ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ซุนเจวียนเป็นคนที่สงสัยอะไรแล้วจะถามออกมาตรงๆ หูหลันเยวี่ยกลับค่อนข้างชอบนิสัยแบบนี้ของเธอ

        ถึงแม้จะยังไม่รู้จักซุนเจวียนดีพอ แต่จากการที่ได้คุยกันช่วงสั้นๆ หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกว่าซุนเจวียนเป็นเด็กสาวที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อน และมีนิสัยตรงไปตรงมา

        หูหลันเยวี่ยยิ้มแล้วพูดกับซุนเจวียนว่า "ผักกาดขาวก็ดองได้นะ เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินผู้ใหญ่ที่มาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือเล่าว่า ที่นั่นเขาจะเอาผักกาดขาวมาดองเก็บไว้กินช่วงหน้าหนาว พอถึงฤดูนี้ของปีหน้าก็ยังกินได้อยู่เลย แต่แถวบ้านเราอากาศไม่ดีเท่าทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผักที่ดองออกมาเลยไม่อร่อยเท่าของเขา ในเมื่อดองผักกาดไม่อร่อย งั้นก็ทำเป็นผักกาดดองเผ็ดกินแทนก็ได้"

        ซุนเจวียนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วมองดวงตาที่เป็นประกายของหูหลันเยวี่ยด้วยความชื่นชมจากใจจริง "พี่เยวี่ยรู้เยอะจังเลย หนูทึ่งในตัวพี่มากเลยค่ะ!"

        หูหลันเยวี่ยยิ้มอย่างถ่อมตัว "ฉันก็ไม่ได้รู้เยอะอะไรหรอก แค่เมื่อก่อนได้เจอผู้ใหญ่จากต่างถิ่นบ่อย ก็เลยได้เรียนรู้จากพวกเขามาบ้าง"

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็พูดกับซุนเจวียนอีกว่า "ฉันรู้ว่าผักกาดดองเผ็ดต้องทำยังไง แต่เมื่อก่อนไม่เคยดองเองเลย เดี๋ยวเราจะลองทำที่บ้านดูก่อน ถ้าสำเร็จแล้ว จะฝากถิงถิงเอาไปให้เธอลองชิมนะ ถ้าเธออยากดองแบบนี้บ้าง เดี๋ยวฉันสอนให้"

        "ขอบคุณค่ะพี่เยวี่ย" ซุนเจวียนยิ้มให้หูหลันเยวี่ยอย่างร่าเริง "ข้างนอกเขาว่าพี่เยวี่ยดุร้าย ขี้เหนียว คนที่เอาเรื่องไปพูดลับหลังน่ะ น่ารังเกียจจริงๆ เลย"

        ถิงถิงรีบเห็นด้วย "ใช่แล้วค่ะ ดีที่พี่สาวหนูเป็นคนใจกว้าง ไม่งั้นคงได้โมโหจนแทบคลั่งไปแล้ว"

        "เจวียนจื่อ เธอไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?" หูหลันเยวี่ยถาม

        ซุนเจวียนรีบตอบ "หนูเรียนเมื่อปีที่แล้วค่ะ แม่ของหนูเป็นคนสอนให้เอง"

        หูหลันเยวี่ยพยักหน้า "ฉันกำลังจะเปิดร้านเสื้อผ้าในตัวอำเภอ พอร้านเปิดแล้ว ฉันว่าจะขายเสื้อผ้าที่ทำเองด้วย แต่ถ้าคนตัดชุด มีแค่แม่กับถิงถิง อาจจะไม่พอขายได้ เจวียนจื่อ ตอนนั้นเธอมาช่วยงานพวกเราได้ไหม? เดี๋ยวฉันจ้างเอง เธอมีหน้าที่ทำเสื้อผ้าอย่างเดียว แต่ละตัวที่ทำเสร็จฉันก็มีค่าแรงให้ เธอไม่ต้องรีบตอบฉันตอนนี้หรอกนะ เพราะร้านเสื้อผ้ายังไม่ได้เปิดเลย"

        หูหลันเยวี่ยเชื่อว่าร้านเสื้อผ้าของเธอจะต้องเปิดได้ในวันใดวันหนึ่งแน่นอน แล้วถ้าขายเสื้อผ้าที่ทำเอง แต่คนตัดชุดมีแค่คนในครอบครัว คงทำออกมาไม่พอขาย

        ในเมื่อซุนเจวียนตัดเย็บเสื้อผ้าได้ แถมยังคล่องแคล่ว ทั้งยังทำออกมาได้ไม่เลว หูหลันเยวี่ยจึงลองปรึกษาเรื่องนี้กับซุนเจวียนดู

        ถิงถิงกลัวว่าซุนเจวียนจะไม่เต็มใจ จึงรีบพูดชักชวน "เจวียนจื่อ ทำงานกับพี่สาวฉันรับรองว่าได้เงินแน่นอนนะ"

