ตอนที่ 9 ทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้
“ท่านอ๋อง ข้าอยากกัดปากท่าน...”
หวางชิงผลักตัวจนอ๋องให้ล้มลงไปนอนกับพื้นราบก่อนจะขึ้นค่อมบนตัวของท่านอ๋องตามด้วยการก้มลงไปบนจูบแม้จะบอกว่าจูบก็ทำได้เพียงปากชนกันเทานั้นเพราะแบบนั้นจินอ๋องจึงทำให้เป็ตัวอย่างโดยการเอื้อมมือสอดเข้าไปที่หลังท้ายทอยของหวางชิงก่อนจะกดศีรษะของหวางชิงลงมาพร้อมกับประกบปากอย่างดูดดื่ม
“อ่า...เป็อย่างไรบ้างหวางชิง”
“ท่านอ๋อง...ข้า..ไม่ไหวแล้ว...”
จินอ๋องรู้ในทันทีว่าหวางชิงหมายถึงสิ่งใดสภาพล่อนจ้อนของหวางชิงมันเผยให้เห็นเ้ามันกรคู่การของอีกฝ่ายกำลังชี้หน้าเขาอยู่
“เ้าจักให้ข้าทำอย่างไร”
จิยอ๋องมองไปยังอีกฝ่ายอย่างใจเย็นมองดูหวางชิงทำอะไรไม่เป็สักอย่างและดูเหมือนว่าหวางชิงนั้นกำลังใช้มือจับเ้าัน้อยไปมาเห็นแล้วมันก็ทำให้จินอ๋องเผยยิ้มกว้าง
แม้เ้าจะมีความรู้แต่งเื่นี้เ้าด้อยกว่าข้ายิ่งนัก
สภาพของจินอ๋องตอนนี้ถูกเปิดออกเพียงครึ่งตัวและเผยให้เห็นร่างกายที่กำยำเต็มไปด้วยหมัดกล้ามแน่นสาวใดได้ต้องตาต้องเป็อันตกหลุมรักท่านอ๋องผู้นี้
“ท่านอ๋อง...แฮร่กๆ”
“มาหวางชิง...มาใกล้ๆข้าข้าจักช่วยเ้าเอง...”
หวางชิงผู้ทนไม่ไหวพร้อมกับคล้อยตามทุกคำพูดไม่ว่าท่านอ๋องจะเอ่ยสิ่งใดเขาก็ย่อมไปตามที่ท่านอ๋องเอ่ยบอกทุกครั้ง
พอหวางชิงขยับเข้าใกล้ตัวจินอ๋องเขาก็นั่งนั่งตรงพร้อมกับดึงตัวหวางชิงให้หลังอีกฝ่ายมาพิงบนตัวเขา ก่อนจะคว้ามือไปจับเ้าัตัวน้อยของหวางชิง
“ซีด...ท่านอ๋อง...ข้า...”
พอจินอ๋องคว้าจับเ้าัน้อยพร้อมทำท่าชักขึ้นลงช้าๆหวางชิงผู้ไม่เคยกระทำเช่นนี้ก็ร้องออกมาเสียงหลงถึงเขาจะร้องออกมาเช่นนี้ใช่ว่ามันเ็ปแต่มันทำให้รู้สึก...วูบวาบและมีความผ่อนคลายไปในตัวเองเหมือนกับว่าเขากำลังเดินขึ้นสรวง์
“ซีด...ท่องอ๋อง...อ่าห์...”
ใบหน้าหวางชิงเชิดมองไปยังคนที่ถูกพิงด้านหลังในหัวก็พลันนึกถึงหน้าของจินอ๋องว่าเหตุใดว่านี้เขาถึงดูดีกว่าทุกวันเล่า...
