ชายาเอกของท่านแม่ทัพ

บทที่ 36 ตัดสินใจเลือกตำแหน่ง

        "ในสามที่นี้ ข้างร้านน้ำชาเป็นที่ดีที่สุด แต่เพราะตำแหน่งดี ราคาจึงค่อนข้างสูง แน่นอน ที่นั่นเช่าก็ได้ ซื้อก็ได้ แล้วแต่ท่านหญิงจะเลือก"

        ซูซีหัวถูกคำพูดของผู้ช่วยที่ว่า "เช่าก็ได้ ซื้อก็ได้" กระตุ้น นางจึงเอ่ยถามอย่างใคร่ครวญ "ราคาซื้อเท่าไหร่? ราคาเช่าล่ะ?"

        "ร้านนั้นมีเนื้อที่ 90 ตารางเมตร ถึงจะเล็ก แต่เพราะมีสองชั้น แถมตำแหน่งดี ถ้าจะซื้อต้องให้ราคานี้เป็นอย่างน้อย"

        ผู้ช่วยยกมือทำเป็นเลขสอง ซูซีหัวเข้าใจทันที "สองพันตำลึงหรือ? ส่วนเช่าล่ะ?"

        "ใช่" ผู้ช่วยพยักหน้า "ถ้าเช่าก็เดือนละสองร้อยตำลึง"

        ซูซีหัว "..."

        นางถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "เท่าไหร่นะ"

        "เดือนละสองร้อยตำลึง"

        เดือนละสองร้อยตำลึง สิบเดือนก็สองพันตำลึงแล้ว ยังไม่เท่าซื้อตั้งแต่แรกเลย

        ซูซีหัวกดหว่างคิ้ว นึกถึงอีกสามถนน จึงรีบถาม "อีกสามถนนมีตำแหน่งที่เหมาะสมไหมเจ้าคะ?"

        "สองถนนทางตะวันออกเฉียงใต้ไม่มี ถนนเหนือมีสี่ที่ แต่ทุกที่ค่าเช่าไม่ต่ำกว่าราคานี้"

        ผู้ช่วยอธิบายอย่างจริงจัง

        ซูซีหัวหรี่ตาเล็กน้อย พลันพบปัญหาหนึ่ง "ที่อื่นค่าเช่าไม่ต่ำกว่าสองร้อยตำลึง แล้วทำไมที่นั่นซื้อแค่สองพันตำลึงล่ะเจ้าคะ?"

        แปลกจัง บอกคนอื่นตรง ๆ แบบนี้ว่าซื้อคุ้มกว่าเช่า เจ้าของเดิมคิดจะทำอะไรกัน

        ลูกมือกำนิ้วแน่นขึ้นเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าวว่า "ก็ไม่มีอะไรหรอก เพราะครอบครัวนี้ค่อนข้างเร่งใช้เงิน"

        ซูซีหัวสายตาวูบไหว นางเห็นลูกมือกำนิ้วแน่นขึ้นกะทันหัน ความจริงย่อมไม่เหมือนกับที่เขาพูดแน่นอน

        สองพันตำลึง…

        ถ้าจะเร่งใช้เงินจริง ๆ ก็คงไม่ตั้งค่าเช่าเดือนละสองร้อยต่อเดือนหรอก ที่นั่นไม่สามารถครอบครองได้เลย

        คิดแบบนี้แล้ว ซูซีหัวเคาะโต๊ะเบา ๆ "พูดถึงร้านข้างหอจุ้ยฮวาหน่อยสิ"

        ถ้าเทียบกับคนไปคนมาแล้ว ข้างหอจุ้ยฮวาไม่ได้ด้อยกว่าที่อื่นเลย แค่ที่นั่นในสายตาคนอื่นชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก

        ลูกมือชะงักไปเล็กน้อย "แล้ว...ไม่พิจารณาร้านข้างร้านน้ำชาหน่อยหรือ?"

        ซูซีหัวมองเขายิ้มแต่ไม่พูดอะไร

        ลูกมือชะงัก ก้มหน้าพูดถึงสถานการณ์ "ค่าเช่าเดือนละสองร้อยหกสิบต่อเดือน จ่ายทีละไตรมาส หนึ่งร้อยห้าสิบกว่าตารางเมตร สองชั้น"

        ฟังดูเหมือนไม่เลวนะ

        หญิงสาวเอียงหน้าเล็กน้อย "เฟิ่งหลี เจ้าว่าอย่างไรบ้าง?"

