นิยายรักหวาน.. น่ารัก เพราะรักน่ารัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑
พบกันครั้งแรก
....... มอเตอร์ไซด์คันเก่าคร่ำคร่าวิ่งซอกแซกฝ่าการจราจรแออัดบนท้องถนนในยามเช้า เพื่อพาเ้าของมันไปสู่จุดหมาย ตัวเ้าของเองก็สวมเสื้อผ้าซอมซ่อไม่ต่างจากตัวรถเท่าใดนัก หากแต่ใบหน้านวลละออแสนหมดจด ดวงตากลมโตดำขลับเป็ประกายและจมูกโด่งเป็สันนั่น ช่วยเน้นให้ใบหน้าของเขา ‘งาม’โดดเด่นจนเกินหน้าผู้ชายด้วยกัน
....... แต่.. ‘อัมพุ’ หรือ ‘อั้ม’ ก็ไม่เคยรู้สึกแย่กับใบหน้าที่สวยหวานจนเกินชายของเขา ตรงกันข้าม.. อั้มชมชอบจนถึงขั้นภาคภูมิใจในความงามของใบหน้าตนเสียด้วยซ้ำไป และอีกอย่างที่ช่วยเสริมให้อั้มมั่นใจในตัวเอง.. ก็คือเรืองร่างที่สมส่วน มัดกล้ามที่ชัดเจน .. พองาม .. และพอดีกับตัวเขา จน.. ทุกครั้งที่เขาถอดเสื้อเล่นกีฬาหรือว่ายน้ำเล่นกับผองเพื่อน แทบทุกคนไม่ว่าหญิงหรือชาย ก็จะเอ่ยปากชมความงามของรูปร่างเขาไม่ขาดปาก
....... อีกคนที่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์มากับอั้มก็คือ.. ‘ทยุต’ หรือ ‘ยุต’ เพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก จะเรียกว่ากินนอนอยู่ด้วยกันมาั้แ่จำความได้ก็คงไม่ผิดนัก แต่ที่ตรงกันข้ามก็คือ ยุตมีผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มชวนมอง ตามแบบอย่างผู้ชายไทยแท้ๆ จนชาวสีม่วงต้องมองเหลียวหลัง
....... ยุตชอบที่จะนั่งซ้อนท้ายแล้วให้อั้มเป็คนขับมากกว่าที่จะขับเสียเอง ซึ่งก็ลงตัว เพราะอั้มเองก็ชอบที่จะเป็คนขับมากกว่าคนนั่งซ้อนท้าย อีกอย่างที่ยุตชอบมากก็คือ..การกอดเอวอั้มขณะที่เขานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์
....... “เรากอดเอวนายแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นเค้าคิดว่านายเป็แฟนเราเหรอ?” ยุตถามอั้ม
....... “ไม่อ่ะ!!” อั้มตอบชัดเจน “ก็มันไม่ได้เป็อย่างนั้นซะหน่อย แล้วจะกลัวไปทำไมล่ะ”
....... “แล้ว.. นายไม่เคยหวั่นไหวเลยเหรอ? เราทำแบบนี้กับนายมาหลายปีแล้วนะ”
....... อั้มยิ้ม “ถ้าจะหวั่นไหว คงหวั่นไหวไปตั้งนานแล้วมั้ง? ไม่รอมาจนป่านนี้แล้วค่อยมารู้สึกหรอก”
....... “โอ๊ยยยา... ตอบแบบนี้ ฆ่ากันเลยดีกว่า” ทยุตโอดครวญ
....... อั้มไม่ตอบ เขาขับมอเตอร์ไซด์อย่างสบายใจ
....... ทยุตก็เอาคางมาวางเกยที่ไหล่อั้มอย่างสบายใจเช่นกัน
....... แต่ก่อนที่ทั้งสองจะคุยอะไรมากไปกว่านี้ มอเตอร์ไซด์คันเก่าก็พาเขาทั้งคู่เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
....... และ.. วันนี้ก็เป็วันเปิดเทอมวันแรกเสียด้วย
....... แม้ว่า.. ทั้งอั้มกับยุตจะเรียนอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้ว และวันนี้คือวันแรกของการขึ้นชั้นปีที่ ๒ แต่วันนี้ก็เป็ครั้งแรก..ที่ทั้งคู่ต้องมาเรียนที่อาคารหลังนี้ของมหาวิทยาลัย ก็ทั้งสองเพิ่งย้ายมาเรียนเอกการละครปีนี้เป็ปีแรกนี่นา
....... เพราะการมาบริเวณนี้เป็ครั้งแรกนี่เอง อั้มจึงหาที่จอดรถมอเตอร์ไซด์ไม่พบ เขาจึงขี่มอเตอร์ไซด์เข้าไปจอดในที่จอดรถยนต์ ซึ่งเขาคิดว่าคงไม่เป็ไรหรอก ก็เหลือที่จอดรถยนตร์อีกตั้งเยอะนี่
....... แต่พออั้มจอดรถสนิท
....... เสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้น!!
