การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        หลิวหรงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่บุตรสาวเสมอมาหากพูดตามความจริง บ่าวรับใช้ที่จะไปอยู่ในเรือนต้วนอวี้หรานจะต้องผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มงวด

        แล้วต้าชุ่ยล่ะ? นางรับใช้ต้วนชิงหมิงมาหลายปี นิสัยก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นรับไม่ไหวก็แค่คดในข้องอในกระดูกบ่าวรับใช้แบบนี้หลิวหรงจะปล่อยให้ไปรับใช้ต้วนอวี้หรานได้อย่างไร? นางอาจจะไปสร้างเรื่องให้ต้วนอวี้หรานก็เป็นได้

        เรื่องใดที่ไม่เป็นผลดีต่อบุตรีหลิวหรงจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาดดังนั้นสิ่งที่ต้าชุ่ยคิดล้วนเป็นการเพ้อเจ้อไปเองทั้งนั้นจะให้ต้าชุ่ยไปรับใช้หลิวหรงยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

        ข้อแรกหลิวหรงไม่ชอบต้วนชิงหมิงเป็นทุนเดิม นางย่อมไม่มีทางเอาบ่าวรับใช้ที่ต้วนชิงหมิงไม่เอาข้อสอง นางมีสิทธิ์เลือกบ่าวรับใช้ได้เองทำไมจะต้องเอาบ่าวรับใช้ที่ทรยศเจ้านายด้วยเล่า

        อีกทั้งหลิวหรงใช้เงินในการซื้อข่าวจากต้าชุ่ยนางไม่เคยพูดว่าต้าชุ่ยเป็นคนของตนเอง ดังนั้นการวางแผนอย่างดีของต้าชุ่ยช่างเปล่าประโยชน์

        ต้าชุ่ยวิ่งไปเคาะที่หน้าประตูของแม่นมหวางเมื่อนางเห็นต้าชุ่ยสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นค่อยจะสู้ดี “เจ้ามาได้ยังไง?”

        เมื่อต้าชุ่ยเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของแม่นมหวางจึงรีบพูดอย่างรีบร้อย “แม่นม บ่าวมีเรื่องจะรายงานฮูหยิน...”

        แม่นมหวางหน้าซีดเล็กน้อยนางไม่ลืมที่จะพูดเสริมออกมาประโยคว่า “ต่อไปเจ้ามีเรื่องอะไรให้ไปบอกแม่นมเถียนพอไม่ต้องวิ่งมาถึงที่นี่ จะได้ไม่มีใครสงสัย”

        แม้ฟังแล้วจะเสียความรู้สึกไม่น้อยแต่นางก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรได้แต่ผงกหัวตอบรับอย่างรวดเร็ว

        แม่นมหวางไม่อยากจะสนทนากับบ่าวที่ทรยศหักหลังเจ้านายพูดให้เข้าใจก็คือแม้จะเกิดเป็นบ่าวรับใช้แต่นางก็ไม่ได้ชอบบ่าวรับใช้ที่เห็นแก่เงินยิ่งไปกว่านั้นความคิดของต้าชุ่ยชัดเจนมากทว่าอยากให้ฮูหยินรับนางไว้แต่ว่าคงเป็นไปไม่ได้!  ฮูหยินไม่โยนนางออกไปนอกจวนก็ถือว่าเมตตาใหญ่หลวงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะต้าชุ่ยนำข่าวมาบอก แม่นมหวางไม่คิดจะมองนางแม้แต่หางตา

        ทุกครั้งเมื่อต้าชุ่ยได้ยินบทสนทนาของต้วนชิงหมิงและเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์นางมักจะย่องออกมาเสมอ

        แม่นมหวางอดยิ้มเสียดสีเมื่อมองไปที่หน้าของต้าชุ่ยไม่ได้บ่าวรับใช้แบบนี้ดูอย่างไรก็เหมือนขาดการอบรม

        ระหว่างเดินกลับในใจกลับเย็นชืดไปหมดตอนแรกที่นางเลือกอยู่ฝั่งหลิวหรง อีกฝ่ายตอบรับอย่างดิบดีแต่ตอนนี้พอนางหมดประโยชน์แล้วก็อยากจะทิ้งๆ ขว้างๆ อย่างนั้นหรือ?

