ลำนำจักรพรรดิยุทธ์ สะท้านฟ้า

บทที่55สร้างความวุ่นวาย

          มันถูกพลังลมปราณของจ้าวเฟยหลงตัดขาดเป็นสองซีกแล้วระเบิดหายไปในพริบตาแต่ปราณของจ้าวเฟยหลงยังไม่ยอมหยุดแค่นั้นมันยังคงพุ่งทะยานด้วยความเร็วเข้าหาคังจ้าน

          “ซวยแล้ว” คังจ้านพูดได้แค่นั้นร่างกายก็รับแรงปะทะเข้าแบบเต็มๆ

          ตูม!

          คลื่นจากแรงปะทะกระแทกกลุ่มคนที่อยู่ใกล้ๆกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง

          “พลังอะไรกัน ช่างรุนแรงยิ่งนัก”

        ตอนนี้คนตระกูลคังต่างรู้สึกได้แบบเดียวกันว่าพวกตนได้เตะเข้ากับกำแพงเหล็กอย่างจังแล้วต่อจากนี้คงจบได้ไม่สวยนัก

          “พวกเจ้ามัวเหม่ออะไร! รีบเข้าไปฆ่ามัน...เจ้าพวกโง่”

        คังจ้านที่ตอนนี้นอนราบกับพื้นร่างกายไม่สามารถขยับได้กระดูกซี่โครงหักเกือบทุกท่อน แขนขาแหลกเหลว

          ความเกลียดชังในใจพุ่งขึ้นสูงสุดเขาต้องการให้จ้าวเฟยหลงตายตายอย่างทรมานที่สุดเพราะไอ้เลวนั่นทำให้ตัวเขาอยู่ในสภาพที่อนาถแบบนี้ตลอดมาเขาคือคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลคังทั่วแคว้นผู้คนต่างต้องเคารพเขาแต่ไอ้สวะคนนี้ กลับกล้าทำร้ายเขาจนมีสภาพเหมือนคนพิการ

          ลูกสมุนของคังจ้านทันทีที่ได้ยินคำสั่งต่างมีสีหน้าที่ปั้นยากทุกคนเพราะว่านายของตนสั่งให้ไปจัดการกับจ้าวเฟยหลงตัวประหลาดที่พึ่งจะทำให้นายของพวกเขานอนราบหมดสภาพกับพืนดินอยู่ในขณะนี้ด้วยการโบกมือเบาๆเพียงครั้งเดียว

          “ไม่ต้องคิดมากหรอก บุกเข้ามาพร้อมกันเลย”จ้าวเฟยหลงมองคนตระกูลคังอย่างเฉยชา

          เมื่อได้ยินเช่นนั้นกลุ่มคนของตระกูลคังรู้สึกได้ราวกับถูกตบหน้าไปอย่างแรงพวกเขาล้วนแต่เป็นยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ของตระกูลคังแต่กลับถูกนักยุทธ์ขั้นเก้าบอกให้บุกเข้าหาพร้อมกัน แบบนั้นจงใจเหยียดหยามกันชัดๆ

          ซีฮ่าวตะโกนออกมาด้วยความโกรธ“พวกเราเข้าไปฆ่ามันพร้อมกันเลย”

          เหมือนเสียงระฆังปลุกให้ออกจากภวังค์อันมืดมิดบรรดาชายหนุ่มจากตระกูลคัง กู่ร้องออกมาพร้อมกันยุทธภัณฑ์หลากหลายรูปแบบถูกนำออกมาใช้โดยพร้อมเพรียง

          จากที่สังเกตุจ้าวเฟยหลงมองเห็นขวานสองคมดาบ กระบี่ หอก ทวน ถูกถือเอาไว้เต็มไปหมด จากนั้นชายหนุ่มกลุ่มใหญ่ปลดปล่อยพลังออกมาด้วยจำนวนและระดับของทุกคนพลังที่ปล่อยออกมานั้นสามารถทำลายคู่ต่อสู้ระดับจอมยุทธ์ขั้นสามได้แบบสบายๆ

          “ฆ่า!!”

