ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        บุรุษคนนี้ช่างเป็นผู้ได้รับเมตตาจากสวรรค์ เขางดงามและสมบูรณ์แบบ!

        ทว่าน่าเสียดาย ที่เส้นผมของเขากลายเป็นสีเงินตั้งแต่ยังหนุ่มแน่น...

        ราวกับเขารู้สึกได้ถึงสายตาจับจ้อง ซือคงเซิ่งเจี๋ยช้อนตาขึ้นมองมาทางนาง ดวงตาหงส์ใต้หน้ากากสีเงินหรี่ลงปรากฏให้เห็นความรังเกียจ

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้ว่าเขายังคงถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านตัดเสื้อแต่ความคลั่งไคล้ในการเดินหมากล้อมทำให้เขาฝืนตัวเองอดกลั้นต่อนาง และประลองกับนาง

        สายตาทั้งคู่ประสานกันและละเลื่อนไปอย่างรวดเร็ว

        คนทั้งสองเก็บงำสายตาของตนเอง

        ท่ามกลางผู้คน เฟิ่งเทียนรุ่ยจับตาดูห้องพิเศษทั้งสองห้องเพื่อต้องการแน่ใจว่าใครที่อยู่ข้างใน เป็นน้องหญิงสี่ของเขาใช่หรือไม่

        เมื่อหน้าต่างถูกผลักให้เปิดออกวินาทีที่ปรากฏให้เห็นใบหน้าของเฟิ่งเฉี่ยน ความสงสัยในใจของเขาล้วนได้รับคำตอบ!

        เฟิงเฉี่ยนก็คือเฟิ่งเฉี่ยน เฟิ่งเฉี่ยนก็คือเฟิงเฉี่ยน!

        เขายืนโง่งมอยู่ที่นั่น

        แม้จะเป็นเพียงความแคลงใจ ทว่าเมื่อได้เห็นกับตาตนเอง เขาก็ยังคงรู้สึกตื่นตระหนก

        น้องหญิงสี่ในความทรงจำของเขา สมองของนางมิได้ดีเท่าใดนักเมื่อครั้งยังเล็ก ตำรา 《หลุนอวี่[1]》เพียงเล่มเดียว นางท่องสิบกว่ารอบก็จดจำไม่ได้มาบัดนี้ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนถึงขั้นประลองการเดินหมากล้อมกับซือคงเซิ่งเจี๋ย ช่างทำให้คนรู้สึกเหลือเชื่อ!

        เป็นเพียงการโอ้อวดหรือไม่ ที่จริงแล้วนางไม่รู้เรื่องการเดินหมากอะไรเลย

        ไม่ใช่ว่าจะเป็นเช่นนี้ไม่ได้!

        เขาตัดสินใจดูสถานการณ์ต่อไป

        อีกมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่หลานเยว่หรูและหลินไห่เฟิงสะกดรอยตามมาอย่างไม่ยอมเลิกราเช่นกัน นางจะต้องเปิดโปงความลับของเฟิ่งเฉี่ยนให้ได้

        “เฟิงเฉี่ยนถึงกับเดินหมากเป็นหรือ” หลินไห่เฟิงประหลาดใจ

        หลานเยว่หรูร้องฮึ “ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นการแสดงว่าเดินหมากเป็นก็ได้!”

        รอบๆ พวกเขา แฟนๆผู้คลั่งไคล้การเดินหมากต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด

        “เดิมพัน! เดิมพัน! พวกเจ้าเดิมพันว่าใครเป็นคนชนะ”

        “แม่นางเฟิงลงแข่งขันในฐานะตัวแทนของแคว้นเป่ยเยียนของพวกเราข้าย่อมต้องวางเดิมพันว่านางชนะ!”

        ไม่ไกลออกไปผู้คลั่งไคล้การเดินหมากจากแคว้นหนานเยียนหัวเราะเยาะเย้ยเสียงเย็น

        “องค์ชายสามของพวกเรานั้นเป็นอัจฉริยะการเดินหมากที่ยากจะพบในรอบพันปีแค่นางกำนัลเล็กๆ คนหนึ่งก็คิดจะเอาชนะเขา ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายโดยแท้!”

        “อย่าลืมบทเรียนที่แสนเจ็บปวดเมื่อวานนี้สิ ฮ่าๆๆ!”

        “นักเดินหมากแคว้นเป่ยเยียนของพวกเจ้าถูกกำหนดว่าต้องพ่ายแพ้แน่แล้ว!”

        ผู้คลั่งไคล้การเดินหมากของแคว้นเป่ยเยียนไม่พอใจ มีคนพูดเสียงดังว่า “พวกเจ้าจะโอ้อวดเกินไปแล้ว! กล้าพนันกับข้าไหมเล่าข้าพนันหนึ่งร้อยตำลึงว่าแม่นางเฟิงชนะ!”

        คนของฝ่ายแคว้นหนานเยียนมีคนตอบรับ “ได้ พนันก็พนัน! ข้าพนันหนึ่งร้อยตำลึง องค์ชายสามชนะ!”