        "พี่เยวี่ย พี่คิดว่าหนูทำได้จริงๆ เหรอคะ?" ซุนเจวียนดูเหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่

        หูหลันเยวี่ยพยักหน้าให้ซุนเจวียน "เจวียนจื่อ เธอต้องมั่นใจในตัวเองสิ เดี๋ยวฉันเป็นคนออกแบบเสื้อผ้าเอง พวกเธอแค่ทำออกมาตามแบบ ถิงถิงกับแม่ของฉัน ตอนแรกก็ไม่มั่นใจในตัวเองเหมือนกัน แต่ตอนนี้แค่ฉันวาดแบบเสื้อผ้าออกมา พวกเธอก็ทำตามได้แล้ว"

        ซุนเจวียน "ตราบใดที่พี่เยวี่ยไม่รังเกียจว่าหนูเงอะงะ หนูจะตั้งใจทำงานกับพี่เยวี่ยแน่นอนค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยพยักหน้ายิ้มๆ "ถ้าเป็นไปได้ด้วยดี พอถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เธอจะได้มาทำงานที่ร้านของฉันแน่นอน"

        หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ซุนเจวียนก็ไปเย็บเสื้อผ้าที่ยังทำไม่เสร็จต่อ

        หูหลันเยวี่ยเตรียมตัวไปซื้อเครื่องปรุงสำหรับทำผักกาดดองเผ็ดที่ร้านสหกรณ์ ส่วนถิงถิงกับจ้าวหงเหมยก็ช่วยกันเตรียมผักกาดขาวและพริกป่นอยู่ในบ้าน

        หูฉางหมินก็ไปอยู่ที่โรงเรือนปลูกผักเงียบๆ

        หูหลันเยวี่ยเคยกินแต่ผักกาดดองเผ็ด แต่ไม่เคยดองเองเลย

        ตอนที่อาศัยอยู่บ้านพ่อแม่อุปถัมภ์ เธอเคยลิ้มรสของมัน เพราะในบ้านพักของโรงงานมีป้าคนหนึ่งฝีมือฉกาจมาก เรื่องทำของหมักดองนี่ถือว่าเป็นมือหนึ่งเลยทีเดียว

        ไม่ว่าจะเป็นผักอะไรก็ตาม พอถึงมือป้าแกก็จะเอามาดองได้หมด แถมยังอร่อยเป็นพิเศษอีกด้วย

        พ่อแม่อุปถัมภ์ของหูหลันเยวี่ยทำงานเป็นผู้บริหารระดับกลางในโรงงาน ในบ้านพักของโรงงานก็เลยมีคนมาเอาใจทั้งเปิดเผยและลับๆ เยอะแยะ

        ป้าที่ทำผักดองเก่งคนนี้ก็มักจะเอาผักดองที่แกทำไปประจบพ่อแม่อุปถัมภ์ของหูหลันเยวี่ยอยู่บ่อยๆ

        หูหลันเยวี่ยจึงได้เรียนรู้เรื่องวิธีการทำผักกาดดองเผ็ดจากป้าคนนั้น

        ที่บ้านมีแค่ยอดอ่อนผักเซียงชุนดองกับผักดองเค็ม [1] หูหลันเยวี่ยรู้สึกว่ามันซ้ำซากจำเจเกินไป เธอจึงอยากลองทำผักกาดดองเผ็ดไว้กินบ้าง

        ถ้าดองสำเร็จ เธอตั้งใจจะบอกวิธีนี้ให้หลินซือหย่วน เพราะโรงงานของหลินซือหย่วนทำผลิตภัณฑ์อาหารหลายอย่าง โดยมีผักดองรวมอยู่ด้วย

        ถ้าโรงงานอาหารของหลินซือหย่วนผลิตผักกาดดองเผ็ดแล้วขายดี ก็จะต้องใช้ผักกาดขาวจำนวนมาก แบบนี้หูหลันเยวี่ยก็จะสามารถเผยแพร่เทคนิคการปลูกผักในโรงเรือนออกไปได้

        หูหลันเยวี่ยไม่ได้หวังแค่ให้ครอบครัวของเธอร่ำรวยขึ้น แต่เธอหวังว่าครอบครัวของเธอจะเป็นผู้นำความร่ำรวยของหมู่บ้าน และนำพาคนอื่นๆ ให้ร่ำรวยไปด้วยกัน

        หูหลันเยวี่ยแค่อยากให้พ่อแม่และคนอื่นๆ ในหมู่บ้านรู้ว่า ลูกสาวก็สามารถเป็นเสาหลักของครอบครัวได้

        ตอนที่หูหลันเยวี่ยซื้อซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู น้ำตาลทราย และเครื่องปรุงอื่นๆ กลับมาจากร้านสหกรณ์ จ้าวหงเหมยกับถิงถิงก็หั่นผักกาดขาวที่จะดองเรียบร้อย และเตรียมพริกป่นไว้เกือบหมดแล้ว