        เฟิ่งหลีขมวดคิ้ว "ฟังดูก็ไม่เลวนะเจ้าคะ แต่หอจุ้ยฮวาอยู่ข้าง ๆ เลย ไม่ค่อยเหมาะจะเปิดร้านนะสักเท่าไหร่น่ะเจ้าค่ะ"

        ซูซีหัวยิ้มเล็กน้อย แล้วถามถึงที่อื่นอีกสองสามแห่ง ค่าเช่าที่ได้ก็พอ ๆ กัน

        หลังจากคิดทบทวนแล้ว นางตัดสินใจไปดูสถานที่จริง

        "ไปดูสามที่ในเมืองตะวันตกแล้วกัน"

        ลูกมือรีบเรียกรถม้ามาทันที "ไปกันเถอะ"

        หลังจากเปลี่ยนสถานที่ไปถึงสามแห่ง ซูซีหัวและเฟิ่งหลีก็ปรึกษากันเบา ๆ สุดท้ายก็ลังเลระหว่างทางแยกและหอจุ้ยฮวา

        หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ซูซีหัวก็ตัดสินใจกลับไปปรึกษากันอีกครั้ง แล้วค่อยไปที่ร้านขายฟันในวันพรุ่งนี้เพื่อให้คำตอบ

        ลูกมือพยักหน้า "งั้นข้าจะรอข่าวดีจากท่านทั้งสอง"

        หลังจากลูกมือจากไป ซูซีหัวและเฟิ่งหลีก็เดินวนรอบถนนอีกครั้ง รอจนกระทั่งกลับถึงจวนตระกูลซู ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว ซวนเจี่ยวและคนอื่น ๆ กำลังยุ่งอยู่กับการออกร้าน

        อิงเถาเห็นซูซีหัว จึงรีบกล่าวถาม "คุณหนู วันนี้ท่านจะไปด้วยไหมเจ้าคะ?"

        ซูซีหัวกำลังจะบอกว่าไม่ไป แต่พอเอ่ยปากออกมากลับกลายเป็นไป "ข้าจะไปดูสถานการณ์"

        "ดีเจ้าค่ะ"

        ทั้งหมดไปที่ถนนตะวันตกอย่างคึกคัก พอตั้งแผงขายของขึ้นมา ลูกค้าประจำก็มารุมล้อมทันที

        ระหว่างที่พวกเขากำลังรอให้ถึงคราวของตนอยู่ ทุกคนก็พูดคุยถึงเรื่องล่าสุดใน เมืองหลวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        "ได้ยินมาว่าองค์หญิงหรงเข้าไปอาละวาดในจวนของท่านแม่ทัพเซียว แล้วโดนท่านแม่ทัพเซียวโยนออกจากจวนไปเลยนะ"

        "จริงหรือ? ท่านแม่ทัพเซียวไม่ไว้หน้าแม้กระทั่งสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเลยหรือนี่?"

        "เฮอะ ท่านแม่ทัพเซียวของพวกเราไม่เคยเอาใจใส่ผู้หญิงอยู่แล้ว องค์หญิงหรงไม่โดนตีออกจากจวนก็ถือว่ามีหน้ามีตาแล้ว"

        ซูซีหัวฟังไปด้วยห่อของให้ลูกค้าไปด้วย ในใจก็บ่นไม่หยุด เซียวฝานวิ่งมาที่จวนตระกูลซูได้อย่างสบายใจขนาดนั้น ไม่เหมือนคนที่ไม่เอาใจใส่ผู้หญิงเลยนี่นา ข่าวลือเชื่อไม่ได้หรอก บางทีองค์หญิงหรงอาจจะเดินออกจากจวนแม่ทัพด้วยตัวเองก็ได้

        ขณะที่กำลังคิดอยู่ การสนทนาของลูกค้าก็เริ่มเบี่ยงเบน สายตาจำนวนไม่น้อยก็เหลือบมองมาที่ซูซีหัวอย่างลับ ๆ

        ในฐานะที่เป็นผู้ถูกจับตามอง ซูซีหัวจะไม่รู้สึกตัวได้อย่างไร

        เมื่อสบตากับดวงตาคู่หนึ่งโดยบังเอิญ ซูซีหัวยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายที่สบตากับนางก็แทรกตัวขึ้นมาข้างหน้า

        "เจ้าของร้าน ช่วงนี้ท่านแม่ทัพเซียวมาที่นี่ทุกวัน เจ้ากับท่านมีความสัมพันธ์อะไรกันหรือ?"

        เมื่อประโยคนี้หลุดออกมา ผู้คนที่อยู่หน้าแผงก็ส่งเสียงฮือฮาในทันที คำถามต่าง ๆ ก็ตามมาอย่างต่อเนื่อง

        "ใช่แล้ว ช่วงนี้ท่านแม่ทัพเซียว มาที่นี่ทุกวันจริง ๆ นะ"

        ซูซีหัวฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉยสักพัก ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพเซียว ไม่ใช่คนที่ข้าจะเอื้อมถึงได้หรอก ท่านแค่ชอบกินของที่ข้าขายในแผงนี้เท่านั้นเอง"

        "ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ ๆ !"

        มีคนตะโกนขึ้นมาจากกลุ่มคน

        หญิงสาวมองไปรอบ ๆ แล้วคำรามเสียงเย็น "ทำไมจะเป็นเรื่องจริงไม่ได้ล่ะ? วันแรกที่ข้าเปิดร้านนี้ ท่านแม่ทัพเซียวก็ซื้อขนมไปตรง ๆ หนึ่งร้อยชิ้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ในพวกเจ้ามีสักกี่คนที่ได้ยินชื่อเสียงของท่านแม่ทัพเซียว แล้วมาซื้อขนมตามกัน?"