        “สองร้อยตำลึง! ข้าวางเดิมพันว่าแม่นางเฟิงชนะ!”

        “ห้าร้อยตำลึง! ข้าวางเดิมพันว่าองค์ชายสามชนะ!”

        “ข้าวางเดิมพันด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของข้า ว่าแม่นางเฟิงชนะ!”

        “ข้าเอาศีรษะของข้าวางเดิมพัน องค์ชายสามชนะ!”

        ...

        ทั้งสองฝ่ายโต้แย้งกันดุดันขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุดร้องตะโกนสุดท้ายยังคงเป็นแคว้นเป่ยเยียนที่มีคนมากกว่ากำลังใจของพวกเขาจึงกดอีกฝ่ายให้ตกเป็นรอง

        “ต่อให้มีความเป็นไปได้ไม่มากว่าแม่นางเฟิงจะชนะ ข้าก็จะขอวางเดิมพันว่านางชนะ!”

        “ถูกต้อง ต่อให้ต้องเสียเงินข้าก็จะวางเดิมพันว่านางชนะ! แพ้อะไรก็แพ้ได้ แต่พวกเราชาวเป่ยเยียนไม่มีทางยอมแพ้อุดมการณ์!”

        “ข้าวางเดิมพันว่าแม่นางเฟิงชนะเหมือนกัน!”

        “แม่นางเฟิง ต้องชนะ!”

        “แม่นางเฟิง ต้องชนะ!”

        “แม่นางเฟิง ต้องชนะ!”

        ...

        เหตุการณ์เลยเถิด

        อย่างน้อยๆ มีคนจำนวนสี่ในห้าส่วนที่ร้องตะโกนว่า “แม่นางเฟิงต้องชนะ!” อย่างพร้อมเพรียงกันเสียงนั้นสะท้อนก้องอยู่ในชุมนุมเดินหมาก ทำให้คนฮึกเหิมยิ่งนัก!

        หานไท่ฟู่ลูบเคราของตนอย่างลำพองใจ เขายิ้มจนดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นเดียว ร้องตะโกนพร้อมๆคนอื่นๆ ว่า “แม่นางเฟิง ต้องชนะ! แม่นางเฟิง ต้องชนะ!...”

        ทั้งยังไม่ลืมหันไปถลึงตาใส่หานหลินเยว่และฟางเสียกับพวก และเอ่ยวาจาตำหนิว่า“พวกเจ้ายังตะลึงอะไรกันอยู่อีก ตะโกนพร้อมกันสิ”

        หานหลินเยว่และฟางเสียกับพวกสบตากัน หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันยังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตอนเอ่ยถึงแม่นางเฟิงจะสั่งสอนนางให้กระอักเลือดเมื่อถึงการเดินหมากล้อม ตอนนี้กลับกลายเป็นเฒ่าทารกร้องตะโกนกับคนอื่นๆ...

        ท่านอาวุโสหาน ท่านจะเปลี่ยนสีหน้าก็ไม่ใช่เร็วเช่นนี้กระมัง

        เฟิ่งเทียนรุ่ยยืนตาค้างอยู่ท่ามกลางผู้คนคิดไม่ถึงว่าในสายตาของทุกคนแล้วน้องหญิงสี่จะเป็นที่ชื่นชอบเช่นนี้ “แม่นางเฟิง ต้องชนะ! แม่นางเฟิง ต้องชนะ!”

        เห็นคนรอบกายตะโกนเสียงดังราวกับคลุ้มคลั่งเช่นนี้หลานเยว่หรูและหลินไห่เฟิงได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก เฟิ่งเฉี่ยนทำอะไรกันแน่ไฉนจึงได้รับความชื่นชอบจากผู้อื่นมากมายเช่นนี้

        การแข่งขันยังไม่เริ่มขึ้นก็มีเสียงร้องตะโกนราวกับเห็นวีรบุรุษเช่นนี้คนที่ไม่รู้อาจเข้าใจว่าเฟิงเฉี่ยนชนะการแข่งขันไปแล้วเสียอีก ช่างน่าขันนัก!

        หลานเยว่หรูร้องฮึ “มีอะไรดีนักหรือไร”

        เสียงของนางไม่ดังนักทว่าบังเอิญเหลือเกินว่าไปเข้าหูของผู้คลั่งไคล้หมากล้อมของแคว้นเป่ยเยียนท่านหนึ่งคนผู้นั้นถลึงตาใส่นางอย่างโกรธเคือง “แม่นางท่านนี้ไฉนท่านจึงไม่ตะโกน หรือท่านเป็นคนแคว้นหนานเยียน”

        หลานเยว่หรูพูดอย่างมีโทสะ “ใครเป็นคนแคว้นหนานเยียนข้าย่อมต้องเป็นคนแคว้นเป่ยเยียนอยู่แล้ว!”

