บทที่ 5 ความตั้งใจเดิมเปลี่ยนไปที่ศาลบรรพชน แหวนโบราณเทพกระบี่ปรากฏ
เสียงแควกเบา ๆ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง ถุงเก็บของของซูฉี่เซิ่งก็ถูกฉีกขาด
วัตถุดิบหลากหลายชนิด ทั้งโอสถทิพย์และหินิญญาจำนวนมากปรากฏแก่สายตาของหลินม่อทั้งหมด
ในฐานะหนึ่งในสี่ผู้าุโของตระกูลซู ซูฉี่เซิ่งมีฐานะและตำแหน่งในตระกูลซูสูงยิ่ง ทรัพย์สินย่อมมีมากมายเป็เื่ปกติ
หลังจากกวาดสายตามองทรัพย์สินรอบหนึ่ง เขาก็พบของล้ำค่าไม่น้อย
"จิ๊ จิ๊! ลำพังแค่หินิญญาก็มีหลายร้อยก้อนแล้ว แถมยังมีโอสถทิพย์ระดับหนึ่งอีกหลายขวด และอาวุธวิเศษระดับหนึ่งอีกชิ้น
ตาแก่นี่ รวยไม่เบาเลยนะ!"
แววตาของหลินม่อเป็ประกาย ขณะพิจารณาอย่างละเอียด เขาจึงเลือกของที่จะมอบให้ซูชิงลั่ว
ในตอนนี้ ของที่เขาจะมอบให้ซูชิงลั่วนั้นไม่ใช่ว่าอะไรก็ได้ แต่ต้องพิถีพิถัน
ประการแรก อาวุธวิเศษของซูฉี่เซิ่งใช้ไม่ได้แน่นอน เพราะถูกจำได้ง่ายเกินไป ส่วนโอสถทิพย์ระดับหนึ่งพอใช้ได้ ทว่า ธรรมดาเกินไป
ในตอนนี้ค่าความประทับใจของซูชิงลั่วต่ำเช่นนี้ การตอบแทนย่อมต้องเป็การสุ่มได้รางวัลระดับคริติคอลดาวสูงแน่นอน
ต้องอาศัยจังหวะนี้มอบของให้อย่างหนักหน่วงถึงจะถูกต้อง
"เอ๊ะ? ยังมีแหวนอีกวงหนึ่ง!"
ทันใดนั้น สายตาของหลินม่อเหลือบไปเห็นแหวนที่ดูธรรมดา ไม่ได้สะดุดตาเท่าใดนักตรงมุมถุงเก็บของ
แหวนวงนั้นดูโบราณ ทั่วทั้งวงเป็สีดำสนิท ดูธรรมดาสามัญเป็อย่างมาก
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลินม่อกลับรู้สึกว่าในแหวนวงนี้มีกลิ่นอายประหลาดแฝงอยู่
สายตาของเขาสั่นไหว พลางสังเกตอย่างละเอียด
น่าเสียดายที่ดูอยู่นานก็ยังดูไม่ออกว่าคืออะไร
ทว่า สัญชาตญาณบอกเขาว่า สิ่งนี้ไม่ธรรมดา!
"หรือจะลองส่งไปให้ดูดี? อย่างไรข้าก็ดูไม่ออก แค่บอกว่าเก็บได้ก็แล้วกัน เผื่อว่ามันจะกลายเป็รางวัลใหญ่ขึ้นมาล่ะ?!" หลินม่อพึมพำ
เขานึกอยากจะเสี่ยงดวงดูสักครั้งอย่างประหลาด
เพียงแต่ในขณะที่เขาเก็บถุงเก็บของเตรียมจะออกจากห้อง นอกประตูพลันมีเสียงอึกทึกดังเข้าหู
"เร็วเข้า เร็วเข้า! คนในตระกูลซูทุกคนจงไปที่ศาลบรรพชน! ห้ามไปสาย!"
เมื่อได้ยินคำพูดที่วุ่นวายและเสียงฝีเท้าที่สับสน หลินม่อก็ขมวดคิ้ว
"เกิดอะไรขึ้น? ไปศาลบรรพชนทำไม? มีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"
หลินม่อไม่เข้าใจ จึงเปิดประตูห้องออก
ก่อนจะพบว่าคนในตระกูลซูแต่ละคน ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดและรีบมุ่งหน้าไปยังศาลบรรพชน
ท่ามกลางคนจำนวนมาก ร่างของซูชิงลั่วปรากฏให้เห็นเพียงชั่วครู่แล้วลับสายตาไป
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเห็นหลินม่อเช่นกัน สายตาที่เ็าเหลือบมองมาอย่างราบเรียบ แฝงไปด้วยความเมินเฉย และดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่...