....... ทั้งอั้มและทยุต ต่างก็สะดุ้งโหยง!!
....... พอหันหน้าไปมองดูที่มาของเสียง ทั้งสองก็เห็นรถยนต์คันหรูตั้งลำเตรียมเข้ามาจอดในช่องที่จอดรถยนต์ที่เขาทั้งสองเพิ่งจอดมอเตอร์ไซด์อยู่
....... อั้มยิ้มเก้อๆ และโค้งหัวให้คนขับรถยนตร์เป็การขอโทษ แล้วเขาก็เข็นรถมอเตอร์ไซด์หลบเข้าข้างๆทาง เพื่อให้รถยนต์คันนั้นขับเข้าไปจอดในช่องที่จอดรถยนตร์ได้
....... “ไม่เห็นต้องขยับให้เลยนี่อั้ม ที่จอดรถก็เหลืออีกตั้งเยอะ” ทยุตบ่น
....... “ไม่เป็ไรหรอกน่า เรามาจอดที่จอดรถยนต์นี่ นี่ไม่ใช่ที่จอดรถมอเตอร์ไซด์ซะหน่อย หลีกให้เขาน่ะดีแล้ว”
....... พอเข็นรถมอเตอร์ไซด์หลบจนรถยนต์เข้ามาจอดได้ สองหนุ่มก็เดินเข้าตัวตึกไป ยุตยังไม่วายยกมือโอบเอวอั้มและเดินเคียงข้างกันไป
....... ...เฮ่อ.. คู่เกย์นี่เอง... ‘มัตติกา’ หรือ ‘ฝุ่นดิน’ เ้าของรถคันหรูที่เพิ่งจอดรถเสร็จก็ถอนหายใจและเปรยกับตัวเอง ก็เธอเองก็มองใบหน้าที่แสนจะน่ามองของอั้มอยู่เหมือนกัน แต่พอพบคำตอบบางอย่าง เธอจึงถอนหายใจ แล้วก็ดับเครื่องรถ หยิบโน้ตบุ๊คมาถือไว้ พร้อมกับเอากระเป๋าแบนด์เนมสุดหรูที่แม่เธอบังคับให้ใช้มาคล้องไหล่ ขยับตัวออกจากรถ แล้วเดินเข้าตึกไปเช่นเดียวกัน
.
....... อั้มและยุตต่างก็ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าห้องโถงของตัวตึก ก็พวกเขาไม่รู้ว่าต้องเดินไปทำอะไรที่ชั้นอะไร? ห้องไหน?
....... ความที่ทั้งสองสูงถึง ๑๘๐ เซนฯ มีรูปร่างที่พอดีไปทุกสัดส่วนเมื่ออยู่ในชุดนักศึกษา และที่สำคัญ..คนหนึ่งตัวขาวหน้าหวาน อีกคนตัวเข้มหน้าหล่อ จึงไม่แปลกที่จะมีสายตามากมายหลายคู่ของผู้คนแถวนั้นจับจ้อง ด้วยความอยากรู้ว่าสองหน่อหล่อน่ารักคู่นี้เป็ใครกัน?