        เพราะยังอยู่ในช่วงทดลอง หูหลันเยวี่ยจึงยังไม่ได้คิดจะทำเยอะมาก ในช่วงแรกจะดองผักกาดขาวแค่ห้าหัวดูก่อน ถ้าได้ผลลัพธ์ที่พึงพอใจแล้ว ค่อยดองเพิ่มอีก

        เมื่อซุนเจวียนเย็บเสื้อผ้าเสร็จก็กลับบ้านไป

        พอกลับถึงบ้าน ซุนเจวียนก็พูดถึงแต่เรื่องดีๆ ของหูหลันเยวี่ยให้แม่ฟัง รวมถึงเรื่องที่หูหลันเยวี่ยจะชวนเธอไปทำงานที่ร้านเสื้อผ้าในอนาคตด้วย

        แม่ของซุนเจวียนเชื่อในสิ่งที่ลูกสาวพูดอยู่แล้ว "แม่รู้มานานแล้วว่าหลันเยวี่ยเป็นคนเก่ง ในเมื่อหล่อนไม่ได้เป็นคนเข้าถึงยาก ลูกก็ต้องสนิทกันไว้นะ หลันเยวี่ยเป็นคนมีความสามารถ ถ้าหล่อนยินดีช่วยเหลือ เราก็อย่าได้เนรคุณ"

        ซุนเจวียน "แม่สบายใจได้เลย หนูจะต้องสนิทกับพี่เยวี่ยแน่นอนค่ะ ถึงจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่หนูรู้สึกว่าพี่เขาจริงใจกว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนเยอะเลย"

        สองวันต่อมา ถิงถิงก็ถือผักกาดดองเผ็ดที่ใส่ไว้เต็มชามใหญ่ มาที่บ้านของซุนเจวียน

        "คุณป้า นี่คือผักกาดดองเผ็ดที่พี่สาวหนูทำไว้ ตอนนี้กินได้แล้ว หนูเลยแบ่งมาให้ลองชิมดูค่ะ"

        แม่ของซุนเจวียนรับชามจากมือของถิงถิงมาด้วยรอยยิ้ม "เจวียนจื่อกลับมาก็บอกว่าบ้านพวกเธอจะดองผักกาดขาว ฉันยังนึกว่าลูกสาวแค่พูดเล่นๆ เสียอีก ไม่นึกเลยว่าพวกเธอจะดองผักกาดขาวกันจริงๆ"

        ถิงถิงยิ้มอย่างสดใส "พี่สาวหนูดองเองค่ะ อร่อยมากจริงๆ นะคะ คุณป้าลองชิมดูสิคะ"

        แม่ของซุนเจวียนรีบคีบผักกาดดองเผ็ดขึ้นมาชิม

        "เผ็ดนิดๆ มีรสหวานหน่อยๆ อร่อยจริงๆ ด้วย" แม่ของซุนเจวียนอดไม่ได้ที่จะคีบขึ้นมาชิมอีกคำ

        ขณะนั้นเองซุนเจวียนกลับมาที่บ้านพอดี พอเห็นถิงถิงเอาผักกาดดองเผ็ดมาให้ เธอก็รีบมาลองชิมบ้าง

        "ถิงถิง ผักกาดดองเผ็ดอร่อยจริงด้วย ฉันอยากเรียนบ้าง เธอสอนฉันทำได้ไหม?" ซุนเจวียนกินผักกาดดองเผ็ดคำแล้วคำเล่าด้วยความตื่นเต้น เหมือนได้กินเนื้อหมูติดมันอย่างไรอย่างนั้น

        การที่ซุนเจวียนอยากเรียนทำผักกาดดองเผ็ด ถิงถิงย่อมยินดีสอนให้อยู่แล้ว

        หลังจากที่ทำผักกาดดองเผ็ดได้สำเร็จ หูหลันเยวี่ยก็เขียนส่วนผสมและขั้นตอนโดยละเอียดลงในกระดาษ

        ถิงถิงจำส่วนผสมและขั้นตอนต่างๆ ได้หมดแล้ว

        เธอให้ซุนเจวียนไปหยิบกระดาษกับปากกามา แล้วก็เขียนขั้นตอนการทำผักกาดดองเผ็ดที่จำได้ลงไปในนั้นให้ซุนเจวียน

        "โอ้โห! ถิงถิง นี่เธอไปเรียนเขียนหนังสือมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" แม่ของซุนเจวียนมองถิงถิงด้วยความประหลาดใจ

        ถิงถิงที่ไม่เคยได้เรียนหนังสือ วันนี้กลับเขียนหนังสือได้ แถมยังเขียนได้สวยงามเช่นนี้ จะไม่ให้คนที่เห็นรู้สึกตะลึงได้อย่างไร?