"ชิงลั่ว..."
เมื่อมองตามแผ่นหลังของซูชิงลั่วที่ห่างออกไป ดวงตาของหลินม่อก็เป็ประกาย
อย่างไรเขาก็ต้องไปมอบของให้ซูชิงลั่วอยู่แล้ว ไม่ลองถือโอกาสไปดูเสียหน่อยว่า คนตระกูลซูเ่าั้ไปศาลบรรพชนเพื่อทำอะไร!
ยามที่หลินม่อไปถึงศาลบรรพชนตระกูลซู ศาลบรรพชนก็ถูกผู้คนห้อมล้อมจนเนืองแน่น
คนในตระกูลซูกลุ่มหนึ่งเบียดเสียดกันด้วยสีหน้าหวาดกลัว
ภายในศาลบรรพชน ผู้าุโทั้งสามและผู้นำตระกูลซูมาถึงกันครบถ้วน
ซูชิงลั่วและเหล่ารุ่นเยาว์คนอื่น ๆ ยืนอยู่ด้านหน้า
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?"
หลินม่อยืนอยู่รอบนอกฝูงชน เขาคิดจะปล่อยััิญญาออกไปสำรวจโดยสัญชาตญาณ
แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า เหล่าเจินเหรินระดับสร้างรากฐานของตระกูลซูล้วนอยู่ที่นี่ทั้งหมด
หากเขาใช้ััิญญาจริง ๆ ย่อมต้องถูกตรวจพบแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเขย่งเท้า พยายามเบียดตัวไปข้างหน้า
้าดูว่าเกิดอะไรขึ้น และถือโอกาสมองหาตำแหน่งของซูชิงลั่ว
ทว่า ท่าทางเช่นนี้ภายใต้สายตาของผู้คนนั้นเด่นชัดเกินไป หลายคนเริ่มหันมามองที่เขา โดยเฉพาะสตรีในตระกูล ล้วนมีสีหน้าเหยียดหยาม
"เหอะ ลูกเขยขยะคนหนึ่งกล้าเข้าศาลบรรพชนด้วยหรือ? ช่างไร้ยางอายนัก! ไสหัวไป! อย่ามาเบียดพวกข้า"
เสียงที่ไม่น่าฟังดังเข้าหูของหลินม่อ แต่หลินม่อกลับไม่ใส่ใจ เขาใจกว้างพอที่จะไม่คิดจะถือสาคนพวกนี้
รอวันที่เขาบรรลุระดับแกนทองคำก่อน แล้วค่อยฆ่าก็ยังไม่สาย!
เขาเหลือบมองกลุ่มคนที่ะโด่า จดจำใบหน้าของแต่ละคนไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเดินหน้าต่อไป
ในที่สุดเขาก็หาตัวซูชิงลั่วจนพบ
ที่น่าแปลกคือ สำหรับคำด่าทอของผู้อื่น เขาไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อหันไปมองสีหน้าของซูชิงลั่ว ใบหน้าของนางกลับเย็นเยียบอย่างยิ่ง
ผมสั้นสีเงินปลิวไสวเป็ระยะ ราวกับนางกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองอย่างยิ่ง
ยามนี้หลินม่อที่เบียดมาถึงด้านหน้าฝูงชน ในที่สุดก็ได้เห็นสิ่งที่อยู่้าของศาลบรรพชน
ป้ายไม้ที่แตกละเอียดชิ้นหนึ่ง บนนั้นสลักอักษรไว้ว่า 'ป้ายิญญาของซูฉี่เซิ่ง'
"นี่มัน... ป้ายิญญาของซูฉี่เซิ่ง?! ซี้ด!"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน หลินม่อก็ถึงกับสูดลมหายใจด้วยความใ
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่า คนตระกูลซูมาทำอะไรที่ศาลบรรพชน!
"ลืมเื่นี้ไปได้อย่างไร เจินเหรินระดับสร้างรากฐานของตระกูลซู ล้วนมีป้ายชีวิตเป็อาวุธวิเศษ
ขอเพียงสิ้นชีพ ป้ายชีวิตก็จะแตกสลาย..." เขามองป้ายไม้ที่แตกละเอียดนั้นด้วยความรู้สึกผิด
หลินม่อค่อย ๆ ยืนแทรกตัวลงด้านหลังของซูชิงลั่วอย่างระมัดระวัง
"ท่านมาได้อย่างไร? ปกติเื่ในตระกูลท่านไม่เคยสนใจ"
วันนี้วิ่งมาทำไม? หรือตั้งใจมาให้คนหัวเราะเยาะ?"