        ทั้งกลุ่มร้องคำรามพุ่งเข้าหาจ้าวเฟยหลงพร้อมปลดปล่อยเคล็ดวิชาทุกอย่างที่มีไปที่เขาหวังจะกำจัดจ้าวเฟยหลงให้ได้ในครั้งเดียวเพราะฝีมือของจ้าวเฟยหลงทุกคนต่างเห็นมากับตาตนเองแล้ว

          จ้าวเฟยหลงมองทั้งกลุ่มด้วยสายตาเรียบเฉยมือของเขากำหมัดแน่นพลังลมปราณโคจรไปทั่วร่างจากนั้นไหลมาหลอมรวมกันที่หมัดของเขา

          เมื่อทั้งกลุ่มเข้ามาใกล้เขาราวสามจั้งหมัดนั้นจึงถูกชกออกไป

         “หมัดศิลาเพลิง”

        พลังลมปราณถูกควบแน่นเป็นรูปร่างหมัดขนาดใหญ่จากนั้นผสานเข้าด้วยธาตุไฟกลายเป็นกำปั้นที่มีไฟลุกท่วมทรงพลัง ร้อนแรงราวพระอาทิตย์มาปรากฏต่อหน้า

          ตูม!

          เสียงดังสนั่นป่า สะเทือนไปรอบทิศร่างของคนทั้งยี่สิบกว่าคนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไม่สามารถที่จะแยกออกมาได้ว่าใครเป็นใคร กองกำลังของตระกูลคังหายวับไปในบัดดล

          คังจ้านตกตะลึงจนไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาสมุนที่คอยรับใช้เขามาหลายปีมาบัดนี้ กลายเป็นก้อนถ่านที่กำลังมอดไหม้ความหวาดกลัว ความสิ้นหวังคืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจ

          จ้าวเฟยหลงเดินเข้าหาคังจ้าน

        “จะ...เจ้าอย่าเข้ามานะ หากเจ้ากล้าทำอะไรข้า ตระกูลคังจะไม่ละเว้นเจ้าเจ้าต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝัง” คังจ้านส่งเสียงดังลั่น

          เมื่อมาถึงร่างของคังหยุนจ้าวเฟยหลงไม่ส่งเสียงใดเขาเพียงตบมือลงบนอากาศเบาๆพลังลมปราณกดทับลงบนร่างของคังจ้านทันทีด้วยร่างกายที่บอบช้ำเกินทนทำให้เกิดเสียงดัง

         “กร๊อบ”

        พลังกดทับทำให้คอของคังจ้านหัก สิ้นใจตายทันใดปิดตำนานคุณชายสามผู้หยิ่งผยองแห่งตระกูลคังตลอดกาล

          “หวังว่าจะไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวังนะ”

        จ้าวเฟยหลงริบแหวนมิติของคังจ้านมาตรวจสอบดูในนั้นมีของมีค่ามากมายแต่สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือป้ายหยกสัญลักษณ์หากต้องตามหาทีละคนออกจะเสียเวลาแต่ถ้ามีผู้รวบรวมมาให้นั่นถือได้ว่าน่าพึงใจไม่น้อย

          “ห้าสิบป้าย!  ไม่เลวคนตระกูลคังทำงานได้รวดเร็วดี”

        จ้าวเฟยหลงพอใจในผลประกอบการครั้งนี้มากจากนั้นก็เตรียมหันหลังกลับไปหาหยุนฟู่ที่ถ้ำ

          “ผู้มีพระคุณได้โปรดอย่างพึ่งไป!” หญิงสาวที่จ้าวเฟยหลงช่วยก่อนหน้านี้ เรียกเขาเอาไว้

          จ้าวเฟยหลงหันไปทางต้นเสียงก็พบหญิงสาวค่อยๆเดินมาทางเขา จากนั้นบรรดาศิษย์พี่ของนางก็เข้ามาสมทบอันที่จริงจ้าวเฟยหลงลืมพวกเขาไปแล้วหากไม่ได้ยินเสียงของหญิงสาวเรียกเอาไว้เกรงว่า คงไปได้ไกลหลายลี้เสียแล้ว

          “พวกเราทั้งห้าขอบคุณท่านผู้มีพระคุณหากไม่ได้ท่านช่วยเหลือ พวกเราคง.....” หญิงสาวก้มหน้าไม่สามารถพูดต่อไปได้

          “ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณมากบุญคุณนี้พวกเราจะไม่ลืมเลือนเลย” ชายที่อาวุโสที่สุดในกลุ่มเอ่ยปาก

          “ไม่ต้องเกรงใจจากนี้พวกเจ้าก็ต้องระวังตัวให้มาก ครั้งหน้าอาจไม่โชคดีเช่นนี้หาที่ปลอดภัยซ่อนตัวเสียเมื่อถึงกำหนดจึงค่อยออกมา” จ้าวเฟยหลงเตือน

          ทั้งห้าคนพยักหน้ารับ “ลาก่อนแล้วพบกันใหม่” จ้าวเฟยหลงเอ่ยลาเสร็จก็ใช้ก้าวย่างดาวตก หายวับไป