จินอ๋องใช่ว่าจะทำอะไรที่รวดเร็วเพราะเพลานี้เป็ของเขาการที่เขาทำอย่างค่อยเป็ค่อยไปนั้นมันอาจจะสำเร็จตามที่เขาคาดไว้และที่สำคัญเขาได้ศึกษาเื่เช่นนี้มาั้แ่อายุสิบสามแล้ว
“ชอบเ้าหรือไม่หวางชิง”
“อืม...ซีด...”
“ตอบข้า”
“ข้าไม่รู้...อ่า...”
หวางชิงกับดื่มด่ำไปกับการกระทำของจินอ๋องแต่ในเมื่อคำตอบมิได้เป็ไปอย่างสมใจเขาจึงหยุดทุกการกระทำเมื่อทุกอย่างหยุดอารมณ์ที่กำลังดำเนินไปก็หยุดชะงักหวางชิงถึงกับลืมตาโตแล้วมองหน้าของจินอ๋องด้วยความโกรธเคือง
“ท่านอ๋อง...”
“หากเ้าไม่ตอบข้า ข้าก็จะไม่ทำ...”
“ข้าชอบท่านทำให้ข้าเถิด...ข้าไม่อยากอยู่เช่นนี้”
“ได้..”
เป็คำตอบที่ได้มาอย่างง่ายดายแต่ก็เป็เพราะฤทธิ์ของยาแม้จะเป็อย่างนั้นจินอ๋องก็ยังยอมทำให้กับหวางชิงต่อ
“ท่านอ๋อง...ท่านอย่างหยุดมือนะพะยะค่ะ”
“เหตุใดจึงห้ามข้าหยุดเล่า..หื้ม”
“ข้ารู้สึกดีที่ท่านทำเช่นนี้อ่า...ซีด...”
ยิ่งหวางชิงเรียกร้องจินอ๋องก็พร้อมที่จะสนองความอยากของหวางชิงเพียงทำช้าๆก็ทำให้หวางชิงสะดุ้งอยู่หลายรอบแล้วไม่ใช่ว่าถึงจุดสิ้นสุดแต่เป็อาการวูบวาบเท่านั้น
“ท่านอ๋อง ข้า ข้า...ปวดฉี่พะยะค่ะท่านหยุดมือก่อน....ซีด..”
“ไหนเ้าเคยบอกข้าว่าอย่างหยุดมือเ้าจักเป็ใจแล้วรึ”
จะบอกว่าอย่างนั้นก็ไม่แปลกแต่ถ้าเขาดันฉี่แตกต่อหน้าจินอ๋องมันไม่เหมาะไม่ควรเป้นอย่างยิ่งและหากมันโดนท่านอ๋องมาเล่าจะทำอย่างไร?
“ข้า...ไม่ไหวแล้ว...หยุดมือก่อนท่านอ๋อง..ซีด...”
แม้จะเอ่ยกล่าวบอกกับจินอ๋องไปใช่ว่าอีกฝ่ายจะหยุดหวางชิงเ้าช่างไม่รู้เื่อะไรเลยจริงๆเป็เพียงเื่นี้เื่เดียวที่ใต้ท้าวหวางไม่ให้ร่ำเรียนมาจึงทำให้เ้าเด็กนี้ไม่รู้วิธีการกระทำเช่นนี้ต่อตนเองช่างเป็เด็กน้อยผู้บริสุทธิ์จริงๆ
“เ้าแน่ใจรึว่า้าให้ข้าหยุดจริงๆ”
“ข้า...กลั้นไม่อยู่แล้ว....อ่า อ่าห์!!”
สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบใดๆเพราะหวางชิงมัวแต่กลั้นทาง์พอถึงจุดสูงสุดของกระบวนการหวางชิงก็ร้องออกมาอย่างผ่อนคลาย พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่พุ่งออกมามากกว่าปกติคงเป็เพราะไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อนจึงทำให้มันออกมามากมายเช่นนี้
“แฮ่รกๆ ท่านอ๋อง...”
