อุณหภูมิความร้อนเเรงที่เพิ่มสูงขึ้น เเม้ยังไม่ทันเข้าใกล้เเต่ิัชั้นนอกกลับเริ่มไหม้เกรียมลอกล่อน ปลายอวัยวะบางส่วนหลอมละลาย ร่างกายกำยำองอาจเหลือเพียงเเค่มัดกล้ามเนื้อสีเเดง ยามนี้ตัวเขาราวกับถูกปอกเปลือกให้เหลือเพียงความจริงเพียงหนึ่งเดียว
' สำนึกในความต้อยต่ำของตนเอง '
ข้างหน้าดาบเทียบเหลือเพียงเปลวไฟที่มีสามชั้นรูปทรงหยดน้ำขนาดมหึมา ชั้นในสุดสีขาวพิสุทธิ์สุกใส ตรงกลางสีเหลืองส้มเข้มข้นเเละรัศมีสีเเดงรอบนอกพุ่งพล่านร้อนเเรง มันลอยนิ่งยิ่งใหญ่อยู่กลางห้วงอวกาศมืดมิดราวกับมหาราชองค์าาผู้โดดเดี่ยว เปรียบกับตัวเขาดั่งเเมลงเม่าตัวน้อยขาดความอบอุ่น อยากลิ้มลองััรสชาติเเปลกใหม่ บินวนไร้จุดหมายชั่งใจครุ่นคิดว่าจะเข้าหาอาบไล้สิ่งสว่างล่อตานั้น หรือปล่อยร่างวางกายให้เเรงดึงที่มองไม่เห็นดูดเข้าไป รอคอยเพลิงลุกไหม้โหมร่างเเผดเผากายาิญญาให้มอดดับหมดสิ้น...
" โอ๊ะโอ๋ เป็ไปไม่ได้! กลิ่นอายนี้มัน... "
ดวงตากลมใหญ่ของเ้าเเกรนเด้เบิกกว้าง เฝ้ามองด้วยความสนใจราวกับมันรับรู้ว่ามีบางสิ่งพิเศษได้ก่อเกิดขึ้น
ทันใดนั้น!!!
ฟุ่บ!
ฟู่!
บนร่างที่นอนกองกับพื้นได้เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาด ปรากฏเปลวเพลิงสีส้มเเดงลึกลับดวงเล็กขนาดปลายก้อยกำลังลุกไหม้อย่างเป็ปริศนาไร้ที่มาบนหน้าผากเหนือหว่างคิ้วทั้งสองขึ้นไปหนึ่งนิ้ว จากจุดเล็ก ๆ ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มจากศีรษะลุกลามไล่ระดับลงไปตลอดทั่วทั้งร่างราวกับเขาเป็แผ่นกระดาษบางที่โดนไฟประหลาดนั้นเผาไหม้กลืนกินหายไปอย่างไร้ร่องรอยเเม้เเต่เถ้ากระดูกสีเทายังไม่มีเหลือให้พบเห็น
ฟู่!! ฟู่!! ฟู่!!
จุดเดิมตรงที่ร่างของเทียบถูกเผาไหม้หายไป กลับมีเปลวเพลิงอีกกลุ่มปรากฎขึ้น มันลอยค้างกลางอากาศลุกไหม้ปะทุฟู่ฟ่าดั่งกำลังแผดเผาความว่างเปล่า ภายในเพลิงไฟร้อนเเรงเหมือนมีบางสิ่งขยับยุ่บยั่บเคลื่อนไหว ใช้เวลาเพียงไม่นานมันกลับกลายเเปรเปลี่ยนสภาวะ เป็รูปร่างคลุมเครือมีเเขนขาคล้ายมนุษย์ทุกสัดส่วน เเกนกลางของร่างใหม่ประกอบขึ้นจากไฟทั้งหมด
เมื่อเพลิงไฟที่วูบไหวได้มอดดับ กลับปรากฏร่างกายเปลือยเปล่าของดาบเทียบราวกับตัวเขาฉีกห้วงมิติออกมาพร้อมกับตลับทองเหลืองเก่าร้ายในอุ้งมือที่ยังคงมีเปลวไฟลุกโชนอยู่