          ไม่นานหลังจากนั้นข่าวการตายของคนตระกูลคังก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหุบเขาเหลี่ยมสุริยันผู้ที่รู้ข่าวต่างต้องตกตะลึงถ้วนหน้าชายเพียงคนเดียวสังหารคนทั้งกลุ่มแม้ระดับการบ่มเพาะด้อยกว่าด้วยเหตุนี้ชื่อเสียงของจ้าวเฟยหลงจึงโด่งดังยิ่งขึ้นในหมู่ผู้เข้ารับการคัดเลือกในปีนี้

          “จ้าวเฟยหลง! ไอ้หมอนี่มันแน่จริงๆแม้แต่คนตระกูลคังก็ยังกล้าฆ่า”

          “แต่ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของเขาร้ายกาจจริงๆไม่เช่นนั้นคังจ้านกับสมุนคงไม่ตายอย่างอนาถ”

          เสียงเล่าลือเกี่ยวกับจ้าวเฟยหลงเป็นเรื่องที่อยู่ในหัวข้อสนทนาของทุกคนหลายกลุ่มอิทธิพลถึงกับออกคำสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับจ้าวเฟยหลงโดยเด็ดขาดเพื่อป้องกันเรื่องร้ายที่จะตามมา

          ถ้ำที่พักของตระกูลเซี่ย

          “ไม่!!!! ทำไมถึงเป็นเช่นนี้คนของตระกูลคังตายทั้งหมด โดยฝีมือขอไอ้สวะนั่น”

        เซี่ยหลี่เฉียงตะโกนเสียงดังด้วยเพลิงโทสะหมัดที่เต็มไปด้วยพลังลมปราณนักยุทธ์ขั้นสามชกไปที่กำแพงของถ้ำจนกลายเป็นโถงถ้ำเล็กๆ
จนเมื่อระบายโทสะแล้ว อารมณ์ของเซี่ยหลี่เฉียงจึงค่อยๆดีขึ้น

          “แล้วอัจฉริยะคนอื่นๆมีความเคลื่อนไหวอย่างไร” เซี่ยหลี่เฉียงแม้จะโกรธกริ้วแต่ก็ยังคงมีสติยั้งคิด

          “เรียนคุณชายคนเหล่านั้นยังคงนิ่งสงบตอนนี้ต่างพยายามแย่งชิงป้ายเป็นเรื่องหลัก ขอรับ”หยางป้ารายงานอย่างรวดเร็ว

          เซี่ยหลี่เฉียงคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจเขาเฝ้าติดตามจ้าวเฟยหลงจากหยกแผนที่ทุกครั้งที่เปิดดูก็พบว่าจ้าวเฟยหลงเคลื่อนที่อยู่ในเขตของราชันสัตว์อสูรระดับสองตอนแรกเขายังคิดไปว่าจ้าวเฟยหลงคงจะตายและถูกสัตว์อสูรกินไปเสียแล้ว

        ป้ายหยกจึงตกอยู่ในท้องของสัตว์อสูรทำให้เขามองเห็นว่าเคลื่อนที่แต่ในเขตสัตว์อสูรระดับสอง

          แต่แล้วกลับมีรายงานว่าจ้าวเฟยหลงฆ่าคนของตระกูลคังจนหมดสิ้นหากเป็นเช่นนั้นจริง ไอ้สวะนั่นมันจะรอดสายตาของเขาไปได้อย่างไรยิ่งคิดยิ่งสงสัยยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจลึกๆแล้วจิตใจของเซี่ยหลี่เฉียงรู้สึกถึงอันตรายได้

          เช้าวันที่สี่ของการทดสอบ

          ตอนนี้มีผู้ถูกส่งออกไปจากหุบเขาเหลี่ยมสุริยันแล้วราวสามพันคนบ้างโศกเศร้าเสียใจที่ไม่อาจผ่านการทดสอบในครั้งนี้บ้างดีใจราวกับได้ชีวิตใหม่ที่สามารถรอดพ้นมาจากแดนนรกได้

          จ้าวเฟยหลงและหยุนฟู่ออกทำการแย่งชิงป้ายหยกสัญลักษณ์ในตอนกลางคืน สามารถกอบโกยได้เป็นกอบเป็นกำตอนนี้จ้าวเฟยหลงมีป้ายทั้งสิ้นสี่ร้อยป้าย ส่วนหยุนฟู่มีอยู่สองร้อยป้ายด้านประสบการณ์การต่อสู้ตอนนี้จ้าวเฟยหลงจะเป็นผู้เปิดทางให้หยุนฟู่เข้าสู่สนามรบเพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้แก่ตนเอง

