เงียบสนิท..ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ แผ่นก่อนดีกว่ายัยแคท ขืนอยู่ไปมีหวังได้เสียเวอจิ้นแน่
“ฉันตกลงตามข้อเสนอของนายนะ แต่ตอนนี้ฉันมีธุระต้องไปทำ”
“เดี๋ยวก่อน เธอ”
หญิงสาวรีบวิ่งห้องจากห้องนั้นอย่างโล่งใจ ไม่รู้หรอกนะว่าใครช่วยเธอไว้ แต่ต้องขอบคุณเขามากจริงๆ
ตึก ตึก ตึก เล่นเอาเหนื่อยจริงๆ กว่าจะพ้นรัศมีอันตรายของหมอนั่นมาได้ ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง แค่วันแรกก็ดูตื่นเต้นซะแล้ว จะรอดมั้ยเนี่ย พี่มีนาช่วยแคทด้วยนะ
วิ่งมาก็เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว ชานมไข่มุกสองแก้วที่กินเมื่อตอนเช้าก็ดันมาแผลงฤทธิ์เอาซะตอนนี้ ฉันมองซ้ายมองขวาหาเป้าหมาย แล้วกูลีกูจอวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว อืม อย่างกับห้องน้ำผีสิง ตึกก็ดูหรูหราอยู่นะ แต่ห้องน้ำทำไมวังเวงแล้วก็เหม็นกลิ่นคาวอย่างนี้ แล้วปลั๊กไฟล่ะอยู่ตรงไหนบอกหน่อย
พลึ่บ ได้ยินที่ฉันพูดด้วยแฮะ พูดปุ๊บ ติดปั๊บ
หลังจากทำธุระในห้องน้ำเสร็จ ระหว่างที่กำลังล้างหน้าล้างตา ยัยมินต์ก็โทรมาตามพอดี ฉันจึงบอกว่ากำลังจะกลับไป ยัยนั่นคงคิดว่าฉันโดนงาบแล้วแน่ๆ อันที่จริงก็เกือบไปนะ นับว่าแต้มบุญฉันยังสูงอยู่ แต่แปลกจริงไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำสักคนนอกจากฉัน อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะั้แ่ออกจากห้องหมอนั่น ฉันยังไม่เดินสวนกับใครเลย ทั้งที่วันนี้เป็วันเปิดให้นักศึกษาเข้าหอพักเป็วันแรก
ปัง ปัง ปัง
เสียงนี้อีกแล้ว ฉันรีบวิ่งออกไปดู ต้องรู้ให้ได้ว่าเป็ใคร
หยุดนะ!! หยุดก่อน รอฉันด้วย
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลยังคงวิ่งต่อไปไม่สนคำเรียกจากหญิงสาว เธอยังคงวิ่งตามเขาไป โดยหารู้ไหมว่าได้วิ่งเข้าไปในเขตป่าด้านหลังซึ่งเป็สถานที่ต้องห้ามตามกฏของมหาวิทยาลัย
หมอกจางปกคลุมทั่วผืนป่า อากาศแปรเปลี่ยนเป็เย็นะเื หญิงสาวยืนกอดอกด้วยความหนาวสั่นสะท้านไปทั้งตัว
หายไปไหนแล้ว วิ่งเร็วชะมัด
พลึ่บ!! อ๊ก อ๊ก
ไอ้ค้างคาวบ้าใหมด บรรยากาศยิ่งน่ากลัวอยู่ด้วย แล้วฉันจะกลับออกไปยังไงเนี่ย มาจากทิศทางไหนก็จำไม่ได้ รอบข้างแล้วมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด มืดก็มืดแล้วด้วย ไม่น่าวิ่งตามเขามาเลย คนหรือผีก็ไม่รู้ พลาดแล้วแคทเธอรีน ยัยมินต์ต้องด่าฉันเจ็ดชั่วโคตรแน่นอน แต่เอ๊ะ!! เมื่อกี้ฉันวิ่งออกมาทางประตูด้านหลัง และนี่คือป่า ใช่แล้ว ป่าที่มีคนมาเจอศพพี่มีนา มันเป็ไปไม่ได้เลยที่พี่มีนาจะมาเดินในป่าคนเดียวแล้วโดนสัตว์ทำร้าย ป่ารกและทึบน่ากลัวขนาดนี้ยิ่งเป็ไปไม่ได้ แต่วันนี้ไว้ก่อนแล้วกัน ต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ก่อน
