ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ระหว่างทานอาหาร เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับแล้ว

        "เชี่ยนเชี่ยน ทำไมไม่พักอยู่อีกสักหน่อยล่ะ? หรือว่าหนูไม่พอใจที่พ่อกับแม่ดูแลไม่ดีเหรอ?" จ้าวหงเหมยสบตาของเฉินเชี่ยนเชี่ยนแล้วถามขึ้น

        ถึงอย่างไรก็เลี้ยงดูมาตั้งสิบแปดปี พอได้ยินว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะไป จ้าวหงเหมยก็อดแสดงความอาลัยอาวรณ์ออกมาไม่ได้

        หูฉางหมินก็รู้สึกเสียดายไม่แพ้กันที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนจะกลับไปเร็วขนาดนี้ "เชี่ยนเชี่ยน หนูไม่คิดจะอยู่ต่ออีกสักหน่อยจริงๆ เหรอ?"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนส่งยิ้มหวานให้คู่สามีภรรยาหูฉางหมิน "พ่อคะ แม่คะ หนูเองก็เสียดายเหมือนกัน แต่หนูต้องกลับแล้วจริงๆ หนูต้องไปทำงานที่หน่วยงานของพ่อแม่แท้ๆ ค่ะ พวกท่านจัดการงานนั่งโต๊ะ เงินเดือนสามสิบห้าหยวนไว้ให้หนูแล้ว"

        ขณะที่พูดถึงเรื่องงาน เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็เหลือบมองหูหลันเยวี่ยด้วยหางตาโดยไม่รู้ตัว

        พ่อกับแม่ของเฉินเชี่ยนเชี่ยนเป็นผู้บริหารระดับกลางในรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมือง สำหรับพวกท่านแล้ว การหางานสบายๆ ในหน่วยงานให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่ใช่เรื่องยากเลย

        ในชาติที่แล้ว พ่อกับแม่ของเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ให้เธอเข้าไปทำงานเป็นเสมียนในโรงงาน

        จริงๆ แล้ววุฒิการศึกษาของเฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่เพียงพอต่อการเป็นเสมียนด้วยซ้ำ

        แต่หูหลันเยวี่ยที่จบมัธยมปลายกลับถูกพ่อแม่อุปถัมภ์ส่งไปเย็บผ้าในโรงงาน

        กว่าที่หูหลันเยวี่ยจะได้ย้ายจากแผนกผลิตไปทำงานในสำนักงาน ก็ต้องอาศัยความสามารถของเธอเอง

        หูหลันเยวี่ยรู้ดีว่าทำไมเฉินเชี่ยนเชี่ยนถึงจงใจเหลือบมองมาทางเธอตอนพูดถึงเรื่องงาน ก็แค่ต้องการจะอวดอ้างเท่านั้นแหละ

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนจบแค่ชั้นมัธยมต้น แต่กลับได้นั่งโต๊ะในรัฐวิสาหกิจใหญ่ในเมือง ส่วนเธอหูหลันเยวี่ย จบมัธยมปลาย แต่กลับเป็นแค่ครูอัตราจ้างในหมู่บ้านกันดาร

        หูหลันเยวี่ยยอมรับว่างานของเฉินเชี่ยนเชี่ยนดูดีกว่างานครูอัตราจ้างในชนบท แถมยังได้เงินเยอะกว่าเธอมากอีกด้วย

        แต่หูหลันเยวี่ยไม่ได้รู้สึกอิจฉาเลยสักนิด เพราะเธอรู้ว่าในอนาคตเธอจะต้องมีมากกว่าที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนมีในตอนนี้แน่นอน

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหูหลันเยวี่ยไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลย

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนอยากเห็นหูหลันเยวี่ยที่สูญเสียชีวิตที่สุขสบายไปต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นหูหลันเยวี่ยที่ใช้ชีวิตในหมู่บ้านที่ยากจนแห่งนี้อย่างมีความสุข

        ราวกับว่าเธอไม่เคยจากที่นี่ไป ไม่เคยรู้ว่าชีวิตในเมืองใหญ่สุขสบายกว่าขนาดไหน

        เมื่อหูฉางหมินกับจ้าวหงเหมยได้ยินว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะได้ไปนั่งโต๊ะในโรงงานใหญ่หลังจากกลับเข้าเมือง พวกเขาก็พลอยยินดีกับเธอจากใจจริง