          โดยในคืนที่สามหยุนฟู่สามารถต่อสู้กับนักยุทธ์ขั้นเก้าได้สองคนพร้อมกันนั่นทำให้จ้าวเฟยหลงพอใจอย่างมากในการพัฒนาของสหายรัก

          ตอนนี้นอกจากชื่อเสียงของจ้าวเฟยหลงที่โด่งดังในหมู่ผู้เข้ารับการคัดเลือกแล้วยังมีสองโจรรัตติกาล ที่อยู่ในความสนใจของทุกคนชายสองคนนี้ออกล่าเหยื่อของพวกเขาในตอนกลางคืนสวมเสื้อผ้าของคนที่ปล้นมาได้ไม่ซ้ำกัน บางวันสวมเสื้อของตระกูลเซี่ยบางวันสวมเสื้อของตระกูลเหยา ทำให้ผู้คนยากที่จะคาดเดาตัวตน

          ถ้ำกลางเขตหนึ่ง

          “บัดซบ บิดามันเถอะ! ไอ้สองโจรรัตติกาลนั่นช่างชั่วช้านัก มันต้องตั้งใจใส่ร้ายป้ายสีตระกูลเหยาของข้าแน่ๆ”เหยาหมิงลู่ขู่คำรามลั่นถ้ำ

          “อย่าให้บิดารู้ว่าเป็นใครก็แล้วกันข้าจะค่อยๆลอกเนื้อเถือหนังมันออกมาให้มันตายอย่างทรมานที่สุด”

          ขณะนั้นเองลูกสมุนของเขาก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน

          “เรียนคุณชาย คุณชายโหย่วคุณหนูอิง คุณชายจื่อ ส่งตัวแทนมาถามว่าเหตุใดจึงให้คนลงมือแย่งชิงป้ายหยกสัญลักษณ์คนของพวกเขาขอรับ”

          สิ้นเสียงรายงานใบหน้าของเหยาหมิงลู่หมองคล้ำยิ่งขึ้นกว่าเดิมคนที่ทำเรื่องเลวทรามเช่นนี้มีเป้าหมายที่จะทำลายชื่อเสียงของเขาอย่างไม่ต้องสงสัยแถมยังผลักเขาลงเหวได้อีกทางหนึ่ง

          “ร้ายกาจจริงๆเจ้าสองโจรรัตติกาล”เหยาหมิงลู่พึมพำ จากนั้นหันไปสั่งลูกสมุนของตน

          “แจ้งข่าวออกไปสองโจรรัตติกาลหาใช่คนของเรา ใครพบเห็นสามารถสังหารได้ทันทีและตระกูลเหยายินดีจะให้รางวัลอย่างงามด้วย”

          แม้จะเต็มไปด้วยโทสะแต่เหยาหมิงลู่นั้นถูกอบรมมาจากอาจารย์ผู้ทรงภูมิจึงสามารถตอบโต้อีกฝ่ายอย่างทันควัน

          แต่ในค่ำคืนของคืนที่สี่เสียงหวีดร้อง ด้วยความโมโห โกรธแค้น และหมดหนทาง ดังก้องป่าอีกครั้งเพราะคนกลุ่มใหญ่ของตระกูลโหย่วที่กำลังออกแย่งชิงป้ายถูกสองโจรรัตติกาลในชุดของตระกูลเหยาเข้าปล้นชิงสังหารคนและยึดสิ่งที่พวกเขาได้มาไปจนหมด

          ครึ่งคืนต่อมาคนกลุ่มใหญ่ของตระกูลเซี่ยมีสภาพเช่นเดียวกับกลุ่มของตระกูลโหย่วก่อนหน้านี้ไม่ผิดเรื่องนี้สร้างความบาดหมางให้กลุ่มของเหล่าอัจฉริยะได้พอสมควรอย่างน้อยก็ไม่อาจไว้ใจกันได้อีกต่อไป

          “เฟยหลง! เจ้านี่มันสุดยอดจริงๆเป็นนักวางกลยุทธ์ชั้นยอดแบบนี้ไอ้พวกอัจฉริยะทั้งหลายอีกไม่นานมีหวังได้ยกพวกเข้าห้ำหั่นกันแน่ๆ”หยุนชื่นชมสหายของตน

          “ใครบอกให้พวกมันรวมหัวกันจ้องทำลายข้าแบบนี้เขาเรียกว่าต่อตาฟันต่อฟัน” จ้าวเฟยหลงเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

