ย้ายร่างไปโลกนารูโตะและ​สาวๆยอมศิโรราบ​

หลังจากซาโซริจากไป โอบิโตะก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปและสนิทสนมกับโคนันมากขึ้นเรื่อยๆ

โอบิโตะเหลือบมองโคนันอย่างลับๆ และเมื่อเห็นว่าเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาจึงรวบรวมความกล้าและเลื่อนมือไปที่เอวของโคแนน

เขาแสร้งทำท่าปรับท่าทาง แต่ในความเป็นจริง เขารู้สึกถึงความนุ่มนวลทันทีที่สัมผัสเสี่ยวหนาน

เอวของโคนันนั้นเรียวและอ่อนนุ่ม โอบิโตะอดไม่ได้ที่จะนวดมันอีกสองสามครั้ง

เสี่ยวหนานตัวสั่นและเกือบเสียหลัก

เธอพยายามดิ้นให้หลุดอีกครั้ง แต่พบว่ามือของโอบิโตะจับข้อมือของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างของโอบิโตะก็กระสับกระส่ายเช่นกัน คอยลูบไล้บั้นท้ายที่ได้รูปของโคนันอย่างเงียบๆ

เสี่ยวหนานกัดริมฝีปากล่าง ความกลัวและความอับอายถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์

เธออยากหลุดพ้นและสั่งสอนชายหยาบคายคนนี้เหลือเกิน แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของนางาโตะที่ให้พาโอบิโตะ อุจิฮะ กลับไปหาแสงอุษา เธอก็รู้ว่าถ้าทำให้โอบิโตะโกรธ เขาจะไม่กลับไปกับเธอ และด้วยพละกำลังของเขา เธอคงหยุดเขาไม่ได้ ด้วยความสิ้นหวัง เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนนต่อกิเลสตัณหาของโอบิโตะ

ความรู้สึกขัดแย้งนี้ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก

โอบิโตะสัมผัสได้ถึงความเกร็งของโคนันและหัวเราะเบาๆ ในใจ

ในชาติก่อน เมื่อเขาดูนารูโตะ เขารู้สึกสงสารโอบิโตะ อุจิฮะ ที่ฆ่าหญิงสาวสวยอย่างโหดเหี้ยม มันน่าเสียดายที่เขาฆ่าเธอแทนที่จะเกี้ยวพาราสีเธอ ตอนนี้เมื่อเขากลายเป็นโอบิโตะแล้ว เขาคงไม่ยอมให้หญิงสาวสวยคนนี้หลุดมือไปเด็ดขาด

เขาคลึงก้นอวบอิ่มของเสี่ยวหนานด้วยแรงที่มากขึ้น รู้สึกได้ว่าปลายนิ้วของเขาจมลงไปในเนื้อนุ่มๆ

จากนั้น เขาก็ขยับสะโพกไปแนบกับบั้นท้ายของเสี่ยวหนานอย่างไม่ใส่ใจ และสิ่งร้อนๆ แข็งๆ ก็เข้าไปแทรกอยู่ระหว่างบั้นท้ายอวบอิ่มทั้งสองข้างของเธอ

โคนันชะงัก หันกลับไปมองโอบิโตะด้วยความไม่เชื่อ โอบิโตะกลับมีสีหน้าไร้เดียงสา "เกิดอะไรขึ้น โคนัน ไม่สบายเหรอ?"

เซียวหนานกัดฟันด้วยความเกลียดชัง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

เธอรู้สึกได้ถึงสิ่งนั้นที่กำลังเสียดสีกับบั้นท้ายของเธอผ่านเสื้อผ้า และความรู้สึกเสียวซ่านก็แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย

เซียวหนานพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาความสงบ แต่แก้มที่แดงก่ำของเธอกลับเผยให้เห็นความวุ่นวายในใจ

เมื่อเห็นเช่นนั้น โอบิโตะก็ยิ่งปล่อยตัวปล่อยใจมากขึ้น มือของเขาเลื่อนขึ้นไปตามเอวของโคนัน จนกระทั่งในที่สุดก็คว้าจับหน้าอกอวบอิ่มของเธอไว้ได้

เขาจงใจนวดมันอย่างแรง สัมผัสถึงความนุ่มนิ่มและความยืดหยุ่นของมันด้วยมือของเขา

เสี่ยวหนานตัวสั่นและเกือบจะร้องออกมา

เธอทำได้เพียงมองโอบิโตะด้วยสายตาอ้อนวอน หวังว่าชายผู้นั้นจะหยุดเสียที

โอบิโตะยังคงไม่สะทกสะท้านและกลับยิ่งกระทำการรุนแรงขึ้น

เขาบีบหน้าอกของโคนันอย่างแรง จนโคนันส่งเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว โอบิโตะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูโคนันว่า "ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะอ่อนไหวขนาดนี้"