ตึก ตึก ตึก
เสียงคนเดินเข้ามาใกล้ แต่เมื่อหันไปมองกลับไม่เจอใคร อยากจะเล่นซ่อนแอบก็ไม่บอก
พลึ่บ
ชัดเลยเขาจับตามองและตามฉันอยู่ตลอด นายแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาล เขา้าอะไรกันแน่ แล้วทำไมมันกลับตาลปัตรอย่างนี้นะ เมื่อกี้ฉันยังวิ่งตามเขาอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้ร่างกายมันบังคับให้ฉันต้องวิ่งหนีเขาด้วยไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้านั้นยังคงวิ่งตามฉันมากระชั้นชิด
ร้อยเมตรผ่านไป สองร้อยเมตรกำลังจะผ่าน สวมิญญานักวิ่งลมกรดไปเลยยัยแคท
ครืดดดด..กรี๊ดดดด!!!
อีกนิดเดียวจริงๆ อีกนิดเดียวฉันจะตกไปนอนศพไม่สวยอยู่ในเหวลึก เดชะบุญมีคนคว้ามือฉันไว้ได้ทัน
“อย่าปล่อยฉันน๊า”
“จับมือฉันไว้ให้แน่น”
ฮึบ
“โอ๊ะ โอ๊ย ก้นเธอทับแขนฉันอยู่”
“ขอโทษๆ ก็ดึงแรงซะขนาดนั้น ใครจะทรงตัวอยู่” ฉันพูดพร้อมกับลุกขึ้นปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้า ในขณะที่หมอนั่นค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมา
“ผู้หญิงอะไร ตัวหนักชะมัด”
“ผู้ชายอะไรพลังยิ่งกว่าไอ้ั์เขียว เป็คนหรือเปล่าห๊ะ หรือไม่ใช่”
ชายหนุ่มหลบสายตาจากหญิงสาว คล้ายกับว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธคำถามของเธอได้ ทั้งที่รู้ว่าหญิงสาวแค่พูดเล่นไปอย่างนั้น
“แล้วนายเป็ใคร มาทำลับๆ ล่อๆ กับฉันทำไม”
“ฉัน ลูคัส วาเลย์ รุ่นพี่ปีสี่ของเธอไงยัยบื้อ”
“รุ่นพี่..ละ ลูคัส วาเลย์”
แจ็คพอตแตกั้แ่วันแรกเลยยัยแคท เจอทั้งพี่ทั้งน้อง แถมหน้าตายังหล่อสูสี แสงจันทร์ที่สาดส่องกระทบมายังร่างกายเขา ทำให้ฉันเห็นใบหน้าของคนตัวสูงอย่างชัดเจน ผู้ชายที่มีผมสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งเป็สัน ตาคม ั์ตาสีน้ำตาลอมแดง ผิวขาวซีด อืม..ไม่ใช่ละ ฉันขอกลับคำพูด เขาหล่อดูดีกว่านายอาเรซซะอีก
“จะจ้องแบบนี้อีกนานไหม จะได้เก๊กท่าหล่อๆ” ใบหน้าของหมอนั่นที่โน้มเข้ามาทำให้ฉันได้สติหลังตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
“อู้ย”
“ละ เื เืเธอ”
“เพราะนายนั่นแหละทำให้ฉันใ ฉันเลยวิ่งจนโดนกิ่งไม้บาดแขนเนี่ย เจ็บชะมัด”
“เธอไปได้แล้ว”
“อะไรของนาย อยู่ๆ ก็ไล่”
“ฉันบอกให้ไปไง ไปเดี๋ยวนี้”
“ทำไมต้องตะคอกด้วย นายมันบ้า”
“ฉันเตือนแล้วนะ” หมอนั่นพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ
“นายจะทำอะไรน่ะ”
34K