“คราวนี้ถึงตาข้าแล้วหวางชิง”
“ข้า ทำไม่เป็”
หวางเอ่ยบอกกับจินอ๋องไปตามความเป็จริงสิ่งที่จินอ๋องทำให้เขารู้สึกว่ามันดีอย่างบอกไม่ถูกแต่จะให้เขาทำเช่นนั้นบอกเลยว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน
“เ้าเพียงนอนอยู่เฉยๆ ข้าจะทำเอง...”
“ท่านอ๋องจะทำอย่างไรรึ”
“ก็ทำเหมือนคนที่ร่วมหอไงเล่าข้ารู้หรือไม่?”
“ข้าไม่รู้แต่ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า ข้าไม่ใช่หญิงสาว...”
“แต่ข้าคิดมาแล้วว่าต้องทำเช่นนั้นได้เ้าจงนอนอยู่นิ่งๆ...”
จินอ๋องอุ้มหวางชิงไปยังเตียงนอนของเขาก่อนจะวางอีกฝ่ายลงไปกับเตียงที่นุ่มนิ่มและตัวเขานั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงตัวบางที่เป็ขึ้นใน
ยิ่งเห็นร่ายกายของจินอ๋องแล้วหวางชิงก็แอบกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่ได้อาจเพราะเขา้าหรือเพราะฤทธิ์ของยาที่มีผลต่อเขากันแน่
“ท่านอ๋อง...”
หวางชิงใช้มือทั้งสองข้างดันอกของจินอ๋องออกเพราะอีกฝ่ายกำลังจะโน้มตัวเข้าใกล้ๆเขาแม้เื่การมันจะร้อนเหมือน้าแต่เขาก็ไม่คิดอยากจะทำอย่านั้นเลยสักนิด
“ข้าสั่งให้เ้านอนอยู่นิ่งๆ”
“ข้ากลัว...”
“หากผ่านวันนี้ไปเ้าจะบอกว่ามันไม่น่ากลัวเลยหวางชิง...”
เอ่ยบอกอีกฝ่ายแล้วจินอ๋องก็โน้มตัวลงไปแม้หวางชิงจะใช้มือดันอีกฝ่ายออกแต่แรงผลักก็น้อยเสียเหลือเกินชายชาติทหารอย่างจินอ๋องแรงความเพียงนี้หวางชิงจะสู้ได้หรือบอกเลนว่าไม่มีทางสู้ได้อยู่แล้ว
คนที่อยู่ใต้ร่างอันแข็งแกร่งถูกจู่โจมดั่งนักรบเป็การจูบที่หวางชิงผู้นี้ด้วยความชำนาญยิ่งนานเข้าก็ยิ่งหายใจไม่ทันแม้จะรู้สึกดีแต่ตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ
“ท่าน ออ...อ๋อง...แฮร่กๆ”
“อะไรของเ้า”
“ข้าหายใจไม่ออก...แฮร่กๆ”
“ข้าขอโทษ...”
ฝ่ามือหนาของจินอ๋องเอื้อมไปแตะที่ใบหน้าของหวางชิงก่อนจะใช้นิ้มหัวแม่มือปาดคราบน้ำลายที่เปรอะเปื้อนตรงมุมปากออก
“เ้าพร้อมแล้วหรือไม่?”
“ข้าไม่...”
หวางชิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัวเขาพร้อมแล้วจริงๆอย่างนั้นรึเื่เช่นนั้นเขาจะพร้อมได้อย่างไรเื่ที่ต้องทำกับสตรีเช่นนั้นแล้วต้องมาทำกับเขาที่เป็บุรุษหวางชิงผู้นี้มิอาจจะยอมรับมันได้ อีกอย่างเ้าสิ่งที่อย่างใต้ผ้าผืนนั้นเล่า...
“ปากเ้าบอกว่าไม่พร้อมใยต้องจับของข้าด้วย...”
