รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๘

        มายด์ตกใจคาดไม่ถึง   “ครับ!!”  

        ครูโชตกใจ.. นึกไม่ถึงว่าโลกจะแคบขนาดนี้ 

        ..แม่ของวินนี่ คือพี่สาวพ่อพี่นัท .. งั้น.. พ่อพี่นัทก็ต้องเป็น ‘ตา’ ของพี่มายด์น่ะสิ.. นพนิตบอกตัวเอง .. แล้วพี่นัทก็คือ .. ‘น้าชาย’ ของพี่มายด์ 

        พ่อนัทเห็นสีหน้าของทั้งครูโชและมายด์จึงรีบชี้แจง  “ครูโชกับมายด์ไม่ต้องคิดมาก ผมแค่อยากบอกให้รู้ว่าเราเป็นญาติกันเท่านั้น  ไม่ได้คิดจะทำอะไรมากไปกว่านั้น”

        ครูโชพยักหน้ารับรู้และยิ้มรับคำพูดที่พ่อนัทพูด 

        พ่อนัทยิ้มใหครูโชแล้วหันไปมองหน้ามายด์  “หลังจากนี้ถ้าพบกัน มายด์เรียกผมว่า ‘ตา’ ก็ได้นะ”

        มายด์ยิ้มรับเจื่อนๆเพราะไม่แน่ใจว่าเขาควจะดีใจหรือเปล่า?  “ครับคุณตา”  

        “สำหรับครูโช  ผมนับถือทั้งใจและฝีมือ จนอยากเรียกว่าพี่แต่ก็เกรงใจตัวเลขอายุตัวเอง”  

        นัทแปลกใจคำพูดพ่อเขามาก   พ่อเขาไม่เล่นมุกแบบนี้มาหลายปีแล้ว   จนเขาลืมไปแล้วว่าพ่อเคยชอบพูดแบบนี้ 

        ครูโชยิ้มรับเบาๆเพราะไม่รู้ว่าจะตอบเศรษฐีมาเฟียอย่างไรดี  

        “ผมขอเป็นพี่ครูโชแทนก็แล้วกัน  ต่อไปครูโชเรียกผมว่า ‘พี่อรรถ’ นะครับ” 

        “ครับพี่อรรถ”   ครูโชตอบ พร้อมกับมิตรภาพที่เริ่มงอกงาม   

        ณัฐกนกยิ้มให้นพ.. รักที่เป็นที่สุดของเขา .. รักที่ทำให้เขานิ่งและใช้ความคิดมากขึ้น ..จนมองเห็นว่า .. พ่อยอมรับเขามากแค่ไหน?  

        “ผมชอบที่ครูโชแสดงละครเวทีเมื่อสองปีที่แล้วนะครับเรื่องอะไรนะ..”  

        “เพื่อฝัน”   ครูโชตอบ

        “ใช่ใช่ใช่‘เพื่อฝันอุดมการณ์แห่งชีวิต’ ผมชอบมาก” 

        “ขอบคุณครับ”  

        “ถ้าครูโชอยากทำละครแบบนั้นอีกแล้วไอ้นัทไม่เอาด้วย  ครูโชบอกผม  ผมยินดีเป็นสปอนเซอร์หลักให้”  

        “อ้าวพ่อ”   นัทถือโอกาสคุยกับพ่ออีกวิธีไปเลย   “ถ้าพ่อจะคุยกับครูโชแบบนี้ พ่อออกไปกินข้าวและคุยกับทุกคนในทีมนัทก็ได้นะ”  นัทตัดสินใจชวนพ่อไปแจมกับปาร์ตี้อาหารไทยกับพนักงานทั้งหมด 

        พ่อนัทนิ่งเขาไม่แน่ใจว่า.. คนอื่นๆ จะอยากนั่งกินข้าวกับคนแบบเขาหรือเปล่า?   

        “ไปทานข้าวด้วยกันนะครับพี่อรรถพี่จะได้รู้ว่านัทลูกชายพี่ เก่งแค่ไหน?”  ครูโชออกปากชวนอีกคน 

        “แต่ผมเป็นคนดุคนอื่นจะหมดสนุกเสียเปล่าๆ”  

        “ตาก็อย่าดุสิมายด์จะชวนตาคุยเองนะครับ”

        “ดะ..ได้ .. ได้สิ”  แล้วพ่อนัทก็หันไปมองหน้านพนิต  “นพ ประคองพ่อไปกินข้าวหน่อยสิ”  

        “ครับครับ”   นพนิตรีบเข้าประคองให้พ่อนัทยืนขึ้น  แต่ความเป็นเด็กของนพพอทำแล้วก็ดูเก้ๆ กังๆ

        ครูโชหันไปสบตามายด์   มายด์เข้าใจพ่อเขาทันที   มายด์เข้าไปช่วยนพนิตประคองพ่อนัทยืนขึ้นและพาออกไปบริเวณที่นั่งทานอาหาร  

        ณัฐกนกยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอดวงตาทั้งคู่ของเขา   วันนี้พ่อเค้าแสดงให้นัทเห็นแล้วว่า..พ่อเปิดใจกับนัทมากแค่ไหน? ..