เมื่อััได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยด้านหลัง ซูชิงลั่วก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
น้ำเสียงของนางแฝงความกระวนกระวายที่ปกปิดไว้ไม่มิด
หัวใจของหลินม่อกระตุก พลันรู้สึกว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายดูแปลก ๆ แม้จะยังเ็า แต่กลับมีความรีบร้อนที่บอกไม่ถูกแฝงอยู่...
หลินม่อไม่ค่อยเข้าใจและเดาไม่ออก จึงทำได้เพียงก้มตัวลงอย่างระมัดระวัง
พลางกระซิบข้างใบหูที่ขาวนวลและเย็นเฉียบของซูชิงลั่ว
เขาสามารถััได้ถึงความเย็นจากติ่งหูที่นุ่มนวลนั้น
"ข้า... มามอบของให้เ้า... มอบ... มอบเสร็จแล้วข้าก็จะไป"
หลินม่อกลืนน้ำลาย และเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก
สิ้นคำพูดนั้น ซูชิงลั่วก็ชะงักไปเล็กน้อย
"ของ?"
"อื้ม!"
"ของอะไร?"
"ข้า... เก็บแหวนได้วงหนึ่ง เห็นว่าสวยดี เลยเอามาให้เ้า!
เ้ารับไว้เถิด!" หลินม่อพูดพลางยัดแหวนสีดำโบราณวงนั้นใส่มือของนางอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้ซูชิงลั่วตกลง
จากนั้นก็แทรกตัวกลับเข้าไปในฝูงชนเพื่อจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีก
บรรยากาศนี้มันน่าอึดอัดเกินไป รอบข้างมีแต่คนตระกูลซูที่ะโจะฆ่าฟันเพื่อจับตัวคนร้าย ้ามีเจินเหรินหลายท่านที่แผ่บารมีอันน่าเกรงขาม หลินม่อไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว
ถึงขั้นไม่สนใจจะยืนยันว่าซูชิงลั่วรับของไปหรือยัง ก็เบียดตัวจากไปทันที
ซึ่งทำให้เกิดเสียงด่าทอขึ้นอีกระลอก!
"เบียดอะไรกัน เดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออก! บ้าหรือเปล่า?!
รีบไสหัวกลับไป แล้วไม่ต้องออกมาอีก!
ช่างเป็คนไร้ค่าจริง ๆ!"
เสียงด่าทอดังเข้าสู่โสตประสาทของซูชิงลั่ว ทำให้นางที่กำลังเหม่อลอยได้สติกลับมาทันที
นางก้มลงมองแหวนในมือที่ยังหลงเหลือไออุ่น แล้วเงยหน้ามองแผ่นหลังที่โดดเดี่ยวและถูกผู้คนด่าทอ
ริมฝีปากของนางเผยอออกเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความปวดใจที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก
"เขา... มาที่นี่เพียงเพื่อมอบของให้ข้าอย่างนั้นหรือ? คนที่ปกติกลัวการรวมตัวของคนในตระกูลที่สุด กลับยอมมาที่ศาลบรรพชนเพียงเพื่อมอบของให้ข้า
ถึงขั้น... ไม่สนใจคำด่าทอของผู้อื่น... แม้จะเป็เพียงแหวนที่ไร้ประโยชน์วงหนึ่ง..."
ซูชิงลั่วก้มหน้าลง เกิดความรู้สึกขึ้นในใจยากจะบรรยาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นแผ่นหลังที่ลนลานนั้นแอบหันกลับมามองนางอย่างระมัดระวัง
หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ อยากจะวิ่งตามไป แต่สุดท้ายก็อดทนไว้
ทำเพียงแค่สวมแหวนวงนั้นเข้าที่นิ้วอย่างเงียบงัน
และในยามนี้ หลินม่อที่เบียดตัวออกมานอกฝูงชน หลังจากมองกลับไปยังทิศทางของศาลบรรพชนด้วยความรู้สึกผิด
ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนของระบบที่เขาเฝ้ารอคอยก็ดังขึ้นที่ข้างหู
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่มอบของสำเร็จ!]
[สิ่งของที่มอบ : แหวนโบราณเทพกระบี่หนึ่งวง]
[ได้รับสิ่งตอบแทนสิบเท่า : แหวนโบราณจักรพรรดิกระบี่หนึ่งวง]
[ติ๊ง! การตอบแทนครั้งนี้เกิดการคริติคอล!]
[ระดับคริติคอล : ห้าดาว]
[ได้รับสิ่งของ : แหวนศักดิ์สิทธิ์เซียนกระบี่หนึ่งวง]
[้ารับหรือไม่?]
6K