          “เหลืออีกสามวันการทดสอบก็จะสิ้นสุดลง พวกเราคงต้องเร่งมืออีกนิดยังเหลือป้ายอีกมากให้เราแย่งชิงมาครอบครอง” จ้าวเฟยหลงกระตุ้นหยุนฟู่

          “ใช่แล้ว! ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้วที่จะได้รับประสบการณ์ในการต่อสู้จริงๆต้องรีบเก็บเกี่ยวซะแล้ว”

          “เจ้าอยู่กับข้าใยต้องกลัวห่างร้างการต่อสู้”จ้าวเฟยหลงกล่าวออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          หยุนฟู่เอามือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ“เออ! ข้าลืมไปได้อย่างไร สหายข้าชำนาญเรื่องการหาศัตรูเช่นนั้นแล้วคงไม่ขาดแคลนเรื่องการฆ่าฟันแน่นอน”

          “เข้านอนเถอะพรุ่งนี้เรามีงานทำอีกเยอะ”จ้าวเฟยหลงพูดพลางทิ้งตัวลงนอน

          “อื้ม!” หยุนฟู่เองก็หลับไปเช่นเดียวกัน

          ถ้ำรอบนอกเขตหนึ่ง

          คนเดินสารวิ่งเข้ามาในถ้ำเพื่อส่งข้อความให้แก่หญิงสาวนางหนึ่งที่นั่งฉิบน้ำชาอย่างสบายใจ

          “เรียนคุณหนูเมื่อคืนนี้คนของตระกูลโหย่วและตระกูลเซี่ยถูกสองโจรรัตติกาลตระกูลเหยาบุกเข้าสังหารและปล้นชิงป้ายหยกสัญลักษณ์ขอรับ”

          อิงชิงหรู นิ่งไปสักครู่จึงหันไปกล่าวคนรับใช้ของนาง“ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าคิดว่ายังไง”

          สาวรับใช้นางนั้นนิ่งไปไม่นาน“เรียนคุณหนูข้าว่านี่คือแผนยุยงให้แตกแยกเจ้าค่ะ”

          “อ้อ!” อิงชิงหรูส่งเสียงในลำคอพร้อมกับตั้งใจฟัง

          “หากอยู่ในสถานที่อื่นอาจมีความเป็นไปได้อย่างอื่นแต่ที่นี่ตอนนี้ย่อมต้องเป็นการยุยงปลุกปั่นแน่นอนและผู้ที่ได้รับผลประโยชน์ในเรื่องนี้มากที่สุดก็คือผู้ที่เป็นโจรรัตติกาลนั่นเอง”ชุ่ยเองอธิบาย

          “แล้วสองโจรนั่นเจ้าคิดว่าคือใครกัน”อิงชิงหรูส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นถามสาวใช้ของตน

          “ข้าน้อยคิดว่าคุณหนูคงทราบแล้ว”ชุ่ยเอ๋อไม่ยอมตอบทำให้เจ้านายสาวของตนทำหน้าหมั่นใส้เวลาต่อมาการไล่จับกันของสองสาวก็เริ่มขึ้น ต่อเมื่อเหนื่อยแล้วจึงนั่งลงข้างๆกันทั้งสองคน

          “จ้าวเฟยหลงคนเจ้าเล่ห์คนนี้ร้ายกาจจริงๆ” อิงชิงหรูเอ่อออกมา

          “ขนาดปัญหารุมเร้าขนาดนี้ยังไม่ยอมมาขอความช่วยเหลือจากข้าอีก”

          “เขาต้องมีความมั่นใจมากเพียงไรถึงกล้าก่อเรื่องได้ร้ายแรงขนาดนี้เจ้าค่ะคุณหนู”ชุ่ยเอ๋อร์อดถามไม่ได้

          “นั่นนะสิ! ข้าก็อยากรู้เช่นกันสั่งการลงไปให้ระวังสองโจรรัตติกาลให้ดีหากถูกปล้นชิงให้รีบทิ้งสิ่งของแล้วหนีเอาตัวรอด” อิงชิงหรูสั่งการนางไม่อยากเป็นศัตรูกับจ้าวเฟยหลงตอนนี้ยิ่งในสถานะการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ความปลอดภัยย่อมต้องมาก่อน

          ถ้ำชายแดนเขตหนึ่งกับเขตสอง

          “จ้าวเฟยหลงคนนี้เห็นทีข้าต้องไปพบเขาซะหน่อยแล้ว”

        จื่อโม่อ่านรายงานของหน่วยข่าวที่ส่งมาท่าทางของเขาบ่งบอกถึงความตื่นเต้นยิ่งนัก