        หลังจากนี้..ก็เป็นหน้าที่ของนัท ที่จะเปิดใจยอมรับพ่อ และสานต่อให้ความสัมพันธ์นี้.. ดียิ่งขึ้นไปอีก 

        .. ต้องไม่ใช้อารมณ์อาละวาดจนทุกอย่างพัง..อย่างที่ผ่านมาอีก ..

        ในอดีต.. เพราะหลงในรัก .. เพราะโกรธที่ไม่ได้ดังใจ .. นัทจึงเกรี้ยวกราดกับพ่อและทุกคน.. ครั้งนั้น .. พิษรักบันดาลให้เขาทำร้ายความรู้สึกคนรอบตัวไปมากมาย โดยเฉพาะ..พ่อ   พ่อที่เคยเลี้ยงดูนัทมาอย่างดี    

        ครูโชเดินเข้ามาหานัท   “วันนี้.. พวกเราได้เป็น ‘ครอบครัว’ กันอย่างแท้จริงแล้วนะ”  

        “ครับครูนัทขอบคุณครูในทุกเรื่องเลยนะครับ” 

        “ไป.. ไปกินข้าวด้วยกัน แบบครอบครัว” 

        “ครอบครัวไฟรุ่งโรจน์ครับครู”

        ทั้งสองยิ้มให้กันแล้วเดินออกไปพร้อมๆ กัน    

        บรรยากาศการรับประทานอาหารร่วมกันของทุกคนก็ครื้นเครงเฮฮากันอย่างมีความสุข  

        นพนิตกับมายด์ช่วยกันดูแลพ่อนัทอย่างดี   ป้าอรแทบจะไม่ต้องดูแลพ่อนัทเลย   แค่บอกมายด์กับนพว่า.. อะไรที่ควรเสริฟอะไรไม่ควร เด็กหนุ่มสองคนก็จัดการต่ออย่างเรียบร้อย 

        ยูกับทูและซีกับกรอาสาเป็นบริกรเสริฟอาหารให้บรรดาผู้ใหญ่และพนักงานบริษัทคนอื่นๆ  พวกเขาบอกพนักงานว่า..ที่ผ่านมา ทุกคนดูแลพวกเขาอย่างดี .. วันนี้ขอให้พวกเขาได้ดูแลทุกคนบ้างแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี 

        เคนกับชีทคุยกันราวกับไม่ได้เจอกันมาแรมปี  

        ณัฐกนกมองภาพความสุขทีเกิดขึ้นตรงหน้าแล้วก็เผลอยิ้มออกมา พร้อมกับน้ำตาแห่งความปีติ  เขาเดินไปหาเขน   “ขอบคุณเขนมากนะที่เอาคลิปนั่นให้พ่อดู”  

        “ครับยินดีครับคุณนัท” 

        “นัทไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันแบบนี้ในชีวิตนัท”  

        “เขนเดาว่า..ท่านคงอยากอยู่กับลูกกับหลานแล้วล่ะครับ เพราะท่านเป็นคนดุ ตอนที่อยู่บ้าน ก็มีป้าอรคนเดียวที่กล้าคุยกับท่าน  เด็กคนอื่นก็ไม่มีใครกล้าคุยด้วย   พอไปสำนักงาน ก็มีเขนคนเดียวที่กล้าคุยด้วย  คนอื่นๆ กระทั่งหุ้นส่วน หรือผู้ถือหุ้น ก็ไม่มีใครกล้าคุยกับท่าน”

        ที่จริงนัทก็รู้ข้อมูลพวกนี้ แต่เขาคิดว่าพ่อคงชอบแบบที่เป็นอยู่จึงไม่ได้คิดจะแก้ไขอะไร   จนมาเห็นภาพวันนี้นัทจึงรู้ว่าเขาคิดผิด พ่อเขาก็ช่างพูดช่างคุยเหมือนกันแต่เป็นการพูดคุยในแบบของคนดุ ถ้าคนร่วมวงคุยไม่คิดมาก อย่างครูโช มายด์ก็พูดคุยกันได้สบาย 

        “อีกอย่างที่ท่านคงจะเสียใจมาก  คือคุณศิน่ะครับ”

        ณัฐกนกหันไปสบตาเขน

        “คุณศิเธอพาแฟนทอมของเธอไปที่สำนักงานแล้วคงเผลอคิดว่ากระจกห้องทำงานจะติดฟิล์มที่คนข้างนอกมองเข้าไปในห้องไม่ได้  ทั้งสองก็เลยกอดจูบล้วงควักกันจนคนเห็นทั้งสำนักงาน” 

