว่าไร้วาสนาต่อกันแล้ว ตอนนี้นางก็คือคนที่ข้าเคยรู้จักด้วย...ท่านไม่ต้องคิดมากให้วุ่นวายเสียเวลา”

“แล้วถ้านางไม่ต้องการจะเป็นแค่น้องสาวของเจ้า...”

“อย่างนั้น นางก็คงจะมาเป็นภรรยาของท่าน...”

“...........”

“ข้าแต่งให้ท่าน อีกหน่อยก็ไม่มีเวลาออกไปวิ่งเล่นแล้วถ้าท่านไม่อนุญาต” 

“หึ นั่นน่ะสิ...” คนตัวใหญ่กระชับอ้อมแขนของเขา รู้สึกดีกับคำพูดของชิงหมินที่รู้ความเหลือเกิน

“แค่นี้ก็อารมณ์ดีได้แล้วหรือ? เอาใจง่ายจริงๆ”

“เช่นนั้น....เจ้าก็ขยันเอาใจข้าอีกหน่อยก็แล้วกัน”

ซีเฉิงมองคนตัวเล็กอย่างลึกซึ้งจนชิงหมินต้องเบนหน้าหลบสายตาวาววับนั้น เสียงหัวเราะในลำคออย่างพอใจของคนตัวใหญ่ทำให้ชิงหมินนึกอยากจะตีเขาสักสองสามที แต่ก็ยังรู้สึกว่าท่าทางเช่นนั้นคงจะเหมือนสตรีเกินไป

เขายังคงเป็นบุรุษที่ใจกว้างและรักความสงบ ไม่อยากแสดงท่าทางออดอ้อนผู้อื่นเช่นนั้น...มัน....น่าอายเกินไป >//