....... หนึ่งในสายตาที่จ้องมองอั้มด้วยความพึงพอใจในทันทีที่มองเห็นก็คือ.. ต้นน้ำ ผู้ชายสายหวานที่อยากรู้จักสองหนุ่มนั่นจนเนื้อเต้น ต้นน้ำจึงทำทีเป็เดินเข้าไปชนอั้มจนข้าวของตกกระจายเต็มพื้น
....... “ขอโทษครับ” อั้มขอโทษและช่วยเก็บข้าวของอย่างจริงใจ
....... “ไม่เป็ไรค่ะ..เอ่อ.. ครับ” แต่ต้นน้ำกลับเก็บของทีละน้อย ทีละน้อย ราวกับจะพยายามทำให้่เวลานี้ยืดยาวออกไปแสนนาน
....... ทยุตยิ้มมองต้นน้ำอย่างรู้ทัน เขาจึงยืนดูเพื่อนรักเก็บของ และมองต้นน้ำที่ยิ้มมองเพื่อนเขาด้วยสายตาที่แฝงความหมายบางอย่างที่ทยุตเข้าใจได้ในทันที
....... “เอ่อ.. ขอบคุณมากนะคะ..ครับ” ต้นน้ำพูดพลางส่งสายตาหวานเยิ้มให้อั้ม
....... อั้มยิ้มตอบอย่างปกติ
....... “ทำไมไม่เคยเห็นหน้า.. ” ต้นน้ำมองเลยไปเห็นทยุดมองเขาอย่างรู้ทัน “.. คุณทั้งสองเลยล่ะ”
....... “เราสองคนเพิ่งย้ายมาเรียนการแสดงครับ” ยุตตอบแทนอั้ม พร้อมกับโอบไหล่เพื่อนรัก เมื่ออั้มยืนขึ้นมาข้างๆ ตัวเขา
....... อั้มค้อมหัวให้ต้นน้ำแทนคำตอบ
....... แม้จะชอบยุตน้อยกว่าอั้ม แต่ต้นน้ำก็ยังชอบยุตอยู่มากเช่นกัน ต้นน้ำจึงไม่ได้รู้สึกขัดใจเท่าใดนักที่ยุตเป็คนตอบ เธอยิ้มให้ยุตอย่างรักษาน้ำใจ แล้วหันไปสบตาอั้ม และชวนอั้มคุยต่อ “ดีจังเลยอะ ทีนี้จะได้ไม่ต้องไปหาพระเอกละครที่ไหนอีกแล้ว” แล้วต้นน้ำก็นึกบางอย่างได้ “เออ.. นี่.. เรากะเพื่อนๆ อยู่ชมรมโรมิโอหล่ะ และปีนี้..เราจะต่อยอดความสำเร็จละครเื่โรมิโอกับจูเลียตจากปีนี้แล้ว โดยการนำเสนอเื่นี้ ในอีกมุมมองหนึ่ง พวกเธอสนใจมั้ย”
....... “สนใจมากครับ” ยุตตอบแทนอั้มอีกครั้ง
....... อั้มเองก็พยักหน้ารับเพื่อเสริมคำพูดของทยุต ก็.. ภาพการแสดงละครโรมิโอกับจูเลียตที่ทั้งเขาและทยุตมานั่งดูด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว ยังแจ่มชัดในความทรงจำและยังเป็ตัวผลักดันให้ทั้งสองตัดสินใจย้านมาเรียนกรแสดงในปีนี้ไงล่ะ ..
....... “พาเราสองคนไปเข้าชมรมโรมิโอด้วยนะครับ สุดหล่อเพื่อนผมเค้าอยากเป็โรมิโอ” ทยุตขายเพื่อนเสียแล้ว
....... “เฮ่ย!!” อั้มใ กำลังจะพูดต่อ
....... แต่ยุตก็ปิดปากอั้มไว้ อีกมือก็โอบรัดตัวอั้มไว้ด้วย
....... อั้มพยายามจะพูด และดิ้นจนหลุดจากการจับของทยุต เขาจึงเซไปชนต้นน้ำเข้าให้
....... “ว้าย!!” ต้นน้ำจะล้มเพราะอั้มเซมาชน
........ อั้มกลัวต้นน้ำจะล้ม เขาจึงยื่นแขนเขาเข้าไปโอบกอดต้นน้ำไว้ในอ้อมแขน แล้วทรงตัวจนสามารถยืนอยู่ได้พอดิบพอดี
....... ต้นน้ำใแทกช็อค..!!