        "ยังต้องการขนมอีกไหม ถ้าไม่ต้องการก็ไปต่อแถวข้างหลัง ข้างหลังยังมีคนรออยู่อีกเยอะนะ"

        ซูซีหัวพูดรัวเป็นชุด ความแข็งกร้าวของนางทำให้ความสงสัยของผู้คนที่มุงดูหายไป สถานการณ์ที่เคยมีการซักถามก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วย

        เมื่อเห็นผู้คนกลับมาสนใจเรื่องหลักอีกครั้ง ซูซีหัวก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

        หึ ถึงจะมีความสัมพันธ์จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าจะมานินทาได้หรอก!

        วันนี้เมื่อเลิกขายของแล้ว ซูซีหัวก็กลับมาที่จวนแล้วไปดูน้ำตาลทรายขาวในสวน พบว่ามันแห้งสนิทแล้ว จึงให้เฟิ่งหลีเก็บมันเข้าไป

        "แล้วก็ไปเรียกอิงเถากับคนอื่น ๆ มาด้วย"

        "รับทราบเจ้าค่ะ"

        ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ทั้งห้าคนก็มารวมตัวกัน หลังจากที่ซูซีหัวบอกให้เฟิ่งหลีเล่าถึงร้านที่เลือกไว้ ทุกคนก็เงียบกริบ

        ซูซีหัวกล่าว "ข้าชอบร้านข้างหอจุ้ยฮวามากกว่า"

        สักพักหนึ่ง ลี่จือก็พูดอย่างลำบากใจ "หอจุ้ยฮวา จะไม่มีปัญหาหรือเจ้าคะ?"

        ถ้าเปิดร้านข้างหอจุ้ยฮวา จะทำให้ตระกูลซูเสียหน้า

        อิงเถาและซวนเจี๋ยวก็พยักหน้าเห็นด้วย "ลี่จือพูดถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ"

        "มีปัญหาอะไรกัน?" ซูซีหัวถามกลับ พลางยกมือเคาะหน้าผากพวกนางทีละคน "ที่นั่นมีลูกค้าประจำอยู่แล้ว เข้าใจไหม?"

        ถ้าไม่พูดถึงเรื่องอื่น ลำพังแค่ตัวหอจุ้ยฮวาเองก็มีลูกค้าเยอะอยู่แล้ว

        ลี่จือกล่าวต่อ "แต่คุณหนู หอจุ้ยฮวาก็มีอาหารขายนะเจ้าคะ"

        "ของเราต่างจากของพวกเขา"

        ซูซีหัวเน้นย้ำ แต่ในใจกลับรู้สึกถอยหลังไปสองสามส่วนอย่างประหลาด นางคิดถึงแต่ลูกค้า แต่กลับมองข้ามหอจุ้ยฮวาไป

        หากทั้งสองที่ต่างก็มีอาหารขาย ลูกค้าที่ผ่านไปมาย่อมเลือกหอจุ้ยฮวาอย่างแน่นอน เพราะลักษณะของร้านต่างกัน

        "ตรงสี่แยกนั่นดีกว่านะเจ้าคะ" อิงเถาเอ่ยขึ้น "ที่นั่นก็มีคนเยอะ"

        ซูซีหัวมองไปรอบ ๆ "พวกเจ้าล่ะ?"

        อีกสามคนรีบพยักหน้าทันที "ตรงสี่แยกดีมากเจ้าค่ะ"

        คนเยอะ ชื่อเสียงก็ดี

        ดีเลย!

        คุณหนูซูจ้องมองทุกคนอยู่หลายรอบ คิดว่าคนส่วนน้อยต้องเชื่อฟังคนส่วนใหญ่ นางจึงพยักหน้าเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้น ก็ตรงสี่แยกนั่นแหละ"

        เฟิ่งหลียิ้มออกมา "ถ้าอย่างนั้น คุณหนู พรุ่งนี้พวกเราไปทำสัญญากันเลยไหมเจ้าคะ?"

        "ค่าเช่าที่ตรงสี่แยกนั่นเท่าไหร่นะ"

        "สามร้อยสามสิบตำลึงเจ้าค่ะ อาคารสามชั้น"

        "อ้อ อย่างนี้นี่เอง" ซูซีหัว ลูบคางเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ก็ไปทำสัญญากัน"

        วันรุ่งขึ้นเช้าตรู่ เจ้านายและบ่าวทั้งห้าคนรีบไปที่สำนักงานนายหน้า คนที่ต้อนรับพวกนางยังคงเป็นลูกมือคนเดิมเมื่อวานนี้

        "คุณหนูตกลงแล้วหรือ?"

        "อืม ที่ตรงสี่แยกนั่นแหละ ทำสัญญากันเลย"