เทียบใช้สายตาอ่อนโยนที่น้อยครั้งจะได้พบเห็นมองเ้าเปลวไฟตรงหน้าด้วยความรู้สึกขอบคุณ พลางปั้นปากขมุบขมิบเเล้วเป่าพ่นลมใส่ ผ่านไปสองอึดใจเ้าเปลวไฟราวกับมีชีวิต เเขนขาอันน้อยขยับยื่นงอกเงยออกมา รูปร่างของเ้าตัวเล็กน่าบึ้งน่ารักดั่งอิโมจิสัญลักษณ์ของความโกรธเคือง มันลุกยืนบิดี้เี พลางงอเข่าโดยใช้ตลับทองเหลืองเป็ฐานเหยียบ จากนั้นออกเเรงถีบส่งตัวเองให้ะโลอยสูงขึ้นไป้า เเขนขามือไม้เล็กจ้อยส้มอมเเดงสวยงามเเหวกว่ายฟรีสไตล์อยู่กลางธาราอากาศ เส้นชัยที่เล็งไว้คือขื่อคาคบไม้้า สงสัยด้วยความที่ไม่ค่อยได้เคลื่อนไหวอย่างอิสระหรือนานเเล้วที่ไม่มีอะไรตกถึงท้อง เ้าตัวเล็กเลยเหมือนเครื่องบินลำน้อยชั้นประหยัด บินตกหลุมอากาศบ่อยครั่ง เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงกว่าจะไปถึงจุดหมาย จนดาบเทียบผู้ยิ่งยงกับท่านเเกรนดิวัลผู้ยิ่งใหญ่ต้องอ้าปากค้างมองตาไม่กระพริบ ยามนี้ทั้งสองดั่งลืมเลือนความบาดหมางตรงหน้า ต่างตามลุ้นตัวโก่งคอยเอาใจเข้าช่วยจนมันบินขึ้นไปถึงที่พักบนนั้นได้สำเร็จ
" เร็ว ๆ อย่าชักช้า! "
สุ้มเสียงเล็กเเหลมหยิ่งยะโสเอาเเต่ใจของเด็กสาวตัวน้อยอารมณ์ร้อนดังขึ้น พร้อมกับเเสงไฟสีเหลืองสลัวที่ส่องสว่างอีกครั้งภายในห้อง ช่วยปัดเป่าความมืดมิดเย็นะเืให้กลับมาอบอุ่นดังเดิม
' ฟะ... ไฟดวงจิต! สมบัติวิเศษ!! หนึ่งในมหาธาตุเริ่มต้นของห้วงาก่อนากวาดล้างครั้งใหญ่จะทำให้ทุกอย่างล่มสลาย พวกมันรวมทั้งธาตุวิเศษอื่น ๆ เลยกระจัดกระจายหายไปในสายธารเวลา ทำไมมันถึงมาอยู่ในมือเ้ามนุษย์หน่าโง่นี้ได้ ไอ้ดาวเคราะห์เส็งเคร็งใบนี้มันยังไงกันวะ! ว่าเเล้วเชียว... ทำไมพวกระดับสูงถึงให้ความสนใจ ' สมรภูมิ ' เก่าเเก่นี้นัก '
เเกรนเด้ถึงกับลอบเลียริมฝีปาก ดวงตากลมใหญ่สีนิลมองเ้าตัวน้อยที่นอนเอกเขนก ' ฮัมเพลง ' สำเนียงไม่คุ้นหูสบายใจเฉิบ มันไม่ปิดบังความละโมบที่อยากได้มาไว้ในใจจะขาด ไม่สนใจกระทั่งเทียบเ้าของตัวจริงที่ยืนขยับเเขนยกขาเก้ ๆ กัง ๆ ไปมาอยู่ด้านข้าง ร่างเปลือยเปล่ามีคลื่นความร้อนไหลวนอาบชำระล้างอวัยวะทุกส่วน จนบาดเเผลทั้งหมดของเขาหายสนิทผิวเรียบเนียน
" เ้าไฟน้อย มาอยู่กะ.. "
" สามหาว! เรียกเราว่า ' ฝ่าพระบาท ' ไอ้เดรัจฉานชั้นต่ำ!! "
สุ้มเสียงเเกร่งกร้าวเ็าไร้เเยเเส กลับเปล่งออกมาจากปากอันน้อยนิดที่ปรากฏดังหลุมเล็กบนเปลวไฟดวงน้อย
" นะ... นี่... "
เจอเเบบนี้เข้าบ้างเ้าจอมปีศาจถึงกับอึ้ง ก่อนหน้านี่มีเพียงมันเท่านั้นที่สามารถเหยียดหยามดูเเคลนผู้อื่นได้ เเต่เมื่อได้รับความรู้สึกอัปยศจากการโดนดูถูกด้วยเเววตาเฉยเมย มันเองกลับรับไม่ได้กระอักกระอ่วนโกรธเคืองจนปากคอสั่น
" ฮี่ฮี่ฮี่ เป็เเค่ไฟดวงจิตกระจิริดขั้นหนึ่งเเต่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ ดี ดี ดี ข้าจะละเลงเืเ้านั่นก่อนเเล้วจากนั้นจะสะกดเเกไว้ กลับถึงเเดนรกร้างเมื่อไหร่ ค่อยหลอมรวมเข้ากับร่างนี้อีกที ดูซิ... จะหนีไปไหนได้เเม่เสือสาว "
" ชิ... ' เมล่า ' หิวเเล้วนะ ' ไอ้ล่อนจ้อน ' จัดการไอ้ตัวขาวเหม็นเขียวนี่ซะที "