....... อั้มยิ้มให้ต้นน้ำอย่างเป็มิตร
....... พอต้นน้ำได้สติ เขาก็เขินจนหน้าแดงที่ตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง มีกล้ามพองาม และใบหน้าหวานละมุนชวนมองอย่างอั้ม
....... อั้มคลายวงแขนออก พร้อมกับประคองตัวต้นน้ำขึ้นมายืน “ขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมกลัวคุณจะล้ม”
....... “เราแนะนำชื่อกันหน่อยดีมั้ยอะ เรียกคุณๆ ผมๆ นี่มันแปลกๆยังไงไม่รู้” ยุตขัดคอขึ้น
....... ก็ทั้งสองคน ทั้งมองกัน ทั้งสบตากัน ทั้งเอียงอาย
....... “เราชื่อ ยุด นะ” ทยุตแนะนำชื่อตัวเองแล้ว ยุตยังก้าวเข้ายืนตรงหน้าต้นน้ำ ทำให้เขายืนบังอั้มทั้งตัว
....... ต้นน้ำยิ้มให้กับท่าทีของยุต
....... อั้มก็ลอบยิ้มกับ ‘การจีบ’ ที่ดูแสนประดักประเดิดของเพื่อนทยุตสุดหล่อ
....... ทยุตเบี่ยงตัวนิดหน่อยแล้วชี้ไปที่อั้ม “นี่เพื่อนเราชื่อ อั้ม”
....... ต้นน้ำพยักหน้ารับรู้ และอมยิ้มอย่างดีใจ “เค้าชื่อต้นน้ำนะ”
....... “เอาล่ะ ทีนี้ต้นน้ำพาอั้มกะยุตไปชมรมของต้นน้ำได้แล้ว” พูดจบยุตก็ส่งตาหวานไปให้คนฟัง จนต้นน้ำเขิน
.
....... เมื่อถึง ‘ชมรมโรมิโอ’ ต้นน้ำก็จัดการให้สองหนุ่มสมัครเป็สมาชิกชมรมฯ จนเสร็จ คนอื่นๆ ต่างก็ทะยอยมาชมรมโรมิโอกันจนเกือบครบ
....... ต้นน้ำแนะนำให้อั้มกับทยุตรู้จักสมาชิกชมรมทีละคน ทีละคนจนถึงคนสุดท้าย “อั้ม ยุต นี่คือประธานชมรมของเรา..ฝุ่นดินจ้ะ”
....... ฝุ่นดินที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่กับโน้ตบุ๊คก็เงยหน้ามาทักทายตามเสียงต้นน้ำ “สวัสดีจ้ะ” แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
....... “หวัดดีครับ” ยุตทักตอบ
....... แต่อั้มไม่ได้ตอบหรือพูดอะไร นอกจาก.. มองฝุ่นดินค้าง!!
....... ก็ใครจะไปคิดว่า..นางเอกละครที่เขาไฝ่ฝันมาตลอดเวลาหลายเดือน.. จะมาปรากฏตัวตรงหน้าในเวลาแบบนี้..!!
....... .... ภาพรอบกายมลายหายไปจนหมดสิ้น มีเพียง ..ภาพฝุ่นดินที่เงยหน้ามาสบตาเขาแล้วก้มหน้าลงไปทำงานต่อเท่านั้น ที่โดดเด่นราวกับเป็ภาพในฝัน....
....... ฝุ่นดิน.. ช่างดูสดใส และน่ารัก..ดวงตากลมโตเป็ประกายวิบวับน่ามอง .. ยิ่งทำให้ฝุ่นดินดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก
....... อั้มมองฝุ่นดิน จนฝุ่นดินรู้สึกได้ว่ามีสายตาใครสักคนจับจ้องเธออยู่ ฝุ่นดินจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาอั้มอกครั้ง
....... คราวนี้.. เป็อั้ม.. ที่หลบตาหญิงสาวทันที
....... “เป็ไรไปจ๊ะ” ฝุ่นดินถามอั้มอย่างนึกสนุก
....... อั้มถึงกับทำอะไรไม่ถูก
....... ทยุตเองก็งง กับอาการของเพื่อนรัก จึงกะทุ้งศอกใส่เอวอั้ม
....... “อุ่ย!!” อั้มรู้สึกตัว ยิ้มเก้อๆให้ฝุ่นดิน “เอ่อ.. หวัดดีครับ”
....... “ค่ะ.. หวัดดี” ฝุ่นดินปิดปากขำกับอาการของอั้ม แล้วก็ก้มหน้าทำงานกับโน้ตบุ๊คต่อ
....... ทยุตรีบลากตัวเพื่อนรักออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่อั้มจะทำอะไรขายหน้ามากไปกว่านี้
....... ‘ปณาลี’ หรือ ‘ลี’ เพื่อนรักฝุ่นดิน ซึ่งเห็นทุกอย่างมาโดยตลอด จึงรีบเดินไปเม้ากะเพื่อนรัก “นี่นี่นี่ มีชายหนุ่มมา สะดุดรักอย่างแรงต่อหน้าต่อตาอีกแล้วนะจ๊ะ”
....... “ก็แค่นั้นแหละลี”
....... คำตอบฝุ่นดิน ทำเพื่อนรักอย่าปณาลีแปลกใจขึ้นเป็ทวีคูณ “ทำไมน้ำเสียงไร้ความหวังขนาดน้านนนนนนนน” แม้เธอจะรู้มาตลอดว่า เพื่อนรักอย่างฝุ่นดินนั้นได้มอบหัวใจให้โรมิโอไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยเห็น เพื่อนรักของเธอแสดงอาการแบบนี้สักที ลีจึงถามต่อ “ยังไงจ้ะ”
....... ฝุ่นดินจำต้องเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมฯ
....... “เล่ามา!!”