        “เป็นคนแคว้นเป่ยเยียนไฉนเจ้าจึงไม่ร้องตะโกน” คนผู้นั้นพูดจาเสียงดังฟังชัด“การแข่งขันหมากล้อมในวันนี้เป็นการแข่งขันเพื่อเกียรติยศและศักดิ์ศรีของแคว้นเป่ยเยียนของพวกเราขอเพียงเป็นคนแคว้นเป่ยเยียนล้วนควรให้กำลังใจแม่นางเฟิง! หากไม่ให้กำลังแม่นางเฟิงย่อมไม่ใช่คนแคว้นเป่ยเยียนของพวกเรา!”

        คนที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวสนับสนุน “ถูกต้อง! ไม่ให้กำลังใจแม่นางเฟิง ย่อมไม่ใช่คนแคว้นเป่ยเยียนของพวกเรา!”

        สายตาของคนที่อยู่รอบๆ ล้วนมองมาพร้อมๆ กัน

        และคำพูดก็เปลี่ยนไปด้วย!

        “ไม่ให้กำลังใจแม่นางเฟิง ไม่ใช่คนแคว้นเป่ยเยียนของพวกเรา!”

        “ไม่ให้กำลังใจแม่นางเฟิง ไม่ใช่คนแคว้นเป่ยเยียนของพวกเรา!”

        “...”

        หลานเยว่หรูและหลินไห่เฟิงสบตากัน อาศัยอะไรให้นางมาให้กำลังใจนาง

        จากนั้น ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์และความกดดันอย่างหนักส่งผลให้พวกเขาไม่อาจไม่ก้มหน้า หลินไห่เฟิงหลั่งเหงื่อเย็นเต็มหน้าผากเขายกมือที่ประสานเป็นหมัดขึ้นมาก่อนแล้วพูดฝืนๆ ว่า “แม่นางเฟิงต้องชนะ! แม่นางเฟิง  ต้องชนะ!...”

        ในที่สุดพวกเขาละเลื่อนสายตาไปที่อื่นด้วยความพอใจพวกเขาหันไปมองหลานเยว่หรูพร้อมกัน

        สีหน้าของหลานเยว่หรูย่ำแย่อย่างที่สุดย่ำแย่ยิ่งกว่ากลืนแมลงวันลงไปครึ่งตัว ทว่าท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคนนางไม่อาจไม่ยอมทำตาม

        นางยกมืออันสั่นเทาที่ประสานกันเป็นหมัดขึ้นสูงแล้วพูดเสียงราวกับยุงบิน “แม่นางเฟิง...ต้องชนะ! แม่นางเฟิง...ต้องชนะ!”

        ครานี้ทุกคนล้วนพอใจจึงละเลื่อนสาตาไปทางอื่นและร้องตะโกนพร้อมๆ กัน

        “แม่นางเฟิง ต้องชนะ!

        “แม่นางเฟิง ต้องชนะ!”

        ...

        หน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสองเฟิ่งเฉี่ยนเห็นภาพนี้แล้วหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทุกคนช่างมีน้ำใจเหลือเกิน!

        ขณะเดียวกัน ในใจพลันบังเกิดความรับผิดชอบและหน้าที่ชนิดหนึ่ง

        ในเมื่อนางลงแข่งขันในนามของแคว้นเป่ยเยียนและราษฎรของนางไว้เนื้อเชื่อใจนางเพียงนี้ นางจะทำให้พวกเขาผิดหวังไม่ได้!

        ดังนั้น หมากกระดานนี้ นางจะต้องพยายามให้ถึงที่สุด!

        ยามนี้ หน้าต่างบานหนึ่งของห้องพิเศษ เทียน ถูกคนผลักออกซือคงเซิ่งเจี๋ยปรากฏตัวที่หน้าต่างบานนั้นเขามองภาพเหตุการณ์ข้างล่างด้วยสายตาเย็นชาและอดที่จะแค่นหัวเราะไม่ได้ “น่าขันยิ่งนัก! พวกเขาคิดว่าการเดินหมากเหมือนการข้ามแม่น้ำหรือใครมีกำลังมาก เสียงดังกว่า คนนั้นชนะหรือ ช่างไร้เดียงสา!”

        เฟิ่งเฉี่ยนได้ยินเช่นนั้นจึงตอบกลับ “นี่เรียกว่าความภักดีของราษฎรและเรียกว่าเสน่ห์ส่วนบุคคลทว่าข้าจะใช้ความสามารถที่แท้จริงมาโจมตีเจ้าให้พ่ายแพ้ ให้เจ้ายอมแพ้อย่างศิโรราบ!

        ซือคงซิ่งเจี๋ยแค่นหัวเราะ “ปากดีไม่เบาไม่รู้ว่าจะสักแค่ไหน หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!”

        พูดจบเขาก็หมุนตัวปิดหน้าต่าง

[1] หลุนอวี่หมายถึง คัมภีร์จริยวัตรของขงจื๊อ