        จ้าวหงเหมยคีบอาหารให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนพลางเอ่ยเสียงเบาอย่างอ่อนโยนว่า "เชี่ยนเชี่ยน พ่อกับแม่ดีใจด้วยนะที่หนูได้งานดีๆ ทำ กลับไปแล้วก็ตั้งใจทำงาน ดูแลพ่อแม่แท้ๆ ของหนูให้ดี ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่ทางนี้นะ"

        หูฉางหมินรีบเออออตาม "ใช่แล้วเชี่ยนเชี่ยน ดูแลตัวเองกับพ่อแม่แท้ๆ ของหนูให้ดี กลับไปก็ฝากสวัสดีพ่อแม่ของหนูด้วยนะ"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนยิ้มให้พร้อมกับพยักหน้า "พ่อคะ แม่คะ วางใจได้เลยค่ะ หนูจะดูแลตัวเองกับพ่อแม่ของหนูให้ดี พ่อแม่ของหนูบอกว่าจะรอให้หนูมีงานการมั่นคงกว่านี้ก่อน พวกท่านถึงจะฝากญาติที่ไว้ใจได้ให้ช่วยแนะนำหนุ่มๆ ที่หน้าที่การงานดีและเหมาะสมกับครอบครัวให้ค่ะ ถ้าหนูเจอเนื้อคู่จริงๆ หนูจะบอกเขาว่าหนูมีพ่อแม่อยู่สองบ้าน แล้วจะพาแฟนคนนั้นมาเยี่ยมพ่อแม่กับน้องๆ ที่หมู่บ้านนะคะ"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนแสดงท่าทีเขินอายเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องหาคู่ครอง

        เหตุผลที่เธอจงใจพูดถึงเรื่องหาคู่ก็เพื่อกระตุ้นหูหลันเยวี่ย

        พอคิดถึงเรื่องที่หูหลันเยวี่ยดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กับชายขี้เกียจข้างบ้าน เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็รู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง

        เธอคิดว่าถ้าเธอเจอแฟนที่มีฐานะดี เธอจะต้องพาเขามาเยี่ยมพ่อแม่อุปถัมภ์ เพื่ออวดอ้างให้สาสมใจต่อหน้าหูหลันเยวี่ย

        หูหลันเยวี่ยรู้ทันความคิดในใจของเฉินเชี่ยนเชี่ยนทุกอย่าง

        เธอจำได้ว่าในชาติที่แล้วชีวิตแต่งงานของเฉินเชี่ยนเชี่ยนราบรื่นมาก

        หลังจากที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับเข้าเมืองไป ด้วยความที่เป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี เธอจึงใช้ชีวิตในบ้านพักพนักงานได้อย่างราบรื่น

        มีหนุ่มๆ หลายคนแอบชอบ

        สุดท้ายเธอจึงเลือกคนที่เพียบพร้อมที่สุด จากบรรดาหนุ่มๆ ที่มาแอบชอบ และเธอก็เลือกแต่งงานกับอาจารย์มหาวิทยาลัยที่อายุมากกว่าไม่กี่ปี

        ตอนที่หูหลันเยวี่ยป่วย เฉินเชี่ยนเชี่ยนเพิ่งแต่งงานกับอาจารย์มหาวิทยาลัยคนนั้น

        หูหลันเยวี่ยรู้ดีว่าหากเธอไม่เข้าไปเปลี่ยนแปลงชีวิตของเฉินเชี่ยนเชี่ยน ชะตาชีวิตของหล่อนในชาตินี้ก็คงไม่ต่างจากชาติที่แล้วเท่าใดนัก

        เธอจะยอมให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนชาติที่แล้วต่อไปได้อย่างไร?

        หูหลันเยวี่ยยังไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม ปล่อยให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนได้ใจไปก่อนก็แล้วกัน

        หลังจากทานอาหารเสร็จ หูหลันเยวี่ยก็ไปเตรียมตัดเย็บเสื้อผ้า

        เธอตั้งใจจะตัดกางเกงยีนส์ให้โจวเจียฮุ่ย ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

        อีกไม่กี่วันบ้านสกุลโจวก็จะมีงานมงคล หูหลันเยวี่ยเลยอยากตัดกางเกงให้เสร็จก่อน แล้วค่อยเอาไปให้โจวเจียฮุ่ยตอนไปร่วมงาน

        รูปร่างของโจวเจียฮุ่ยใกล้เคียงกับถิงถิง หูหลันเยวี่ยจึงใช้ขนาดตัวของถิงถิงในการตัดเย็บกางเกงตัวนี้