....... “ก็เมื่อเช้า” ฝุ่นดินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ฉันเห็นทั้งสองคนนั่นนั่งมอไซด์มาด้วยกัน..กอดกันกลม พอเดินขึ้นตึก ก็ยังเดินโอบเอวกันอีก”
....... “เป็เกย์เหรอ??”
....... ฝุ่นบ่นกับเพื่อนรัก “ท่าทางแบบนั้น ถ้าไม่ใช่ จะเรียกว่าอะไรล่ะ”
....... “ว้า... เสียของจริงๆ”
....... “อยากลองเปลี่ยนเกย์ให้เป็ชายมั้ยล่ะ ลี”
....... ลียิ้มเก้อๆ “เอาไว้มีเวลาเหลือๆ ก่อนนะ ตอนนี้เอาเวลาที่มีทำละครดีกว่า”
....... ฝุ่นดินยิ้มให้เพื่อนรัก
....... คงมีเพียง.. ‘อุรวี’ หรือ ‘วี’ เพื่อนรักอีกหนึ่งคนของทั้งฝุ่นดินและปณาลีที่ลอบอมยิ้มกับตัวเอง ด้วยหมายว่าจะพิชิตหัวใจของชายหนุ่มอย่างทยุตให้ได้
.
....... ที่นอกห้องชมรมโรมิโอ ทยุตลากอั้มออกมา และถามอั้มเป็ชุดด้วยความแปลกใจว่า.. เป็อะไร? ทำไม? เกิดอะไรขึ้น? ก็ยุตไม่เคยเห็นอั้มเสียอาการแบบนี้ต่อหน้าหญิงคนไหนมาก่อนเลย
....... “ก็ฝุ่นดินน่ารัก น่ามองขนาดนั้นจะไม่ให้มองได้ยังไงล่ะ” อั้มแก้ตัว
....... “มองหน่ะมองได้ แต่มองค้างจนทำอะไรไม่ถูกนี่ แปลกนะ..!! แปลก..!!” ยุตทั้งแซวเพื่อน ทั้งคาดคั้นในเวลาเดียวกัน
....... “แล้วฝุ่นดินยังเป็จูเลียต ที่เราเคยดูเมื่อปีที่แล้วด้วยไงจำไม่ได้เหรอ?” อั้มตอบพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนรักด้วยรอยยิ้มที่ใครหลายคนหลงไหล
....... “จำได้” พร้อมกับมองอย่างสำรวจเข้าไปในดวงตาของอั้ม “แบบนี้.. เราว่า.. เป็อาการของ.. การตกหลุมรัก..เป็ครั้งแรกล่ะมั้ง?” ทยุตคาดการณ์
....... “จริงเหรอ” อั้มตอบแกมถามเพื่อนรัก
....... ทยุตพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น
....... อั้มคิดทบทวนความรู้สึกตนเอง จึงยิ้มเก้อๆ ออกมา “สงสัยใช่ว่ะ” พร้อมกับพยักหน้าแทนคำตอบอีกที
....... ก็พิดีกับที่ต้นน้ำมาตามทั้งคู่ให้กลับเข้าไปในห้องเพื่อร่วมประชุมชมรมโรมิโอ การพูดคุยของสองเพื่อนรักจึงต้องยุติลง
.