        นางรีบกลับไปที่ห้องหยิบเงินสองร้อยตำลึงให้ซานซูที่เฝ้าประตูให้เขาหาวิธีนำเงินนี้ไปให้พี่ชายของนางบอกว่ามีเรื่องให้ช่วย ให้เขามาหาหน่อยต้าชุ่ยรู้ว่าต้วนชิงหมิงเริ่มรู้ตัวแล้ว ฉะนั้นคงจะไม่ปล่อยนางไว้แน่นางต้องวางแผนหาทางออกให้ตัวเอง

        เมื่อจัดแจงทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยต้าชุ่ยจึงดึงสติกลับมา ดูท่าในจวนต้วนแห่งนี้จะอยู่ต่อไม่ได้แล้วคงต้องพึ่งพาพี่ชายแล้ว แต่ว่าพี่ชายของนางเป็นคนที่เห็นแก่เงิน เขาจะช่วยนางจริงๆหรือ?

        ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่รู้ตัวอีกทีพระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำแล้ว

        ในขณะที่ต้าชุ่ยเตรียมวางแผนหาทางออกไปจากจวนทางด้านต้วนชิงหมิงได้พาเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไปถึงจวนด้านหลังแล้ว

        เดินผ่านสวนดอกไม้หลังจวนก็จะถึงเรือนทางตะวันตกแสงอาทิตย์สาดส่องเผยให้เห็นเรือนผุพัง

        ที่นี่เป็นที่อยู่ของอี๋เหนียงจวนต้วนสมัยก่อนที่ต้วนเจิ้งมาที่นี่นับว่ามีสีสันอย่างมากแต่ตอนนี้กลับดูออกว่าไม่มีใครมาที่นี่หลายปีแล้ว

        ต้วนชิงหมิงส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ นางที่เป็นคุณหนูคนโตของภรรยาเอก ชีวิตยังลำบากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอี๋เหนียงเหล่านี้ที่ใช้ชีวิตอย่างไร้ฐานะและตำแหน่งในจวนต้วนเลย

        ต้วนชิงหมิงทำได้เพียงถอนหายใจเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จำทางได้ต้วนชิงหมิงจึงก้าวตามการก้าวของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จนไปถึงกลางเรือน

        ภายในเรือนเงียบเชียบราวกับไม่มีใครอยู่ต้วนชิงหมิงรออยู่หน้าประตู ส่วนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เดินเข้าไปครู่เดียวก็พบอี๋เหนียงและสาวใช้ที่สวมชุดซอมซ่อนางจึงรีบเชิญออกมา เมื่อทั้งสองออกมาพบต้วนชิงหมิงจึงพากันตกใจจากนั้นคุกเข่าลงไปที่พื้น

        “ปี้เซี่ย[1]คารวะคุณหนูใหญ่!”

        “บ่าวคารวะคุณหนูใหญ่”

        ต้วนชิงหมิงยกมือขึ้นเล็กน้อย

        “จางอี๋เหนียงสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

        ต้วนชิงหมิงมองอย่างละเอียดก็ดูออกไม่ยากว่าจางอี๋เหนียงใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างยากลำบากสตรีที่อยู่ตรงหน้าอายุราวยี่สิบกว่าปี  ใบหน้างดงามทว่าซีดขาวผิวหนังไม่เต่งตึงสมวัย ด้านบนสวมเสื้อแขนสั้นสีชมพูนางเห็นด้ายเหล่านั้นที่โผล่ออกมาจากเสื้อ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าใส่มานานกี่ปีแล้วเมื่อมองบ่าวรับใช้ที่ชื่อชิวเอ๋อร์ ใบหน้าซีดขาวไม่ต่างกันสวมชุดข้ารับใช้ที่เก่ามาก

        นางพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นชาติที่แล้วนางก็เคยมีชีวิตที่ลำบากไม่ต่างกัน

        จางอี๋เหนียงดูแล้วเหมือนจะป่วยจริงสีหน้าซีดขาวไม่มีชีวิตชีวา เวลาเดินก็ส่ายไปส่ายมานางฝืนออกมาทำความเคารพครั้งนี้ดูเหมือนจะใช้พลังที่มีอยู่จนหมด

        ชิวเอ๋อร์อยากจะเข้าไปประคองจางอี๋เหนียงแต่ต้วนชิงหมิงยื่นมือไปก่อน

        “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ เจ้าช่วยชิวเอ๋อร์ประคองอี๋เหนียงหน่อยข้ามาถึงหน้าประตูแล้ว ท่านไม่คิดจะเชิญเข้าไปคุยด้านในหรือ?”

