บทที่ 12 โรงอาหาร
หลี่เฟิงหัวเราะเบา ๆ และรับถาดอาหารจากมือเสี่ยวโยว ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร
ไม่นานนักคนก็เริ่มทยอยเข้ามาในโรงอาหารแต่หลี่เฟิงไม่ได้สนใจและเริ่มกินอาหารของตัวเองอย่างสบายใจ
สำหรับเขาที่เคยอยู่ในสนามรบและผ่านความเป็ความตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อาหารจึงสำคัญกว่าทุกอย่างไม่อะไรที่ดีกว่าการได้มีอาหารดี ๆ กิน เขาเลยไม่มีทางที่จะกินอาหารทิ้งขว้างเด็ดขาด
ขณะที่เขากำลังกินอาหารอย่างเพลิดเพลิน เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นก็ดังขึ้น จังหวะการเดินที่ไม่รวดเร็วเกินไปทั้งมั่นคงและแข็งแรง
เพียงแค่ได้ยินเสียงก้าวเท้าเขาก็รู้ว่าคนที่กำลังเดินมาเป็ผู้หญิงและยังเป็ผู้หญิงที่มีรูปลักษณ์เด็ดเดี่ยวเพราะต้องเป็หญิงที่มั่นใจในตัวเองเท่านั้นจึงจะเดินด้วยจังหวะมั่นคงเช่นนี้ได้
การได้ยินของหลี่เฟิงไวมากจากจังหวะการเดินเขารู้ในทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของเขา โจวจงเหยา
โจวจงเหยาเดินผ่านหลี่เฟิงไปอย่างไม่รีบร้อนแล้วมองหลี่เฟิงที่กำลังกินข้าวอยู่ด้วยสายตาเ็า ดูเหมือนหลี่เฟิงจะไม่ได้เอาคำพูดของเธอไปใส่ใจเลย
แม้หลี่เฟิงจะไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่เขาก็รู้สึกถึงสายตาคมกริบที่อาจฆ่าคนได้ ทว่าเขาก็ทำเป็ไม่รู้ตัวปล่อยให้โจวจงเหยาเดินผ่านไป
ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เฟิงและโจวจงเหยาเป็ที่รู้จักกันเพียงไม่กี่คนในบริษัท โจวจงเหยาจึงไม่สามารถตำหนิหลี่เฟิงต่อหน้าคนอื่น ๆ ได้ เธอจึงได้แค่ส่งเสียงพึมพำแล้วเดินต่อไปที่เคาน์เตอร์อาหาร
ขณะนั้นหลี่เฟิงกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อจานว่างเปล่าเขาก็ลุกขึ้นด้วยท่าทีที่พอใจ แล้วเดินออกจากโรงอาหารในขณะที่ยังมีพนักงานคนอื่น ๆ เดินสวนเข้ามาในโรงอาหารอยู่
หลังออกจากโรงอาหาร หลี่เฟิงไม่ได้ไปที่ออฟฟิศของตัวเองแต่ลงไปที่อาคารจอดรถใต้ดิน แล้วเดินไปยังรถของตนเองแล้วขับออกไป
เขาตั้งใจจะไปห้างสรรพสินค้าใน่พักกลางวัน ถึงแม้ว่าหลี่เฟิงจะมาสายในการทำงานแต่เขาก็ไม่เคยขาดงานเลย นี่ถือเป็จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของเขาในจงเหยวี่ยนกรุ๊ปตอนนี้
หลี่เฟิงค่อย ๆ ขับรถบีวายดีราคาถูกที่โจวจงเหยาจัดหาให้ขับไปยังห้างสรรพสินค้ากลางเมือง
สิ่งนี้กลายเป็กิจวัตรประจำวันของหลี่เฟิงไปแล้ว ทุกวันที่ใน่พักเที่ยงเขาจะไปเล่นเกมที่ห้างเพื่อระบายความเครียดเสมอ
นี่แทบจะเป็เพียงวิธีเดียวที่หลี่เฟิงใช้ระบายหลังปลดประจำการจากงานเก่า
ทุก่เวลาในกองทัพหรือในองค์กรทหารรับจ้างทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยการฆ่าฟันที่แท้จริง นิสัยชอบเข่นฆ่าของเขาที่ถูกสั่งสมมาหลายปีกลายเป็สิ่งที่เขาไม่สามารถปรับตัวได้หลังจากปลดประจำการและต่อมาหลี่เฟิงก็พบว่าการเล่มเกมเป็วิธีที่พอช่วยให้เขายับยั้งจิตสังหารของตัวเองได้
756