....... พอต้นน้ำ ยุต และอั้ม มานั่งร่วมประชุม ฝุ่นดินในฐานะประธานชมรมโรมิโอ ก็เริ่มประชุมและบอกภาระกิจของเทอมนี้ว่า..จะทำละครเวทีเื่ 'โรมิโอกับจูเลียต' อีกครั้ง และเชิญครูโชหรืออาจารย์เตโชมากำกับละครให้เหมือนเมื่อปีที่ผ่านมา ซึ่งครูโชก็รับปากแล้ว
....... ระหว่างที่ฝุ่นดินชี้แจง สมาชิกชมรมฯ หลายคนต่างแอบมอง และแอบสะกิดกันไปมาเพราะอยากรู้จักชายหนุ่มทั้งสอง
....... ลีซึ่งสังเกตเห็นอาการของเพื่อนๆ สมาชิกชมรมฯ เธอจึงขอเบรคการประชุมชมรมฯ และขอให้ทุกคนแนะนำตัวซึ่งแต่ละคนก็แนะนำตัวกันไปสั้นๆ เพราะรู้จักกันอยู่แล้ว จนมาถึงอั้มกับยุต
....... “ชื่ออั้มครับ” อั้มแนะนำตัวสั้นๆ ตามแบบที่แต่ละคนแนะนำตัวกันมาก่อนหน้านี้แล้ว
....... “แล้วเป็ใครมาจากไหนคะ” อุรวีถามแทนเพื่อนๆ “เพื่อนๆเค้าอยากรู้”
....... อั้มยิ้มรับ แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร
....... เสียงทยุตก็ดังขึ้น “ผมชื่อยุตครับ” ยุตบอกทุกคน แล้วก็พูดต่อไป “เราสองคนเป็นักศึกษาปี๒ เอกการละคร ที่เพิ่งย้ายมาจากคณะบริหารฯ ครับ พวกเรามาเป็สมาชิกชมรมโรมิโอเพราะอยากฝึกฝีมือการแสดงครับ”
....... “ชื่อ ยุต เหรอ” ลีถามแทนเพื่อนรัก ก็เธอดูออกว่า อุรวีเสียอาการอย่างมาก ั้แ่ทุตเริ่มพูดแล้ว ดูท่า.. อุรวีจะชื่นชอบคนนี้มากเป็พิเศษ
....... “ครับ ชื่อเล่นย่อจากชื่อจริงที่สั้นอยู่แล้วครับ ชื่อ ทยุต แปลว่า สว่างไสว”
....... “แล้วอั้มล่ะ” อุรวีถามแก้เก้อด้วย.. เสียงอ่อนเสียงหวาน..
....... “อั้มทำไมเหรอครับ” ทยุตถามอุรวีแทนเพื่อน
....... พอสบตากับทยุต อุรวีก็ยิ่งเขินจนไปไม่เป็
....... “ก็.. ” ปณาลีอยากช่วยเพื่อน แต่ก็ต้องค่อยๆ นึกว่าตะกี๊พูดกันเื่อะไร “มีชื่อจริงมั้ย? หรือ.. ชื่อแปลว่าอะไร? เงียะ”
....... “ชื่อจริงอั้ม คือ อัมพุ แปลว่า.. น้ำครับ” ยุตตอบแทนอั้มอีก
....... “น้ำกะต้นน้ำ ไปด้วยกันดี๊ดี” อุรวีแก้เก้อต่อไป และยังแกล้งผลักให้ตัวต้นน้ำไปอิงกะหัวไหล่ของอั้ม
....... “อะไรของเธอเนียะ” ต้นน้ำบ่นอุรวี
....... พร้อมกับที่ทยุตเอามือตัวเองไปวางที่ไหล่อั้ม “ไหล่นี้ของผมนะ” มือของทยุตจึงรองหัวต้นน้ำไว้พอดี
....... ฝุ่นดินเห็นทุกอย่าง จึงยิ่งมั่นใจว่า ..ทยุตกับอั้มเป็คู่รักกัน
....... ลีมองภาพตรงหน้า ก็ต้องยอมรับว่า ทั้งสองเป็คู่กันจริงๆ
.