        จางอี๋เหนียงได้ยินก็คุกเข่าลงไปอีกครั้งพูดเสียงต่ำว่า “ปี้เซี่ยมิกล้า เชิญคุณหนูใหญ่...”

        ต้วนชิงหมิงเข้าไปในห้องจางอี๋เหนียงจึงค่อยประคองตัวขึ้นจากการช่วยของชิวเอ๋อร์และเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องช้าๆ  ภายในห้องจัดอย่างเรียบง่ายมีเพียงโต๊ะและเก้าอี้อย่างละตัวกับที่นอนเล็กอีกหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นที่นอนของชิวเอ๋อร์

        เมื่อเห็นสายตาของต้วนชิงหมิงจางอี๋เหนียงจึงรีบร้อนอธิบาย

        “เรือนของปี้เซี่ยเหลือเพียงชิวเอ๋อร์ อีกทั้งปี้เซี่ยป่วยหลายโรคดังนั้นบ่าวรับใช้จึงอยู่ในนี้เพื่อสะดวกในการรับใช้”

        ต้วนชิงหมิงนั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าชิวเอ๋อร์ เมื่อเห็นจางอี๋เหนียงจะแสดงความเคารพนางจึงโบกมือพูดไปทางจางอี๋เหนียงนิ่งๆ

        “อี๋เหนียงตามสบาย! นั่งลงเถอะ!”

        ชิวเอ๋อร์จึงประคองจางอี๋เหนียงลุกขึ้นมานั่งแต่นางกลับก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองต้วนชิงหมิง!

        ต้วนชิงหมิงเอ่ยเสียงต่ำสายตาจับจ้องไปยังสตรีเบื้องหน้า

        “ถ้าข้าจำไม่ผิด ท่านแม่ข้าเป็นคนเลือกอี๋เหนียงให้ท่านพ่อไม่ทราบว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่?”

        พอพูดถึงฮูหยินติงโหรวก็เหมือนสะกิดเรื่องในใจของจางอี๋เหนียงนางยังไม่ทันได้พูด หยดน้ำพลันไหลทะลักออกมาจากดวงตา

        “ปี้เซี่ยเดิมทีเป็นบ่าวรับใช้เข้ามาพร้อมกับฮูหยินต่อมาฮูหยินจึงเลือกให้รับใช้นายท่าน...” คำพูดต่อไปยังไม่ทันได้พูดก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา

        “ฮูหยินจิตใจมีเมตตา ดูแลปี้เซี่ยอย่างดี... แต่ว่า...”

        แต่ว่า...หลังจากที่ฮูหยินจากไป สถานการณ์ของพวกนางนับวันก็ยิ่งแย่!

        ต้วนชิงหมิงมองไปยังจางอี๋เหนียงพูดนิ่งๆ

        “ท่านแม่ข้าเลือกอี๋เหนียงให้ท่านพ่อ แต่ท่านยังเป็นคนของท่านแม่!” หากจางอี๋เหนียงไม่ใช่คนของฮูหยินติงโหรว คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้

        จางอี๋เหนียงเงยหน้าทั้งที่น้ำตายังคลอมองไปยังต้วนชิงหมิงอย่างตกตะลึงแววตาสงบนิ่งและเย็นชาจากคนตรงหน้าทำให้นางยากจะอธิบายพลันรีบก้มหน้าลงอย่างเร็วและไม่กล้าพูดอะไรอีก!

        การเปลี่ยนแปลงในช่วงนี้ของคุณหนูใหญ่ทุกคนต่างทราบดีเวลานี้คำพูดของจางอี๋เหนียงเหมือนต้องการสื่อเป็นนัยบางอย่าง

        ตั้งแต่ที่ฮูหยินจากไปหลิวหรงกลายมาเป็นดูแลจัดการจวนต้วน ไม่ต้องพูดถึงคนของฮูหยินติงโหรวไม่มีใครพบจุดจบที่ดีสักคน แม้กระทั่งเหล่าอี๋เหนียงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน

        หากไม่เสียสติก็ต้องตายมีเพียงนางที่แสร้งเสียสติจึงมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ !

        …...

        [1]ปี้เซี่ย คือ คำเรียกตัวเองของอี๋เหนียง (อนุภรรยา)