        หูหลันเยวี่ยเพิ่งจะร้อยด้ายเสร็จ และกำลังจะเริ่มเย็บผ้า เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็เดินเข้ามา

        "หลันเยวี่ย พ่อแม่ของฉันบอกว่าเธอเอาแต่กินๆ นอนๆ ไม่ทำอะไรเลย ดูเหมือนว่าพวกท่านจะไม่รู้จักเธอดีพอซะแล้ว ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะขนาดนี้ เธอรู้มาตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่าว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกท่าน ถึงได้จงใจเก็บงำความลับเอาไว้?" เฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสิ่งที่เธอได้ยินจากพ่อแม่ถึงแตกต่างจากความเป็นจริงมากขนาดนี้

        พอเห็นว่าหูหลันเยวี่ยเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็รู้สึกไม่สบายใจนัก เธออยากรู้ว่าหูหลันเยวี่ยเรียนรู้ความสามารถเหล่านี้มาได้อย่างไร

        หูหลันเยวี่ยเหลือบมองเฉินเชี่ยนเชี่ยนด้วยสีหน้าเฉยเมย "ถ้าฉันรู้ตั้งแต่ต้นว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกท่าน ฉันก็คงหนีกลับมาตั้งนานแล้วละ เธอเองก็เห็นไม่ใช่เหรอ พวกท่านต่างหากที่รู้มาตั้งแต่แรกว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ เฉินเชี่ยนเชี่ยน เธอกลับมาก็พร่ำบอกว่าคิดถึงพ่อกับแม่ เธออาจจะหลอกพ่อแม่ซื่อๆ ของฉันได้ แต่หลอกฉันไม่ได้หรอกนะ ไม่ได้เห็นฉันใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เธอเลยผิดหวังใช่ไหมล่ะ?"

        "หูหลันเยวี่ย เธอนั่นแหละที่คิดร้ายกับคนอื่นไปทั่ว นึกว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนเธอไปหมดหรือไง?" เฉินเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกอับอายเล็กน้อยที่ถูกอีกฝ่ายจับได้

        หูหลันเยวี่ยยกมือขึ้นมาตบไหล่ของเฉินเชี่ยนเชี่ยนเบาๆ "ต่อไปฉันจะพยายามให้มากขึ้นนะ เธอจะได้ผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน"

        พูดจบหูหลันเยวี่ยก็ยิ้มให้อย่างมีความหมาย ก่อนจะหันไปทำงานของตัวเองต่อ

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนโมโหจนกัดฟันกรอด "หูหลันเยวี่ย ถ้าเธอเก่งจริง ก็คงไม่ไปยุ่งกับหลินซือหย่วน ไอ้คนขี้เกียจข้างบ้านหรอก เธอไปยุ่งกับเขาไม่ใช่เพราะอยากได้เหรียญเงินที่บรรพบุรุษเขาทิ้งไว้ให้หรอกเหรอ? พ่อกับแม่บอกว่าจักรเย็บผ้าหลังนี้เธอซื้อมาด้วยเงินที่หามาเอง ฉันไม่เชื่อ เงินพวกนั้นน่ะ เธอคงได้จากการไปยุ่งกับผู้ชายละสิ แล้วมาหลอกพ่อกับแม่ว่าหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง ก็พ่อแม่ซื่อๆ ของเธอน่ะ เชื่อคนง่ายแบบนั้นอยู่แล้ว"

        ตอนที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดประโยคเหล่านี้ เสียงเบามากจนมีเพียงเธอและหูหลันเยวี่ยเท่านั้นที่จะได้ยิน

        เธอต้องการยั่วยุให้หูหลันเยวี่ยโกรธ แล้วแสดงด้านที่ก้าวร้าวออกมา

        "เชี่ยนเชี่ยน เธอบอกว่าจะไปเก็บของไม่ใช่เหรอ หรือว่าอยากให้ฉันช่วยเก็บ?" หูหลันเยวี่ยพูดเสียงดังขึ้น เพื่อให้คนที่อยู่ในบ้านได้ยิน

        สำหรับหูหลันเยวี่ยที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนใช้ ไม่สามารถทำให้เธอเสียสติหรือทำอะไรที่มันเกินเลยได้หรอก

        เฉินเชี่ยนเชี่ยน เธออยากให้ฉันโมโหแล้วตบตีเธอใช่ไหมล่ะ? งั้นฉันจะแสดงละครให้คนอื่นรู้ว่าฉันหวังดีกับเธอขนาดไหนเอง