....... จากนั้น.. ในที่ประชุมก็คุยกันเื่การทำละครไปอีกหลายเื่ จนถึงเื่ตัวแสดงว่าใครควรจะแสดงเป็ใคร ซึ่งเหล่าสมาชิกต่างก็ยินดีที่ฝุ่นดินจะแสดงเป็จูเลียตอีกครั้ง ก็ทั้งฝีมือการแสดงที่ได้แสดงไปเมื่อปีที่แล้วทั้งรูปร่างหน้าตา ล้วนขีดเส้นใต้ให้ฝุ่นดินเป็จูเลียตอย่างไม่มีใครสงสัย
....... บางคนเริ่มซุบซิบกันว่า.. อยากให้อั้มเป็โรมิโอ แต่บางคนก็บอกว่า.. อยากให้ทยุตเป็โรมิโอมากกว่า ก็ความหล่อความน่ารัก และความสูงโปร่งชวนมอง ไม่มีใครเป็รองใครเลยนี่นา
....... ทยุตหลีกทางให้เพื่อนรัก ด้วยการเสนอตัวเองช่วยทำฉากแสงเสียง และสะกิดให้อั้มเสนอตัว
....... “อั้ม.. เอ่อ.. ผมขอแสดงเป็โรมิโอ ..ได้ไหมครับ” พูดไปแล้ว แต่ตัวอั้มเองก็ไม่ได้มั่นใจอะไรเลย
....... เหล่าสมาชิกชมรมฯ ที่ร่วมประชุม ส่วนใหญ่ดีใจที่อั้มกล้าเสนอตัว แต่พอมองไปที่ฝุ่นดิน กลับเห็นเธอนิ่งเงียบ จนไม่มีใครเดาใจเธอไม่ออก
....... “บทโรมิโอไม่ใช่แสดงได้ง่ายๆ นะ” ฝุ่นดินเตือนเรียบๆ
....... “อั้มอยากแสดงครับ” เขายืนยันซ้ำ ก็ภาพการแสดงในปีที่ผ่านมาที่เขานั่งดูอยู่กับทยุตนั่น มันช่างดูดีเหลือเกิน จนผู้ชายแบบเขาอยากที่จะแสดงให้ได้อย่างนั้นอยากที่จะมีอาชีพการแสดงอย่างนั้นบ้าง
.
....... ฝุ่นดินไม่ตอบอะไร เธอเดินไปหยิบบทโรมิโอกับจูเลียตที่เธอเคยแสดงเมือ่ปีที่แล้วมา แล้วส่งให้อั้ม “เอาบทโรมิโอจูเลียตนี่ไปลองอ่านดู ถ้าอยากเล่น ก็ลองหัดพูดดู ถ้าทำได้ก็ได้เล่น ให้เวลา ๑๐ นาทีนะ” ฝุ่นดินพูดเรียบๆ ก็เธอไม่ได้อยากแสดงเื่นี้กับเกย์นี่นา
....... แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ไม่ให้อั้มแสดงในตอนนี้ พวกสมาชิกชมรมฯ คงไม่ยอมแน่ๆ ก็อั้มทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก ทั้งสูงทั้งดูดีที่เหมาะจะเป็โรมิโอเสียเหลือเกิน เธอจึงต้องเอาวิธีนี้มาใช้ เพื่อให้ทุกคนเห็นว่า อั้มแสดงไม่ได้
....... อั้มรับบทเล่มนั้นมาถือไว้อย่าง.. งง !! งง !!
....... พอได้ยินฝุ่นดินยื่นข้อแม้แบบนั้นกับนักแสดง ต้นน้ำจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ “แค่สิบนาที น้อยไปนะฝุ่น”
....... “ก็แค่ลองพูดบท.. ลองเล่นดูนิดหน่อย..แค่นั้น ไม่ได้จะให้เล่นเป๊ะแบบมืออาชีพซะหน่อย” ฝุ่นดินตอบเพื่อนตรงๆ
....... ฟังที่ฝุ่นดินพูดจบ ทั้งที่เข้าใจเพื่อนรัก แต่ต้นน้ำก็อดไม่ได้ที่จะหันมาสบตาอั้มด้วยความเป็ห่วง
....... อั้มสบตาต้นน้ำ อั้มรู้เลยว่าต้นน้ำเป็ห่วงเขาจริงๆ แต่พออั้มหันไปมองฝุ่นดิน ซึ่งมองเขาอย่างเรียบเฉย อั้มก็รู้ในทันทีเลยว่า.. เขาจะถูกฝุ่นดินทดสอบอย่างจริงจังแน่ๆ ซึ่งอั้มต้องทำให้ได้ เพื่อที่อั้มจะได้แสดงละครกับฝุ่นดิน คนที่อั้มตกหลุมรัก
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอนที่๑ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
763
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