เสี่ยวหนานรู้สึกอับอายและโกรธแค้นอย่างมาก เธอจึงได้แต่หลับตาและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเลย

โอบิโตะใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ นวดคลึงหน้าอกอวบอิ่มอย่างไม่ยั้งคิดด้วยมือทั้งสองข้าง สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงรูปทรงของเนื้อหนังในฝ่ามือของเขา

บางครั้งเขาก็อ่อนโยน บางครั้งก็หยาบกระด้าง ทำให้เซียวหนานหายใจหอบ

ทันใดนั้น โอบิโตะก็แนบตัวทั้งหมดเข้ากับหลังของโคนัน และวัตถุร้อนแข็งๆ ก็กดลงอย่างแรงที่กลางก้นของโคนัน

เสี่ยวหนานตัวแข็งทื่อ นกกระดาษยักษ์ที่อยู่ใต้เท้าเธอเกือบจะร่วงหล่นจากฟ้า

เธอรีบประสานมือเพื่อทรงตัว และนกยักษ์ก็บินต่อไปโดยไม่รู้ว่าโอบิโตะได้ควบคุมร่างของเธอไว้อย่างมั่นคงแล้ว

โอบิโตะใช้มือทั้งสองข้างนวดคลึงหน้าอกอวบอิ่มของโคนัน ขณะที่สะโพกของเขาขยับไปมาตามจังหวะมือ และกระแทกเข้ากับบั้นท้ายกลมกลึงของโคนันอย่างรุนแรงผ่านเสื้อผ้า

ทุกครั้งที่ถูกกระแทก ร่างกายของเซียวหนานก็อ่อนแรงลง เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีอะไรบางอย่างหนาๆ กำลังเสียดสีไปมาอยู่ระหว่างบั้นท้ายของเธอ และบางครั้งมันก็เลื่อนเข้าไปลึกถึงข้างในบั้นท้าย

เซียวหนานพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่กลับพบว่าร่างกายของเธอไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเธออีกต่อไปแล้ว

ความปรารถนาแปลกประหลาดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจเธอ และทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่โอบิโตะขยับตัว

เธอรู้สึกอับอายอย่างมากจนน้ำตาคลอเบ้า

ทำไม

ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้?

เธอไม่อยากยอมจำนนต่อตัณหาของโอบิโตะแบบนี้!

เหลือเพียงโอบิโตะและโคนันเท่านั้นที่ยังคงอยู่บนพื้นโล่ง

โอบิโตะยิ้มเยาะและมือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างกายของโคนันอย่างอิสระมากขึ้น

สะโพกของเขาเสียดสีกับบั้นท้ายกลมกลึงของเสี่ยวหนานอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ละครั้งที่กระแทกเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพยายามจะผลักดันให้เธอเปิดออกและเจาะเข้าไปในตัวเธอ

เสี่ยวหนานรู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่มาจากส่วนล่างของร่างกาย ความรู้สึกชาและรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจี้ๆ แล่นไปตามกระดูกสันหลัง เธอตกใจเมื่อพบว่าตัวเองกำลังตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นนี้ และร่างกายของเธอก็เริ่มร้อนขึ้น

"อย่า...หยุด..." ในที่สุดเซียวหนานก็พูดออกมาไม่ได้ เสียงของเธออ่อนแรงและสั่นเครือ

โอบิโตะไม่สนใจเขาและเร่งจังหวะการขยับสะโพกแทน

เสี่ยวหนานรู้สึกถึงสิ่งที่ร้อนจัดกำลังเสียดสีอยู่ตรงบั้นท้ายของเธอผ่านเนื้อผ้า และทุกครั้งที่เสียดสีกัน ความสุขก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เธอกัดริมฝีปากล่าง พยายามกลั้นเสียงครางที่อาจหลุดออกมาจากริมฝีปากได้ทุกเมื่อ

โอบิโตะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูโคนันว่า "รู้สึกดีใช่ไหม ยอมรับมาเถอะ ว่านายชอบความรู้สึกนี้จริงๆ"

เซียวหนานรู้สึกอับอายอย่างมากและต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเองอย่างหนัก

เธอไม่อยากเชื่อคำพูดของโอบิโตะ แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าปฏิกิริยาของร่างกายนั้นรุนแรงกว่าที่เธอคิดไว้มาก

ความขัดแย้งนี้ทำให้เหตุผลของเธอพังทลายลง ถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความสุขที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น โอบิโตะก็พุ่งเข้าใส่ ทำให้โคนันร้องออกมาเบาๆ เพราะถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว

สิ่งแข็งและร้อนนั้นกระทบกับคลิตอริสของเธอโดยตรงผ่านเนื้อผ้าบางๆ และความรู้สึกสุขสมราวกับไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายของเธอในทันที

ขาของเซียวหนานอ่อนแรงลง และเธอก็เกือบจะตกลงมาจากฟ้า

โอบิโตะฉวยโอกาสนั้นกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก มือของเขาคลึงบริเวณที่อ่อนไหวของเธอผ่านเสื้อผ้า

ร่างของเซียวหนานอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างสิ้นเชิง เธอจึงทำได้เพียงปล่อยให้เขาทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

โอบิโตะวางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอวของโคนัน และสอดมืออีกข้างเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ

มือของเขาคลำหาอย่างคล่องแคล่วและพบติ่งเนื้อบนหน้าอกของเซียวหนานได้อย่างรวดเร็ว

เขาแตะมันเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว และเสี่ยวหนานก็ตัวสั่นทันทีและยืดอกขึ้น

"ดูเหมือนตรงนี้จะไวต่อความรู้สึกมากเลยนะ" โอบิโตะพูดพลางเพิ่มแรงนวด โคนันรู้สึกถึงความรู้สึกเสียวซ่านแผ่กระจายจากหัวนมของเธอ ความสุขเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เสี่ยวหนานทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอเริ่มครางเบาๆ สติสัมปชัญญะของเธอหายไปนานแล้ว เหลือเพียงสัญชาตญาณทางร่างกายเท่านั้น

โคนันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันและดิ้นรนอย่างรุนแรง "โอบิโตะ! แก...แกทำอะไรอยู่! ฉันจะไปฟ้องนางาโตะ! ฉันจะให้เขาจัดการแกเอง!"

โอบิโตะเยาะเย้ย “ช่างเถอะ แต่นากาโตะอาจจะไม่หันมาต่อต้านฉันเพราะนายหรอก สิ่งที่เขาสนใจก็คือสันติภาพในโลกนินจา ด้วยพลังของฉัน ฉันสามารถช่วยเขาให้บรรลุความฝันได้”

โคนันโกรธมาก แต่เธอก็รู้ว่าโอบิโตะพูดถูก ในโลกนี้ พลังของแต่ละบุคคลสำคัญที่สุด พลังของโอบิโตะเหนือกว่าเธอมาก และนางาโตะอาจไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับเธอเสมอไป

"แล้วตกลงคุณต้องการอะไร เงินหรืออำนาจ?" โคนันระงับความโกรธและพยายามเจรจากับโอบิโตะ

โอบิโตะเผยสีหน้าเยาะเย้ยว่า "ฉันไม่สนใจอำนาจหรือเงินทองหรอก ฉันแค่ต้องการเธอ"

เสี่ยวหนานรู้สึกคลื่นไส้ “ฝันไปเถอะ! ฉันจะไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด!”

โอบิโตะถอนหายใจ “น่าเสียดายจัง ฉันหวังว่าจะได้ปรนนิบัติเธอมากกว่านี้สักหน่อย” ขณะพูด เขาก็ดึงมือออก และโคนันก็ถอนหายใจโล่งอกทันที

ในขณะที่เธอกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก โอบิโตะก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "อ้อ ใช่แล้ว อย่าลืมบอกนางาโตะด้วยว่าฉันคิดว่าตำแหน่งหัวหน้าแสงอุษานั้นดีมาก และฉันอยากลองดู เพื่อให้เขาได้เตรียมตัวทางด้านจิตใจ"

สีหน้าของโคนันเปลี่ยนไป โอบิโตะได้รับการสนับสนุนจากเซ็ตสึและซาโซริ และด้วยพละกำลังที่เขาแสดงออกมา นากาโตะอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ เธอรีบพูดว่า "แกกล้าดียังไง!"

โอบิโตะเยาะเย้ย “เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่สนใจอำนาจ สนใจแต่เธอ แต่เธอกลับไม่ยอมเป็นผู้หญิงของฉัน ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก”

โคนันรู้ว่าโอบิโตะกำลังข่มขู่เธอ แต่เธอก็ไม่ยอมจำนนต่อการกดขี่ของเขา เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เมื่อเห็นเช่นนั้น โอบิโตะจึงพูดว่า "เอาอย่างนี้ไหม? ถ้าไม่อยากจริงๆ ก็ช่วยฉันหน่อยนะ มานี่ คุกเข่าตรงหน้าฉัน แล้วเอาอวัยวะเพศของฉันเข้าปาก ถ้าทำให้ฉันรู้สึกดี ฉันสัญญาว่าจะไม่แย่งตำแหน่งหัวหน้ากับนางาโตะ โอเคไหม?"