หล่อนส่งสายตาอำมหิตร้อนเเรงเร่งเทียบให้รีบลงมือ เเต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ทั้งไฟเมลเเละเ้าปีศาจเเกรนเด้ต้องชะงักมองตาตั้งคางยานยืดย้อยเเทบกระทบพื้น เพราะเทียบกำลังเเยกขาคุกเข่าก้มตัว เเอ่นหลังโค้ง โก่งตูดเด้ง จนพวงองุ่นสั่นไหวเบาหวิว มือทั้งสองกำลังรื้อค้นเข้าไปในย่ามผ้าลายพื้นเมืองข้างตัวของเฒ่าอิ่ม
" เจอเเล้ว! ผ้าขาวม้าก็ยังดี ถึงจะบางไปหน่อยเเต่ใช้ได้ น้าอิ่มชั้นขอเเล้วกันนะ "
ผ้าขาวม้าผืนบางถูกนำมาใช้เเทนกางเกงด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหันมองสบตาเ้าปีศาจด้วยเเววตาคั่งเเค้นอยากขอคืนเื่ที่ทำไว้ก่อนหน้า
" ฮี่ฮี่ฮี่ อย่าคิดว่าเ้าตัวน้อยนั่นจะช่วย... "
เปรี้ยง!
โครม!!
ร่างซีดขาวลอยละลิ่วกระเเทกกับม่านมิติที่มันแอบปิดกั้นไว้ ทำให้เกิดรอยเเตกร้าวคล้ายใยแมงมุมเรืองเเสงขึ้น เเต่เพียงไม่กี่ลมหายใจทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
ในยามนี้เ้าเเกรนเด้ตาเบิกโพลงมองเขาด้วยความพรั่นพรึงเเตกต่างไปจากเดิม มันรู้สึกว่ากลิ่นอายของมนุษย์ผู้นี้เปลี่ยนไปอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ มือมารทั้งสองกำเเน่น จากนั้นพยายามบิดกรามล่างที่ยื่นคดเบี้ยวให้ย้ายกลับเข้าที่ตำเเหน่งเดิม เืสีเงินศักดิ์สิทธิ์ดั่งปรอทสะท้อนเเสงไฟวาววับย้อยจากมุมปากหยดกระทบบนเเผ่นอกกำยำเเน่นหนา
' เป็ไปได้อย่างไร! เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่สามารถรองรับระดับพลังได้ขนาดนี้ ใช่เเล้ว... พลังนั่นเป็เ้าไฟเมล่าที่มอบให้เเน่นอน เเต่ธาตุวิเศษาจะมาสถิตอยู่ในร่างที่อ่อนเเอได้อย่างไร มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หรือว่าเ้าไฟเมล่าไม่ใช่... ระดับของมันอาจจะ... '
ยิ่งมองยิ่งเกิดความโลภอยากไขว่คว้าพลังที่ยิ่งใหญ่มาเป็ของตน ถ้าหากได้ใช้กับตัวมันเองเเล้วละก็... คงเพิ่มพลังให้สูงส่งเเตกต่างไปจากเดิม เเละยามนั้นเมื่อมันเดินทางกลับเผ่ายังสามารถได้รับตำแหน่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่ข้ามขั้นตามขอบเขตพลังฝีมือที่เพิ่มขึ้นได้ เเต่หากโชคร้าย... ไม่สามารถสะกดข่มเข้าไว้ใช้กับตัวเองได้ มันก็ยังสามารถนำกลับไปมอบให้กับชนชั้นสูงหรือเหล่าราชวงศ์ภายในเผ่า ยามนั้นอนาคตตัวตนใหม่ของมันคงได้รับการดูเเลอย่างดีไม่ต้องลำบากถูกส่งมารับหน้าที่ในดินแดนมนุษย์เเสนกระจอกใบนี้ มุมปากเรียวเเหลมของเ้าเเกรนเด้ยกม้วนขึ้นฝันหวาน เเต่ทั้งหมดกลับถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงคาดหวังท้าทาย
" ขอโทษที่ให้รอนาน มาเริ่มยกสองกันเถอะ "
4K