        “แล้วพ่อนัททำยังไงเข้าไปด่า โวยวายอะไรหรือเปล่า”   

        “ไม่ครับท่านไม่ทำอะไรเลย แต่.. เดินคอตกมาขึ้นรถกลับบ้านกับเขน”  

        ณัฐกนกเข้าใจหัวอกของพ่อ   พ่อคงเจ็บปวดในอกมาก   ลูกหลานรุ่นเดียวกับนัทก็เหลือ ศศิธรเป็นคนสุดท้ายที่พ่อนัทอยากให้แต่งงานมีทายาท   แต่ศศิธรก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบมาตลอด   พอมารู้ว่าเธอชอบเพศเดียวกันเหมือนลูกหลานคนอื่นๆที่พ่อตัดญาติขาดมิตรไปแล้ว   พ่อคงปวดร้าวใจมาก

        ลมนั่งกินเหล้าเมามายอยู่ที่เรือนปาริชาตเขาระบายอความอัดอั้นตันใจต่างๆ นานากับอินทร  ไม่ว่าจะเรื่อง.. ที่ลมโวยวายว่า.. ผีการพนันที่มันมาทำลายชีวิตเขา  

        หรืออย่างเรื่อง..โชคชะตาที่กลั่นแกล้งจนเขาไม่มีโอกาสโด่งดังและสุขสบายเหมือนเพื่อนร่วมจออย่างชลวิทย์ 

        และ..เรื่องความรัก.. รักที่ไม่เคยรู้เลยว่ารัก .. จนถึงวันที่สิ้นหวังจึงรู้ว่ารักนักหนา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร?  

        อินทรก็ปลอบไปตามเรื่อง  

        ลมเองก็เมาจนแทบฟังอะไรไม่รู้เรื่องเช่นกัน  

        ตาคำกับยายเล็กเจ้าของร้านอาหารเรือนปาริชาตเดินออกมาจากในครัว   มาดูว่าอินทรคุยอยู่กับใครเป็นนานสองนาน  

        “แหม..ท่าทางคุยกันถูกคอนะ   อินทร”   ตาคำแซวอินทร  

        “ผมเห็นเค้ายืนดูภาพงานอยู่ที่หน้าบริษัทโน่นน่ะครับสีหน้าท่าทางไม่ค่อยดี ผมเลยชวนให้มานั่งดูที่นี่”   อินทรอธิบาย

        “พอเหล้าเข้าปากผู้ชายอย่างพวกเราก็ได้เพื่อนอย่างนี้แหละ”  แล้วตาคำก็ขยับตัวจะนั่งดื่มด้วยอีกคน

        แต่ยายเล็กรั้งตัวแกไว้  

        ตาคำไม่พอใจเลยต่อว่ายายเล็ก   “กินนิดกินหน่อยเองยัยเล็กจะอะไรอีกล่ะ”  

        “แกนี่..แก่แล้วแก่เลยจริงๆ”   ยายเล็กพูดขึ้นและพยักเพยิดให้ตาคำดูหน้าลม ที่เมาจนฟุบอยู่บนโต๊ะ

        “จะพูดอะไรก็พูดมาเถิดเค้าฟุบหลับไปแบบนี้ เค้าไม่ได้ยินอะไรที่แกนินทาหรอก”  ตาคำบอกเมียรักที่อยู่ด้วยกันมาร่วมสามสิบปี  

        “แกไม่คุ้นหน้าเขาบ้างเหรอ?”   ยายเล็กถามขึ้น  

        ตาคำเลยถือโอกาสเข้าไปดูหน้าลมใกล้ๆและพินิจพิเคราะห์   “เออ!!  ก็คุ้นๆ ว่ะ” 

        “เค้าชื่ออะไร  อินทรรู้มั้ย?”   ยายเล็กถามอินทร 

        อินทรจำไม่ได้เขาจึงเดินไปถามชื่อลมกับอ้อ ที่นั่งจ้องจอโทรทัศน์วงจรปิดซึ่งตอนนี้เป็นการเอาภาพงานแถลงข่าวที่เพิ่งจบไปไม่นานมานี้  มาออกอากาศซ้ำอีกครั้ง  

        “อ้อบอกว่าชื่อ ลม นภดล จันทร์แก้วทิพย์ครับ” 

        “เค้าเป็นดาราที่เคยโด่งดังเมื่อสิบกว่าปีก่อนเพราะเล่นละครที่ผู้ชายรักกับผู้ชาย”  อ้อช่วยให้ข้อมูลเพิ่มเติม 

        สองตายายหน้าซัดเผือดลงทันที!!

จบตอน ๔๘