หวางชิงสะดุ้งโหยงเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาและมันก็เป็จริงอย่างที่อีกฝ่ายเอ่ยมาแล้วไอ้มือไม่รักดีก็จับแก่นกายของจินอ๋องอยู่พอถูกว่าเขาก็ย่อมปล่อยมือออกทันที
“ข้า ข้าเปล่า...”
“เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเ้าจับอีกครั้ง...”
“ข้าไม่จับมันเด็ดขาด...”
ปากบอกไม่จับแถมยังเมินหน้าหนีแต่มือไม่รักดีเอื้อมไปจับอีกครั้งเพียงแค่นั้นก็รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของจินอ๋องได้ดีทีเดียว
“ซีด...หวางชิง ไหนเ้าบอกว่าไม่”
หวางชิงไม่ตอบกลับเพราะเื่เช่นนี้มันน่าอายยิ่งนักใบหน้าที่ใส่สะอาดตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมเสียแล้ว
“เ้าถอดผ้าออกให้ข้าสิ”
หวางชิงเอื้อมมืออีกข้างไปปลดเชือกที่ถูกมันอย่างหลวมๆออกก่อนจะดึงกางเกงผ้าบางออกอย่างช้าๆจากที่เมินหน้าหนีก็หันกลับไปมองตอนที่เขากำลังจะถอดมันออก
พรึ๊บ!!
“ทะ ท่านอ๋อง....”
หวางชิงใพร้อมกับทำตาโตกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าพอผ้าผืนบางหลุนพ้นเ้าสิ่งนั้นมันก็ดีดเด้งขึ้นมาชี้หน้าของหวางชิงตอนที่จับภายใต้ผ้านั้นไม่นึกว่าจะ...ขนาดถึงเพียงนี้แต่พอออกมาสู่ภายนอกแล้วมันช่าง...จริงๆ
“เห็นใดถึงหน้าตาเช่นนั้นเล่าเ้ากลัวงั้นรึ...”
“ขนาดเพียงนี้ผู้ใดเล่าไม่กลัว”
“มาเถิดหวางชิงหากเ้าได้ลองเ้าต้องชอบมันเป็แน่”
“ไม่ท่านอ๋อง...ข้าไม่...อย่า!!”
จินอ๋องดึงตัวหวางชิงเข้ามาในระยะประชิดพร้อมกับแยกขาของอีกฝ่ายออกให้กว้างและล็อคขาทั้งสองข้างของหวางชิงไม่ให้หุบเข้าหากัน
จินอ๋องกัดฟันแน่นเมื่อส่วนหัวเสียดสีกับช่องทางเขาอยากจะระบายเสียงออกมาอย่างนึกคิด แต่จะให้เกินกว่านั้นเสียไม่ได้
“อ่าห์...ทะ ท่านอ๋อง ข้า...อ่าห์”
เพียงแค่แรงเสียดสีก็ทำเอาหวางชิงร้องออกมาเสียงหลงแล้วยิ่งร้องก็ยิ่งทำให้จินอ๋องหัวใจเต้นแรงมากขึ้นส่วยปลายของแก่นกายจินอ๋องที่เสียดสีกับช่องทางก็เริ่มเปียกเยิ้มและหวางชิงเองจนที่สงบก็กลับมาชูชันอีกครั้ง
“ซีด...หวางชิง ข้าชักจะทนไม่ไหวนะ”
“ทะ ท่านอ๋อง อย่าพะยะค่ะ”
หวางชิงพยายามดันหน้าท้องของจินอ๋องออกแต่แรงมันก็ไม่มีพอที่จะดันออกเลยเพียงถูกเสียดสีก็ทำให้หัวใจดูวูบวาบแล้ว
จินอ๋องไม่เคยลดละความพยายามเพื่อที่จะเข้าใกล้ความเป็จริงแค่ทำสิ่งเช่นนี้ไปเรื่อยๆส่วนปลากก็เริ่มมุดเข้าไปได้แล้ว
“อ่าห์....หวางชิงเ้ารัดข้าแน่นเกินไปแล้ว”
1K
